Albumrecensie Sleater-Kinney

Sleater-Kinney slaat met dit album een nieuwe weg in, maar waar die naartoe leidt, is onduidelijk ★★★☆☆

Kort na de opnamen van het tiende studioalbum van Sleater-Kinney maakte drummer Janet Weiss bekend dat ze het rocktrio na 23 jaar ging verlaten: ‘De band beweegt zich in een nieuwe richting. Voor mij is het tijd om te gaan.’

Dat was begin juli. Nu is The Center Won’t Hold verschenen en begrijpen we wat Weiss bedoelde. Ze speelde altijd een dominante rol in de rauwe rock van de groep uit Olympia, Washington, de riot grrrl-punkband die een intelligente, geëngageerde gitaargroep werd.

Nu flirt Sleater-Kinney in zowat elk nummer met een andere popstroming. Weiss moet zich verdrongen hebben gevoeld door de gestileerde art pop-filosofie en voorliefde voor elektronica van producer Annie Clark alias St. Vincent.

In het sterke Hurry On Home herken je het oude Sleater-Kinney nog goed, maar elders slaan ze met synthetische beats geplaveide nieuwe wegen in. Moedig, maar het werkt niet altijd zo goed als in het autobiografische Love of het apocalyptische Bad Dance (‘If the world is ending now, let’s dance!’)

In Restless en Can I Go On valt Weiss’ frustratie goed te begrijpen en mis je ook de gitaarduels van Corin Tucker en Carrie Brownstein die het geweldige vorige album No Cities To Love (2015) optilden. Na de afsluitende pianoballad Broken vraag je je toch een beetje af waar het nieuwe Sleater-Kinney precies naar toe wil.

POP

★★★☆☆

Sleater-Kinney

The Center Won’t Hold

Mom + Pop

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden