tv-recensieArno Haijtema

Skies above Hebron schetst een inktzwart beeld van de toekomst van de Palestijnse en Israëlische jeugd

De buurvrouw klaagt bij de autoriteiten dat twee jongetjes kattekwaad uithalen. Even later arriveren zwaarbewapende soldaten. Een van hen sommeert de jongetjes (11 en 7) die op de binnenplaats drentelen mee te komen: ‘Alle mannen naar boven.’ Maar het zijn kinderen, geen mannen, schreeuwt hun moeder. ‘Moet ik je komen halen?’, dreigt een soldaat tegen de oudste. ‘Als je hem aanraakt, sla ik je hersens in’, roept de moeder. Tegen haar sidderende zoon: ‘Niet huilen. Wees een man.’

De plek van de beschamende en deprimerende scène, die eindigt met het afdruipen van de soldaten, is het oude centrum van Hebron op de Westelijke Jordaanoever. Meer precies: op de scheidslijn tussen de door Israëlische kolonisten bezette wijk en de buurt waar de Palestijnen, de oorspronkelijke bevolking, wonen. Onder de spiedende en intimiderende blik van Israëlische soldaten die de kolonisten beschermen, groeien de jongens op in de woning die al eeuwen aan hun familie toebehoort. De militaire wachttoren staat een tiental meters verderop. Wapengekletter en de hinder van checkpoints behoren tot de routine, alsook gewelddadige demonstraties met rondvliegende stenen, traangas en kogels. Geen harden.

De documentaire Skies above Hebron van Esther Hertog en Paul King, woensdag uitgezonden door de EO, toont gedurende vijf jaar hoe de broers Amer en Anas opgroeien op het vlijmscherpe snijvlak van het Palestijns-Israëlische conflict. Hoe ze, terwijl ze hun duiven verzorgen, steeds mot krijgen met de Israëlische buurvrouw die vermeend kattenkwaad met de smartphone vastlegt. Hoe ze opgroeien met leeftijdgenoten (van wie er eentje, Marween, ook geregeld wordt gevolgd) en demonstreren voor de bevrijding. Hoe ze van hun oom de slang van de waterpijp krijgen aangereikt om spanningen te verdrijven.

Soldaten op bezoek bij Amer an Anas thuis, in de EO-documentaire Skies above Hebron.Beeld EO

Behalve gehelmd en in uniform krijgt de Israëlische bezetter nauwelijks een gezicht in Skies above Hebron. Een (ongetwijfeld bewuste) eenzijdigheid waardoor je niet anders kunt dan je identificeren met de aandoenlijke jochies, die voor de camera uitbotten tot pubers die hun weg in het leven ondanks die permanente staat van conflict toch lijken te vinden. Een sprankje hoop. De oudste vindt een baan, zijn broertje droomt nog van fladderende duiven, hoezeer moeder dat ook ontmoedigt, want ‘kinderachtig’.

Natuurlijk wekt de docu woede op, vooral over de bezettingspolitiek, waardoor de haat van de jeugd tegen ‘de Joden’ met de borrelende waterpijp wordt opgezogen. Tegelijk is het jammer dat de filmers nergens tornen aan het begrijpelijk rabiate vijandbeeld van Palestijnse zijde.

In een scène waarin de kinderen les krijgen in filmen, om Israëlische wetsovertredingen te kunnen vastleggen, worden ze met keitjes belaagd door een groep Joodse leeftijdsgenoten. De docu had meer reliëf gekregen als ook hun kennelijke haat, hun leven een stem en een gezicht hadden gekregen. De kinderen van Hebron zijn tot dezelfde toekomst veroordeeld. Een toekomst waaraan je, na Skies above Hebron, met een steen op de maag denkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden