Recensie Singel 39

Singel 39 moet het hebben van de humoristische dialoog en de innemende hoofdrolspelers ★★★☆☆

De makers vlechten hun progressieve boodschap door de film, maar zetten de personages niet echt onder druk. 

Lies Visschedijk en Waldemar Torenstra in Singel 39. Beeld Pief Weyman

Romantische komedie

Regie Frank Krom

Met Lies Visschedijk, Waldemar Torenstra, Eva van Wijdeven, Gerard Cox.

90 min., In 129 zalen.

Als je hartchirurg bent, redeneert Mo (Lies Visschedijk), mág je voor je werk leven: ‘Ik red mensenlevens.’ Een serieuze relatie of kinderwens heeft de 39-jarige artsendochter niet, wel is er die geregeld een weekendje over-bonjourende Canadese collega-chirurg, die geen haast maakt met het verlaten van zijn overzeese echtgenote. Het leven is goed zo, meent Mo. Of toch niet? Verandering dient zich aan in de vorm van de goedgebouwde vrolijke motorrijder en ADO-fan Max (Waldemar Torenstra), die de leegstaande garage onder Mo’s Haagse huis wil huren voor zijn duopraktijk als kunstenaar en sociaal werker. De twee verschillende types vallen voor elkaar, als vrienden: Max is homo. Of, zoals hij zelf zegt: ‘Zo gay als een nijlgans.’ En hij heeft wel een kinderwens.

In grote lijnen begeeft Singel 39 zich in het vertrouwde spoor van de romantische komedie: op de toenadering tussen beide hoofdpersonages volgt onvermijdelijk een verwijdering, maar die hobbel lost zich pal voor het einde van de film zomaar op, zodat eenieder alsnog krijgt wat hem of haar toekomt. Het speelfilmregiedebuut van Frank Krom (’t Schaep met de 5 pooten, Soof de televisieserie) naar een script van Eddy Terstall kan bogen op de humoristische en sensitieve dialoog, twee innemende hoofdrolspelers die het er niet te dik bovenop leggen, en de nadrukkelijke, maar niet belerende wijze waarop de makers hun progressieve boodschap door hun film vlechten. Ook de kwestie euthanasie komt ongekunsteld en waardig voorbij; Terstall behandelde het thema eerder al in zijn meesterstuk Simon (2004). Singel 39, een veel veiliger film, wenst de druk op de personages niet écht op te voeren. Dat wreekt zich wel wat tijdens het middenin de film gepropte, nogal vrijblijvende toeristische tripje van Mo en Max naar Marrakech.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden