Drama

Simon Werner a disparu...

Mee in de collectieve paranoia

Er is bloed gevonden in het natuurkundelokaal. Zou er een verband zijn met de verdwenen Simon Werner? Het moet haast wel. In Simon Werner a disparu... wordt de kijker volledig meegezogen in de collectieve paranoia die na een mysterieuze verdwijning toeslaat onder de scholieren. En die alleen maar groeit als er meer tieners van de aardbodem lijken te verdwijnen in de keurige Parijse voorstad. Feiten, roddels en verkeerd geïnterpreteerde gebeurtenissen lopen in elkaar over.

Debuterend regisseur Fabrice Gobert vertelt het verhaal rondom de verdwijningen uit vier verschillende oogpunten. Zo laat hij ruimte voor speculaties en kan hij met elke perspectiefwisseling weer een ander licht werpen op de gebeurtenissen.

Nieuw is dit misschien niet – de Nederlandse regisseur Hanro Smitsman deed vorig jaar nog iets soortgelijks in zijn psychologische puberdrama Schemer – maar Gobert speelt het spel knap. Wat zit er in de envelop die van de ene hand in de andere gaat? Wat doen die tieners ’s avonds laat bij de voetbalcoach thuis?

Alleen al door de camera eens aan de andere kant van een raam te zetten, laat hij zien hoe snel de fantasie op hol kan slaan; het voyeurisme dat hij benadrukt past precies bij die levensfase waarin leeftijdsgenootjes elkaar nauwlettend in de gaten houden. Maar ondanks die nadrukkelijke vertelstructuur weet Gobert gekunsteldheid te voorkomen – niet in de laatste plaats door het natuurlijke acteerwerk.

Simon Werner a disparu… legt bloot hoe duister het decor van de middelbare school kan zijn. Hier kunnen doorsnee puberperikelen net zo levensveranderend zijn als de verdwijning van medestudenten. De film roept herinneringen op aan de vervreemdende suburbs door tienerogen van Donnie Darko, aan Gus van Sants stille shots van lege gangen in Elephant, en aan de duistere wereld van David Lynch waar ook al eens een tiener verdween (Twin Peaks). De soundtrack van Sonic Youth klopt niet alleen bij de tijd waarin het zich afspeelt – de jaren negentig - maar is even onvoorspelbaar en ongrijpbaar als pubers kunnen zijn.

Na alle wilde fantasieën die zijn werkwijze oproept, kan de uiteindelijke ontknoping niet anders dan teleurstellend zijn. Maar tegen die tijd vraag je je al veel interessantere dingen af: is het mogelijk de ander echt te kennen, in een levensfase waarin je voor jezelf een raadsel bent?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden