INTERVIEW

'Singer-songwriters moeten zichzelf niet zo serieus nemen'

Singer/songwriter Douwe Bob vertegenwoordigt Nederland tijdens het Eurovisie Songfestival. Lees hier het interview dat de zanger in 2015 gaf aan Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer. Plezier maken staat voorop. Alleen, en vooral ook samen met zijn band.

Singer-songwriter Douwe Bob. Beeld Daniel Cohen

Kom bij Douwe Bob niet aan met gezever over die 'moeilijke tweede plaat', of, nog erger, 'dat derde album dat eindelijk klonk zoals we het wilden'. Artiestengezeur waarvan hij eigenlijk nooit zoveel begreep. Je bent er toch zelf bij, je doet waar je goed in bent, liedjes schrijven. Dat kun je of je kunt het niet.

Maar hij beseft wel dat het nu moet gebeuren. Drie jaar staat hij met zijn muziek volop in de belangstelling. En ja, drie jaar is veel in het leven van de 22-jarige Douwe Bob Posthuma. Het is een kwestie van zwemmen of verzuipen. Het kan zo weer voorbij zijn.

Niets is zeker in de popmuziek. Maar, vertelt hij onderuitgezakt op zijn balkonnetje in de zon, thuis in zijn geboortestad Amsterdam, 'het begint er al mee dat je plezier uitstraalt in wat je doet'. Laat zien dat er niks leukers is dan muziek maken, dan komen de mensen terug. 'En van live spelen moeten we het tegenwoordig hebben.'

Dat tweede album? Dat bleek een eitje, met zo'n stel goeie gasten om hem heen. Pass It On heet de plaat, waarop Douwe Bob in alles gegroeid is, vindt hij zelf. 'Persoonlijk en muzikaal. Ik kan er nu ook echt van genieten.'

Winnaar

Toch heeft dat even geduurd. Het mocht dan wel lijken dat het succes de zanger-gitarist uitbundig toelachte sinds hij zomer 2012 bekroond werd als eerste winnaar van de talentenshow De Beste Singer-Songwriter van Nederland (DBSS), zo simpel lag het allemaal niet.

'Natuurlijk was ik dolblij en apetrots, maar het was ook een beetje erop of eronder. Want hoe stond ik ervoor? 19 jaar oud, van school getrapt en een muziekcarrière die al in het slop lag voor die goed en wel begonnen was. Mijn toenmalige vriendin gaf me ervoor op en ik deed mee - ik had toch niks te verliezen.'

En Douwe Bob won. Het programma bleek vervolgens een 'supergoed platform voor een kickstart'. Iedereen kende hem, hij kon als Bekende Nederlander op tournee en trok van meet af aan volle zalen.

Maar ergens sluimerde nog iets van onzekerheid, bekent hij. Goed, hij had best al een eigen stijl. Die had hij zichzelf aangeleerd door veel te spelen. 'Gewoon mezelf aanbieden in kroegen. Zo ben ik begonnen. Spelen voor een maaltijd en een paar bier, heel romantisch. Op basis van charme, denk ik, lukte het me aardig me zo te ontwikkelen. En dat zeg ik ook altijd als mensen me vragen hoe ze het in de muziek moeten aanpakken: spelen, heel veel spelen in kroegen, zo leer je het vak.'

Maar ergens raakte de rek er voor Douwe Bob ook uit. Hij had weliswaar al op zijn 16de de interesse van platenlabel Rodeo Media gewekt en schreef 'wel honderd liedjes waarvan de meeste kut waren', maar hoe hij zijn talenten echt moest benutten wist hij niet zo goed.

'Wel wist ik al vroeg waar ik van hield: meerstemmige zang. Crosby Stills & Nash en The Eagles, maar ook van soul. Otis Redding, Ray Charles en Sam Cooke. Dat hoorde ik allemaal bij mijn vader.'

Douwe Bob zingt in Breda tijdens Koningsdag. Beeld anp

Niet moeilijk doen

Douwe Bobs vader, Simon Posthuma, maakte in de jaren zestig deel uit van het roemruchte designcollectief The Fool en verkeerde lang in het überhippe Swinging London. The Fool werkte samen met onder anderen The Beatles. 'Misschien draaiden we thuis daarom juist hun muziek nooit. The Beatles heb ik helemaal zelf ontdekt.'

De meerstemmigheid van The Eagles, een vleugje americana van The Byrds en Gram Parsons, en de melodische wendingen van The Beatles: dat is de muziek die Douwe Bob graag hoort en ook zelf wil maken. Het staat misschien ver af van wat onder singer-songwritersmuziek wordt verstaan. Maar wat is dat dan precies, een singer-songwriter?

'Voor mij is Bob Marley of Axl Rose ook een singer-songwriter. Gewoon iemand die zijn eigen liedjes zingt. Niet te moeilijk over doen.'

Douwe Bob weet nog goed dat zijn eerste plaat Born in a Storm twee jaar geleden kritiek losmaakte. Er zouden maar drie liedjes alleen door hem geschreven zijn, de rest samen met anderen. 'Nou en? Dan zijn ze toch mede van mij? Voor mijn nieuwe plaat schreef ik niet één liedje alleen. Toch is het helemaal Douwe Bob.'

Nog meer dan het debuut is Pass It On een echte bandplaat geworden. 'Op het eerste album, dat ik met dezelfde jongens maakte, was het nog even zoeken. Nu kennen we elkaar zo goed. Volgens mij vullen we elkaar uitstekend aan.'

De naam Douwe Bob staat meer voor de hele band dan dat hij alleen zou verwijzen naar de voorman. 'Ik ben graag one of the guys', zegt de naamgever, 'maar tegelijk ben ik wel gewoon een haantje, hoor.' Vervolgens lachend: 'Ik kan echt niet werken onder een regime.'

Pass It On maakte Douwe Bob met zijn vaste band, die sinds de toetreding van hammondorganist Thijs Boontjes is uitgegroeid tot een zestal. Componeren deed de zanger opnieuw samen met toetsenist Matthijs van Duijvenbode en gitarist JP Hoekstra.

Het is een uitbundige liedjesplaat geworden, vol pakkende, opgewekte melodieën. De liedjes nestelen zich direct in je hoofd. Veel nieuw repertoire staat al op de setlists en kreeg in het Utrechtse TivoliVredenburg afgelopen zaterdag al meteen veel bijval. Er is maar een kleine wenk van de zanger nodig om het publiek te laten meeklappen.

Douwe Bob treedt op tijdens Pinkpop. Beeld anp

Jonge dames

Dat publiek is overigens in een paar jaar tijd wel wat veranderd. 'Toen ik na de prijs voor het eerst het podium op ging, waren er in het publiek significant veel jonge dames. Dat doet tv blijkbaar met je populariteit. Maar langzaamaan zag ik ook grijze generaties in het publiek komen. Terecht, want ik maak jarenzeventigpop waar van zij houden.'

Seventiesrock, jazeker, van het vrolijkere soort. Frivool kenschetst Douwe Bob de stemming op de nieuwe plaat en frivool is de sfeer in de zaal en op het podium. 'Man, we zijn eigenlijk gewoon een stel fucking goeie vrienden. Als we op festivals komen en het met zijn allen onwijs naar de zin hebben, zie ik anderen denken: waarom hebben zij het zo fijn? Nou, omdat ik verdomme geld verdien met iets wat ik het liefste doe. Daarom. Dan kun je toch niet met een grafstemming in je kleedkamer gaan zitten?'

Concurrentie? Welnee, dat bestaat niet voor Douwe Bob. Op Paaspop ontmoette hij voor het eerst de als een komeet omhoog geschoten Dotan. 'Die nodig ik dan uit om eens te komen eten. Hartstikke leuk toch? We zijn collega's en komen elkaar overal tegen, dan kun je het samen maar beter leuk hebben.'

Nee, het is vooral mooi en zelfs prachtig dat veel jongens met gitaar zoals Dotan, nu zo succesvol zijn. Douwe Bob: 'Ik vond het echt orgastisch dat iemand als Tobias Jesso Jr. ineens een megahit krijgt met gewoon een mooi liedje. Dat opent weer deuren, denk ik. Maar de grootste valkuil is dat singer-songwriters zichzelf te serieus gaan nemen. Kom op jongens, doe eens niet zo ernstig, het is ook leuk om op een podium te staan.'

Ernst en ontroering tot op het bot waren er wel bij Douwe Bob toen hij gevraagd werd in november vorig jaar zijn liedje Beautiful te zingen op de herdenking aan de slachtoffers van de MH17-vliegramp.

'De wereld fikt, dat zie ik ook wel. Met muziek kun je daartegen niet veel beginnen, maar je kunt de pijn wel verzachten. Ik vond het een van de mooiste dingen die ik heb meegemaakt, bij die gelegenheid te mogen zingen. Je troost er hopelijk mensen mee.'

Want ondanks de opgewekte toon van veel nummers is het ook niet zo dat Douwe Bob alleen het hedonistische aspect van de muziek bezingt. Het voor de band atypisch sobere Fine Line is zelfs een soort protestliedje, vindt hij. 'De een schiet iemand dood en krijgt daarvoor een lintje, de ander doet hetzelfde en krijgt de elektrische stoel. Is dat eerlijk? Het is toch allebei moord?'

Douwe Bob voert het liedje in Utrecht in zijn eentje uit en krijgt de zaal muisstil. Het werkt. 'Ik dacht altijd: een protestliedje is niks voor mij. Maar eigenlijk is het ook wel geil om te maken.'

Kwetsbaar

Misschien moet hij ook wat meer lef hebben en zich wat kwetsbaarder opstellen. Maar daarvoor bevindt hij zich nu in een te fijne fase in zijn leven. 'Ik zit nu eindelijk echt lekker in mijn vel. Ik heb fouten gemaakt, vooral privé. Eén relatie is er al aan ten onder gegaan. Mijn muziek gaat voor en ik vind het ook echt het leukste wat er is. Maar het heeft ook een keerzijde. Ik ben me ervan bewust dat alles eindig is. Op een dag lig ik ook op bed om dood te gaan. Dan denk ik niet: had ik maar meer cd's verkocht. Maar wel: had ik maar meer liefde gegeven. Dat blijkt lastig.'

Terwijl hij naar de keuken loopt om zijn zelf getrokken soep te inspecteren, roept hij nog even na: 'En toch, het is echt leuker dan seks, hoor: muziek maken.'

Douwe Bob: Pass It On. Universal (verschijnt 15/5). Presentatie vanavond in Paradiso, Amsterdam.

ANOUK

Ze belde gewoon een keer op, herinnert Douwe Bob zich de kennismaking met Anouk. 'Ze had een liedje liggen dat haar geschikt leek voor een duet. Of ik wilde langskomen om te horen of ik het wat vond.' Dat deed Douwe Bob. Het liedje Hold Me schreef Anouk met Bart van Veen. 'Ze had het al zeven jaar liggen, ik voegde er alleen een modulatie aan toe. Een goed mens, hoor, Anouk. Je moet haar alleen niet tegen je hebben, denk ik. Maar ik ben er heel blij mee, vandaar dat het op de plaat staat.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden