Simone Post over de drie ontwerpen die haar definiëren

Dit is hét mode en designtalent van 2018

Duurzaam ontwerpen? Dat kan niet, kreeg Simone Post als modestudent te horen. Reden voor haar om te bewijzen dat zij dat dus wél kan, in samenwerking met textielgiganten zelfs.

Beeld Valentina Vos

Als je het atelier van Simone Post (27) binnenloopt, valt één ding op: de textiel-, print- en productontwerper houdt van kleur. In de hoge stellingkasten liggen stapels felgekleurde doeken in zelfontworpen dessins. Op de vloer twee grote, ronde kleden: één in meerdere tinten roze, één paars met lichtgeel. Op tafel liggen studies voor toekomstige projecten: georganiseerde lapjes textiel en stukken hout, in pastelkleuren geverfd. De ontwerpen van Post stemmen vrolijk.

Post begon als modestudent in Arnhem, maar merkte al gauw dat het vluchtige van mode niets voor haar was. Toen ze informeerde naar milieubewust textiel, antwoordde een docent: 'Mode is gewoon niet duurzaam.' Na een jaar vertrok ze naar de Design Academy in Eindhoven, waar ze de vrijheid kreeg om conceptueel te denken. Want voor Post gaat het niet alleen om hoe de producten eruitzien; de gedachte erachter is minstens zo belangrijk. Al haar ontwerpen moeten op een duurzame manier geproduceerd zijn. Zo werkt ze samen met textiel-, hout- en plasticfabrieken om producten te maken van hun afval.

Eerder won Post met een kartonnen bijzetkruk de ontwerpwedstrijd van de Hema, werd ze genomineerd voor de Dutch Design Award en stond ze op designbeurzen in Milaan, Sao Paulo en New York. We vroegen het ontwerptalent van 2018 welke drie ontwerpen haar definiëren.

'Post-Vlisco'-kleed

Het ontwerp dat haar carrière lanceerde is het kleed dat Post ontwierp voor haar eindexamencollectie. Het ronde kleed bestaat uit duizenden indigoblauwe en roestkleurige cirkels; het patroon lijkt haast de dwarsdoorsnede van een eeuwenoude boom. Ze noemde het 'Post-Vlisco'; een verwijzing naar haar naam, maar ook naar het feit dat ze de stoffen van textielfabrikant Vlisco een nieuw leven inblaast. Het Brabantse merk maakt al ruim 150 jaar geprinte stoffen voor de Afrikaanse markt. Het productieproces is ingewikkeld - de waxstof ondergaat 27 behandelingen in twee weken - en de kwaliteitseisen zijn hoog. Hierdoor mislukt veel: meer dan 10 procent wordt weggegooid. Post kreeg toestemming met deze afgekeurde stoffen aan de slag te gaan. Er waren twee voorwaarden: de prints mochten niet meer zichtbaar zijn en ze moest iets anders maken dan kleding.

Ze kwam op het idee om stroken stof te vouwen en op te rollen, zodat een rond vloerkleed ontstaat. Recyclen is niks nieuws, maar de grootschalige manier waarop Post dit aanpakt wel. Ze ontwikkelde een methode waarmee textielafval op grote schaal verminderd kan worden: een kleed bestaat uit één strook stof van drie kilometer. De techniek zorgt ervoor dat elke print gebruikt kan worden en er elke keer weer een uniek en verassend patroon ontstaat. De 'Post-Vlisco'-kleden worden in Nederlandse fabrieken gemaakt en zijn te koop vanaf 1250 euro bij Label Breed.

Hoe het verder ging met Sophie Hardeman (27)

'Ik ben 24 uur per dag bezig met mijn label: naaien, plannen bedenken en samenwerkingen aangaan met fotografen en filmmakers. Ik wil op zoveel mogelijk manieren mijn collectie tentoonstellen.
Tijdens New York Fashion Week liepen mijn modellen niet over een catwalk, maar zaten ze op strobalen en rolden ze over de grond in een kleine galerie. Dit jaar hoop ik meer zelfstandige projecten te kunnen doen. Ik zie mezelf ook beddengoed maken of veganistische worst. In januari lanceer ik mijn eigen parfum. Het eerste exemplaar stonk ontzettend, maar nu is het lekker kruidig. Het merk Hardeman in een luchtje: sexy, zweterig en chemisch.'

Lees hier ons interview met Sophie uit 2017.

Dorien van Linge

en Olivier van Herpt (28)

'Sinds maart is de prototypefase van mijn huidige 3d-kleiprinter voorbij; ik kan nu objecten printen zonder voortdurend aan het apparaat te moeten sleutelen. Omdat ik minder met de techniek bezig hoefde te zijn, heb ik tijd gehad voor andere projecten. Ik heb in samenwerking met fotograaf Koos Breukel een bronzen beeld gemaakt van Nobelprijswinnaar Ben Feringa, dat op het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap staat. Mijn werken zijn verder tentoongesteld in Miami, Saoedi-Arabië en Dubai. Het Centre Pompidou in Parijs heeft drie ontwerpen in zijn permanente collectie opgenomen.'

Lees hier ons interview met Olivier uit 2017.

Gijs Beukers

Het 'Post-Vlisco'-kleed

'Turn around'-plaid

De 'Turn around'-plaid kun je omkeren: de ene kant is glad, de andere kant is harig. Voor dit harige effect is de deken van merinowol aan één kant gekamd. De plaid is dus zowel zacht en wollig, als strak en modern. De print verloopt van effen donkerblauw naar geruit wit en blauw.

Post ontwierp de deken voor Return to Sender, de stichting van actrice en presentatrice Katja Schuurman. Zij verkoopt op een eerlijke manier producten gemaakt in derdewereldlanden, waarbij de opbrengst zoveel mogelijk naar de makers gaat. De dekens zijn handgeweven in kleine weverijen in Ecuador. Post logeerde een week lang bij een familie thuis, waarvan de vader weefde. In de schuur stonden een paar weefgetouwen. Twee mannen uit het dorp waren bij hem in dienst. Een ervaring die Post als 'intensief en bijzonder' omschrijft: 'Het was leuk om te kijken naar de beschikbare technieken en materialen en dan te denken: wat kunnen we hier nog meer mee?' De doeken zijn verkrijgbaar in roze, groen, blauw en beige en voor 180 euro te koop bij returntosender.com en Hudson's bay.

'Turn around'-plaid

Envisions-boek Wood in process

Het boek Wood in process toont hoe elf jonge ontwerpers, waaronder Post zelf, experimenteren met hout. Er zijn allerlei probeersels te zien: hoe gekleurde mdf-planken gemaakt kunnen worden of hoe stukken hout aan elkaar bevestigd kunnen worden met stof. In het boek staan geen afgeronde producten, maar slechts de aanzet daartoe. Een collectie van honderden samples en proefjes, waarmee je inzicht krijgt in het maakproces van de ontwerpers.

De elf ontwerpers zijn deel van het ontwerpcollectief Envisions, waar Post mede-oprichter van is. Wood in process is een bundel van hun derde expositie, die dit jaar te zien was tijdens de prestigieuze designbeurs in Milaan. Post: 'Ik kan hier niet één ontwerp uit kiezen, want het gaat juist om de expositie als geheel en hoe je zo elkaar en bedrijven inspireert.'

Voor deze expositie werkte Envisions samen met de Spaanse houtfabrikant Finsa, die simpele planken produceert. Met hun materialen en technieken gingen de ontwerpers aan de slag. 'Eén van de ontwerpers, Iwan Pol, heeft toen een manier bedacht om die planken flexibel te maken, door losse stukken hout aan elkaar te bevestigen met sterk karton.' Dit kan je bijvoorbeeld gebruiken om op te rollen en er een kruk van te maken. 'Nu gaan we samen met Finsa kijken hoe de geslaagde ontwerpen op grootschalige manier geproduceerd kunnen worden. Dit vind ik het allerleukst: als ontwerpers en fabrieken samenwerken voor mooie, duurzame producten.'

Envisions-boek Wood in process

Das Leben am Haverkamp

Hoewel Das Leben am Haverkamp een modecollectief is, bestond hun laatste collectie niet uit draagbare kleding.

De vier jonge ontwerpers Dewi Bekker (27), Anouk van Klaveren (26), Christa van der Meer (29) en Gino Anthonisse (29) ontwierpen 25 tweedimensionale outfits. Denk hierbij aan bedrukte plexiglas silhouetten, een donsjas van strijkkralen en een piepklein spiegelend gestreept badpak. De modellen van verschillende huidskleuren, lichaamstypen en leeftijden droegen slechts een witte onderbroek en sokken in teenslippers. Doordat ze de tweedimensionale kleding als een schild voor zich hielden, leek het wanneer je de modellen van voren bekeek net of ze de kleding aanhadden. Het topstuk is een groot geel plexiglas gewaad, met strepen van wolvilt en een masker van strijkkraaltjes. Van der Meer: 'Het ontwerp is groot van formaat, conceptueel, en tegelijk gedetailleerd: precies waar wij voor staan.'

Het was de eerste en enige collectie die de vier samen maakten. Normaal hebben ze hun eigen label en uitgesproken stijl. Tijdens Fashion Week in januari vouwde Anthonisse bijvoorbeeld een hoofdtooi van zwart karton, terwijl Van Klaveren drie mannelijke performers in gouden tape wikkelde.

Toch hebben de ontwerpers iets gemeen: ze concentreren zich op de artistieke kant van de mode. Das Leben am Haverkamp heeft niks te maken met draagbaarheid en hun werk grenst aan beeldende kunst. Met succes: eerder was hun werk te zien in het Centraal Museum Utrecht en komende februari hebben ze een solo-expositie in het Zeeuws Museum.

Beeld Sanja Marusic

Schueller de Waal

Modeontwerpers Philipp Schüller (32) en Rens de Waal (33) vertegenwoordigen twee uitersten.

Schüller houdt van extravagante kleuren, grote strikken en glimmend latex, De Waal van sobere trenchcoats en bloemenprints. Of zoals De Waal het verwoordt: 'Philipp is het hysterische meisje, ik de oude vrouw.' Samen vormen ze Schueller de Waal, een merk voor klassieke mode met een grappige twist. Zoals de jumpsuit uit de wintercollectie: een lompe overall, met grote ritsen, zakken en pofmouwen, maar dan wel in een ouderwetse groene jacquardstof die niet had misstaan als de bekleding van een bank.

De twee leerden elkaar kennen in Stuttgart, waar ze ontwerpers waren bij Hugo Boss. Elke dag reden ze samen naar huis, pratend over wat ze anders zouden doen: 'Het was een fabriek. Er gaan zoveel mensen over één ontwerp dat er weinig ruimte is voor eigen creativiteit', vertelt Schüller. In 2014 keerden ze terug naar Amsterdam en begonnen ze Schueller de Waal, zodat ze naar hartenlust konden experimenteren.

Zo maakten ze tortellinitassen: ronde clutches en handtassen in de vorm van gevulde pasta. En in hun laatste collectie, een samenwerking met zangeres BEA1991, namen ze de modewereld op de hak door slechts één ding te lanceren: een wit, pyjama-achtig gewaad.

Toch vinden ze het van belang dat hun werk niet alleen conceptueel is, maar ook draagbaar. Dat lukt ze: Schueller de Waal is te koop bij Menage in Amsterdam, Nen Xavier in Rotterdam en The Feathered in Mexico-Stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.