Review

Sneeuwvlinders bespreekt vrolijk stereotypering

De donkere en blanke actrice geven samen een reeks vrolijke persiflages weg op denken in stereotypen. De voorstelling wordt vermengd met een kinderlijke parabel over een rups en een kikkervisje.

Beeld RV - Edwin Deen

We zullen hoe dan ook de vrachtwagen verlaten met een wijze les. Daar hinten de twee actrices geregeld op, tijdens de trailervoorstelling Sneeuwvlinders van Theatergroep Kwatta, voor publiek vanaf 8 jaar. Maar dat hun raadgeving over discriminatie en racisme niet eenvoudig wordt, daar komen ze zelf gaandeweg het kleine uurtje achter. Ze, dat zijn de donkere Naömi Reingoud en blanke Imke Smit. De bevriende actrices zien het verschil in huidskleur al lang niet meer. Hun omgeving wel: vaders, leraren, publiek, media, politici. Die denken geregeld in stereo-typen en vooroordelen, soms met een kern van waarheid. Bovendien doen de actrices dat zelf ook, getuige hun vette imitatie van de Italiaanse bakker van hun favoriete tonijnpizza.

Sneeuwvlinders (***), jeugdtheater.
Door Theatergroep Kwatta.
Regie: Eran Ben-Michael.
Vanaf 8 jaar.
Tournee t/m 27/11.

Ze geven een reeks vrolijke persiflages weg, bijgestaan door muzikant Kay Krijnen op speeldoos, accordeon en speelgoedpiano. Ze switchen van 'luie Surinamers' naar 'omhooggevallen kakviolen', van gillende tantes naar saaie kringfeestjes en van ongepoetste tongen naar swingende heupdansjes. De dames illustreren hoe racisme er geleidelijk insluipt, door een goedbedoelde opmerking, een steek onder water, een uitspraak van een politicus of een versluierd superioriteitsgevoel.

Omdat de actrices geen toneelstuk of situatie uitspelen, maar hun actuele discussie direct tegen het publiek ventileren, dreigt Sneeuwvlinders een talige voorstelling te worden, ook omdat er nogal wat aanverwante discussieonderwerpen passeren, zoals slavernij en de vrijheid van meningsuiting.

Regisseur Eran Ben-Michael, ervaren in gevatte discussievoorstellingen, kiest voor de speelse vermenging met een uitgebeelde, kinderlijke parabel over een rups en een kikkervisje. Aan het slot waait een storm de ontpopte rups richting Noordpool in plaats van terug naar Suriname. Die metafoor mag nog helderder, maar het decor zegt veel: waar blauwe en gele blokken eerst waren gemengd, eindigen de kleuren strak gescheiden. En de musicus? Die 'zegt niets' en vertolkt de 'zwijgende meerderheid'. Een wijze les.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden