Gladys Knight

Reportage Festival

Slotdag North Sea Jazz: van gloedvolle soul naar feministisch activisme

Gladys Knight Beeld Ben Houdijk / de Volkskrant

Vier krachtige souldames van verschillende generaties met verschillende stijlen, maakten indruk tijdens de slotdag van North Sea Jazz. 

 Het leukste aan drie dagen op en neer hoppen van zaaltje naar hal naar tent, zijn de muzikale contrasten. Het sterke programma van de zondag gaf de gelegenheid je binnen een minuut van de beste New Yorkse avant-garde jazz naar de wereld van de klassieke soul te verplaatsen. Van Zooid, de band van altist/fluitist Henry Threadgill onder het systeemplafond van de Madeira zaal, naar de volgepakte Ahoy-hal waar Gladys Knight het uit duizenden festivalgangers bestaande publiek zachtmoedig maar krachtig toezong.

Allebei geweldige artiesten. Zooids curieuze bandbezetting (tuba, fluit, gitaar, cello en drums) en Threadgills volle composities vergden de nodige aandacht maar wie zich overgaf, kwam na vijf kwartier gelouterd naar buiten.

Om dan in de Maas-zaal te worden ondergedompeld in een warm bad dat de prachtige soul van Gladys Knight was. Ze leek beter in haar doen dan twee jaar geleden toen ze in de net wat te grote Nile-zaal zichzelf wat overschreeuwde.

Feministisch activisme

Zondag aan het begin van de avond klonken Baby Don’t Change Your Mind, Midnight Train To Georgia en de American songbook medley (The Man I Love, Stormy Weather, Someone To Watch Over Me) schitterend. Knight (75) babbelde alles vrolijk aan elkaar en haar band bleef anders dan twee jaar geleden netjes op de achtergrond.

En wat een mooie overgang stond North Sea Jazz toen opnieuw te wachten. Knight was nog niet klaar of in de aanpalende Nile-zaal maakte het theatrale spektakel van Janelle Monáe al aanstalten om te beginnen.

Monáe was hier al regelmatig te zien, ze stond vorige week nog op het popfestival Down The Rabbit Hole. Maar hier op North Sea Jazz bleek ze volledig op haar plaats met haar mengeling van soul, r&b, hiphop en vooral heel veel theater. Mooi ook, hoe je van de klassieke soul zo midden in een modern muziekspektakel stapt. Monáes show was visueel overrompelend, muzikaal opzwepend en volgestopt met choreografisch schitterend vormgegeven feministisch activisme.

Janelle Monae Beeld Ben Houdijk / de Volkskrant

Soulvol 

Het kwartet sterke popvrouwen werd aan het slot van North Sea Jazz gecompleteerd door de Britse Jorja Smith en hiphop-diva Lauryn Hill.

Smith is pas 22 jaar maar heeft al samenwerkingen met onder meer Drake en Kendrick Lamar op haar naam staan. In de voor haar nog net wat te grote Maas-zaal werd wel duidelijk waarom deze hiphopsterren voor haar vielen. Want Jorja Smith zong prachtig soulvol, op een wat jazzy manier die de betreurde Amy Winehouse in herinnering riep. Mooi ook zo’n sober gehouden, op zang gerichte show na al die theatrale pracht van Monáe.

Enig minpuntje was vooralsnog haar nog wat beperkte repertoire. Iets meer echte uitschieters en Smith wordt een hele grote.

Jorja Smith Beeld Ben Houdijk / de Volkskrant

Doo-wap

Dat is Lauryn Hill al een kwart eeuw, maar het wachten op een opvolger van haar klassieke hiphop/soul album The Miseducation Of…. uit 1998 duurt nu wel heel erg lang.

Bovendien is haar live-reputatie zacht gezegd grillig, dus een zekerheid voor een gepaste finale was Hill nu ook weer niet.

Maar na eerst even de oren uit te hebben laten blazen door de snoeiharde punkjazz van Benjamin Hermans Bughouse bleek het een best aardige show van Lauryn Hill. Haar succesalbum stond centraal maar geen liedje klonk zoals op die plaat. Het tempo was sneller, Hill rapte rommelig, gehaast en kortademig en het zingen beperkte ze tot een minimum.

Lauryn Hill Beeld Ben Houdijk / de Volkskrant

Maar wanneer ze raak zong, zoals even in Doo-Wop (That Thing) was het ook echt even mooi en liep je al meefluitend met een paar Fugees-hits tot besluit richting uitgang.

Bijzonder toch, deze vier krachtige souldames van verschillende generaties met verschillende stijlen, zo aan het slot van North Sea Jazz waar eerder Anita Baker en Macy Gray ook veel indruk maakten.

2019 is niet het jaar van de nieuwe ontdekkingen, wel het jaar waarin oude helden worden geëerd. Bekijk ons verslag in woord en beeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden