Review

Slippers is een fraai uitgevoerde stijloefening

Een vrolijke 'comedy of errors' dus, in vlotte dialogen geschreven, maar met volkomen onwaarschijnlijke verwikkelingen. De acteurs, allen met een cabaretachtergrond, maken er een fraai uitgevoerde stijloefening van.

Slippers.Beeld Raymond van Olphen

Zijn cabaretiers betere acteurs in een komedie dan gewone acteurs? Of is het gewoon een handige marketingtruc van de producent om een nogal belegen Engels toneelstuk nieuw commercieel leven in te blazen? Lastig te beantwoorden vragen.

Slippers (Relatively Speaking, 1965) van Alan Ayckbourn was in de jaren zestig een enorme hit. In de Nederlandse oerversie speelden Mary Dresselhuys en Guus Hermus de hoofdrollen, later deden ook Jeroen Krabbé en Willeke Alberti mee. Wereldwijd staat het stuk nog steeds op het repertoire. Nu, in 2017, is de inhoud wel erg gedateerd: een jong stel en een ouder echtpaar kruisen elkaars wegen vanwege (vermeend) wederzijds vreemdgaan, met allerlei persoonsverwisselingen en vergissingen tot gevolg. Een vrolijke 'comedy of errors' dus, in vlotte dialogen geschreven, maar met volkomen onwaarschijnlijke verwikkelingen. Het plot is duidelijk ondergeschikt aan het ambacht.

Slippers (***), theater.
Van Alan Ayckbourn door Bos Theater-producties.
Regie Gijs de Lange.
20/4, DeLaMar Theater, Amsterdam.
Aldaar t/m 7/6.

Regisseur Gijs de Lange bekent in het programmaboekje van deze nieuwe Bos Theaterproductie dat hij op zijn 17de het stuk al behoorlijk oubollig vond. Maakt niet uit: het is hem gelukt er een, wat je dan netjes noemt, onderhoudende toneelavond van te maken, opgefrist en stijlvast, met vier acteurs die nagenoeg perfect in hun rol passen.

Acteurs met een cabaretachtergrond: Plien & Bianca en Droog Brood. De driftkikker die Bas Hoeflaak van de oudere Philip maakt, is met erg grappige uitbarstingen raak getroffen. Peter van de Witte is bijna aandoenlijk sullig als de jonge Gregory, maar de vrouwen stelen de show. Bianca Krijgsman lijkt als het geslepen wicht Ginny een merkwaardig, robotachtig wezen dat met rare loopjes en een slepend stemmetje bijna een stripfiguur wordt. Voortreffelijk schakelend tussen naïef en doortastend is Plien van Bennekom als de op en top sophisticated land-lady Sheila.

Retroknipoog

Het simpele, maar effectief transparante decor (Edwin Kolpa), waarin witte rozen domineren, en de oranje-bruine-groene overgooiers die kostuumontwerper Arno Bremers uit de kast heeft getrokken, zorgen voor een vette retroknipoog. Inclusief oranje telefoon en wimperkrultang. Wel jammer van die pauze meteen al na het eerste bedrijf, temeer daar de voorstelling in dat eerste half uur maar moeizaam op gang komt. In één ruk doorspelen zou ik zeggen, dat helpt.

Geen idee of een stuk als Slippers meer inhoud krijgt als het door 'echte' acteurs gespeeld zou worden. Het is een blijft een luchtig ding, dat ooit misschien het genre Engelse komedie vernieuwde, maar nu dus niet meer is dan een vehikel voor een fraai uitgevoerde stijloefening.

Het schijnt dat deze artiesten jaarlijks een Ayckbournstuk willen gaan spelen. Dan kunnen ze nog even voort: hij heeft er intussen meer dan tachtig geschreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden