Smoorverliefd op zomerfoto's, helaas met een verantwoording

Zomerliefdes * *..

Merel Bem

AMSTERDAM Bij warmte verweken de hersenen. Of dit wetenschappelijk klopt, doet er nu niet toe. Het is een ervaringshypothese. Verliefd worden in de zomer kan verraderlijk zijn. Wat op een zoele avond nog in de buurt kwam van Matthew McConaughey, staat je twee weken later op te wachten met een Olivier B. Bommel-das om.

Pas daarom op in het Amsterdamse Huis Marseille, waar de groepstentoonstelling Zomerliefdes te zien is, en waar het dankzij een groot aantal van de werken van 26 fotografen en filmers, onder wie Marijke van Warmerdam en Jean Vigo, aanstekelijk zindert. Voor je het weet tast dit luchtige thema je denkvermogen aan, en blazen al die opwaaiende zomerjurken je hoofd leeg.

Zomerliefdes is een parade van niet zozeer met het verstand als wel met het hart gekozen foto’s, zo vermeldt het persbericht bij de tentoonstelling. ‘Van musea wordt vaak aangenomen dat zij hun keuzes zo objectief mogelijk samenstellen. Eigenlijk is niets minder waar.’

Nee, de conservatoren bij Huis Marseille kunnen juist zomaar smoorverliefd worden op een foto, omdat ze zich er ‘fysiek en emotioneel’ toe aangetrokken voelen. En toen zij onlangs, met een zomerexpositie in het achterhoofd, hun fotografische liefdes (uit eigen bezit, maar ook die ze in bruikleen kregen van particuliere verzamelaars) eens inventariseerden, bleek dat zomerse onderwerpen duidelijk aanwezig waren.

Tot zover niets aan de hand. Een zomerexpositie hoeft geen loodzware museale verhandeling te zijn. Het is een ongeschreven regel dat enige frivoliteit is toegestaan. En daarnaast: wat fijn eigenlijk, die opmerking dat museumconservatoren dikwijls met hun hart kijken. Liever dus dan volledigheid in de collectie na te streven, laten ze zich zo af en toe overvallen door passie en verzamellust, met het risico dat de gekozen foto in het licht van de volgende dag een stuk minder glimt dan de dag ervoor. Verzamelen op het scherp van de snede. En laat ook de bezoeker zich potdorie dan maar overgeven aan die koortsachtigheid.

Helaas heeft Huis Marseille gemeend om zich voor zijn verliefdheden te moeten verantwoorden. Er moest toch worden ingedeeld: landschappen bij de landschappen, portretten bij de portretten. En heus, in sommige zalen sprankelt het werk van de muren. Zo is het uitbundige nachtelijke vuurwerk van Rinko Kawauchi in combinatie met de zachte kersenbloesems van Risaku Suzuki een feest voor het oog.

Maar in zijn ijver om nog zoveel méér te tonen dan ‘slechts’ een zomeropstelling heeft Huis Marseille zich helaas vergist. Zomerliefdes moet ook een opmaat zijn naar het tonen van de collectie in een vernieuwd museum. Het belendende grachtenpand wordt binnenkort bij het huidige gevoegd en daarmee krijgt de fotoverzameling van Huis Marseille ongetwijfeld een belangrijke impuls. Er zal alleen al meer ruimte zijn om de eigen collectie te vermengen met de bruiklenen, zoals nu is gebeurd.

Dat verklaart misschien waarom de samenstellers ervoor kozen om het breder te trekken dan het zomerthema. Waarom ze ook foto’s van stillevens opnamen (zomerfruit?), en een uitgebreide reisreportage van Nono Reinhold (zomervakantie?). Maar het verklaart niet waarom Zomerliefdes inhoudelijk gezien rammelt. Een museum dat al ruim tien jaar exposities samenstelt en binnenkort de overstap maakt naar een maatje meer, zou de expertise moeten hebben om dat zelf ook te zien. Vooralsnog is dit in elk geval niet om warm van te worden.

Merel Bem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden