ConcertrecensieSlipknot

Slipknot doet er alles aan een onvergetelijke show neer te zetten, maar het geluid laat de band in de steek ★★★☆☆

Het optreden van metalband Slipknot in een uitverkochte Ziggo Dome had legendarisch kúnnen zijn. Helaas ging het dinsdagavond al bij de opkomst mis met een erbarmelijke geluidsmix. Alle moois verdwijnt in een hermetische geluidsmassa.

Zanger Corey Taylor van Slipknot.Beeld Hollandse Hoogte / Harold Versteeg

De rij voor de Ziggo Dome, al uren voor aanvang van het concert, is dinsdagavond ontroerend. Dat de Amerikaanse metalband Slipknot na ruim twintig jaar ook in Nederland voor een zó groot publiek mag optreden. Ook mooi: de aanblik van al die jonge fans, al dan niet met clownsmaskers op, die bij het verschijnen van Slipknots topplaat Iowa (2001) nog geboren moesten worden.

Slipknot verkeert in topvorm, dat werd de wereld duidelijk na de verbluffend mooie plaat We Are Not Your Kind, eind vorig jaar. De vele persoonlijke tragedies, zoals de dood van bandoprichter Paul Gray in 2010, zijn inmiddels verwerkt, maar kregen op dat laatste album een stem in bloedaggressieve en tevens kwetsbare songs, met bovendien aanstekelijke poprefreinen. Frontman Corey Taylor schrijft beter dan ooit en de riffs zijn ongenaakbaar, hoewel subtieler dan voorheen. Dan speel je dus niet meer in de Afas Live, zoals in 2015, maar bij de veel grotere buurman Ziggo Dome, die stijf is uitverkocht.

Er hangt een zinderende sfeer in de zaal en niets staat een historische avond hoogstaande metal in de weg. Behalve dan de mensen achter de geluidstafel, die van de spectaculaire wedergeboorte van Slipknot weinig willen weten. Al bij de opkomst van de bandleden, gehuld in vers vormgegeven horrormaskers, hoor je het misgaan. De gitaren van Jim Root en Mick Thomson raken in elkaar verstrengeld en de bas van Alessandro Venturella én de vocalen van Taylor komen er geen moment boven uit. Het duurt een minuut voor je ook maar een flard van dat meeslepende nummer Unsainted herkent. Dat kan niet de bedoeling zijn, zelfs niet voor een extreme metalband als Slipknot.

Alle moois van de laatste plaat, en dus ook die fijne dynamiek in het nummer Nero Forte, verdwijnt in de hermetische geluidsmassa. En hoe goed Taylor ook zijn best doet, hij krijgt zijn grommende én zijn zuivere zang niet op de voorgrond. Het wordt dan ook moeilijk het rollenspel te volgen. In het nummer Eyeless van het debuutalbum verdwijnt ineens het basgeluid – zijn er soms grote technische problemen? Het lekker slepende nummer Birth of the Cruel klinkt heavy genoeg, maar van de zangpartij van Taylor is weer niets te volgen.

Is dan alles deplorabel, omdat de geluidsmix niet in orde komt? Zeker niet. Slipknot heeft er alles aan gedaan om een onvergetelijke show neer te zetten. Het podiumbeeld is overweldigend. Alle hoeken van het podiumvierkant, van links boven tot rechts onderin, worden gevuld, natuurlijk ook met de energieke percussionisten en de toetsenist op zijn van Rammstein geleende loopband. Bij de track All Out Life speelt Slipknot in een brandende, roodgloeiende oven: prachtig om te zien. En het publiek voorin de zaal gaat compleet los in een moshpit des doods.

Slipknot in de uitverkochte Ziggo Dome is niet slecht, maar had veel mooier kunnen en moeten worden. Drie generaties Slipknotfans zouden vanwege de geluidstechnische rampspoed eigenlijk een revanche moeten eisen.

Slipknot

Heavy

★★★☆☆

28/1, Ziggo Dome, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden