Smakelijke historische details in Battle of the Sexes maar thema's zijn niet even goed uitgewerkt

Film (drama) - Valerie Faris en Jonathan Dayton

Battle of the Sexes schakelt tussen verschillende perspectieven en thema's, zonder alles even goed uit te werken. Bobby Riggs lijkt eerder een karikatuur, terwijl Billie Jean King een serieuzere held is.

The Battle of the Sexes.

Veelzeggend was het, het interview dat Emma Stone in juli aan Out Magazine gaf. In het notoir ongeëmancipeerde Hollywood, zo vertelde Stone, zagen haar mannelijke co-acteurs regelmatig af van een deel van hun gage, zodat zij méér betaald kon krijgen en iedereen uiteindelijk hetzelfde verdiende.

Voor haar rol in Battle of the Sexes kreeg Stone dezelfde gage als tegenspeler Steve Carell. Dat had met zo'n onderwerp eens anders moeten zijn. Battle of the Sexes stoomt af op de legendarische wedstrijd van 20 september 1973, waarin tennisgiganten Billie Jean King (29) en Bobby Riggs (55) vol symboliek tegenover elkaar kwamen te staan: hij als zelfverklaard verdediger van de mannelijke superioriteit, zij om gelijk prijzengeld af te dwingen voor mannelijke en vrouwelijke tennisprofessionals.

Battle of the Sexes
Drama
Regie: Valerie Faris en Jonathan Dayton
Met: Emma Stone, Steve Carell, Andrea Riseborough, Elisabeth Shue, Austin Stowell, Bill Pullman
121 min., in 40 zalen.

Waarachtig drama

Tot aan die wedstrijdfinale voelt Battle of the Sexes regelmatig aan als een kruising van twee films. Terwijl beide hoofdrolspelers vol overgave in de huid van hun personages kruipen, lijkt Riggs de spil van een tragikomedie: vanwege zijn goklust door echtgenote Priscilla (Elisabeth Shue) het huis uitgeknikkerd, zozeer vertrouwend op zijn tennisgenie dat hij in plaats van te trainen liever bij het zwembad zit en vierhonderd aminozuurpillen per dag slikt.

Dan is King, door Stone overtuigend gesloten en gedreven vertolkt, een veel serieuzere held. Vooral rondom King krijgt Battle of the Sexes de contouren van een waarachtig drama, zeker wanneer ze voor het allereerst verliefd wordt op een vrouw. Dat levert de beste en ook intiemste scènes van de film op, rond King, haar zelfverzekerde kapster (Andrea Riseborough) en haar opvallend begripvolle echtgenoot (Austin Stowell).

Verschillende perspectieven

Het regisseursechtpaar Valerie Faris en Jonathan Dayton (Little Miss Sunshine) schakelt behendig tussen de verschillende perspectieven en thema's, zonder alles even goed uit te werken. Er lijken simpelweg te veel interessante kanten te zijn voor een film van dik twee uur. De historische details zijn evenwel smakelijk, en het jarenzeventigsfeertje voelt authentiek, van de kleurige kostuums tot de welig tierende misogynie.

Dat laatste strekt zich uit van de tennisbondvoorzitter (een heerlijk gluiperige Bill Pullman) tot een tv-presentator die zijn vrouwelijke gesprekspartner bij het nekvel vasthoudt. Een overvloed aan nare mannen, waardoor je vanzelf gaat wensen dat King hun al tennissend de genadeklap geeft.

Die aanpak is risicovol. Zeker, de strijd tussen de seksen wordt door Faris en Dayton vol vaart onder de loep genomen. Maar het eindigt toch iets te zeer als een gevecht tussen levensechte personages en karikaturen. Hoe zou een tennisclown als Riggs ooit kunnen winnen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.