INTERVIEWSILVIA BROMET

Silvia Bromet over haar grote ommezwaai: ‘Ik heb de regie weer in handen’

Filmmaker Silvia Bromet koos voor een nieuwe carrière en maakte daar een podcast over: De grote ommezwaai.

Silvia Bromet.Beeld Erik Smits

De huiskamer van Silvia Bromet (48) kijkt uit op het voormalige gemeentehuis van Ilpendam. Daar, in het dorp onder de rook van Amsterdam, is het filmbedrijf Bromet gevestigd, en hier speelde het professionele leven van Silvia zich de afgelopen 25 jaar af.

18 jaar was ze, toen Silvia voor haar vader Frans ging werken. Samen maakten ze niet alleen de televisieserie Buren (VPRO), maar ook tientallen documentaires en series. In het familiebedrijf van vader en dochter deed Silvia de montage, verzorgde ze alle personeelszaken en probeerde ze nieuwe projecten te slijten aan de omroepen. Dit was haar leven, en dit werk zou ze altijd blijven doen, toch? Waarom was ze dan zo moe? 

Silvia Bromet nam een paar maanden vrij en richtte zich in deze vrije tijd op het maken van een podcast. Het resultaat is De grote ommezwaai,  een reeks interviews met mensen die de overstap maken naar een ander beroep; van een accountant die door haar schoonmoeder wordt overgehaald om logopedist te worden, tot een gepensioneerde Heineken-CEO die zijn intrede doet in de toneelwereld. De hoofdrol in de podcast is weggelegd voor Bromet zelf, die tijdens het maakproces tot de conclusie kwam dat ze niet meer terug wil naar haar oude werkende bestaan.

‘Ik was helemaal niet van plan om een podcast over mijzelf maken’, zegt Bromet met de slepende tongval van haar vader. ‘Ik wilde mensen interviewen die de moed hadden om iets anders te gaan doen.’ Maar toen ze haar materiaal liet horen aan Marion Oskamp, eindredacteur van de podcasthit De brand in het landhuis, had die een dringend advies. ‘Ze zei: waarom schrijf je jezelf er niet in, jij bent overduidelijk erg bezig met dit onderwerp.’’

En dat klopt: de laatste jaren was het Sylvia steeds meer gaan tegenstaan dat vader Frans altijd alle credits kreeg voor hun gezamenlijke filmprojecten. En die lange werkdagen aan steeds weer datzelfde bureau voelden als een sleur. ‘Ik was blasé geworden. Als Frans een idee voor een project aandroeg dacht ik: dat hebben we toch al eens geprobeerd te verkopen? Ik dacht dat ik zwaarmoedig was geworden. Maar toen ik drie maanden vrij nam, voelde ik me opeens weer het meisje van 18, dat vrolijk in het leven stond en overal zin in had.’

Tijdens het maken van De grote ommezwaai kon Silvia bogen op haar jarenlange ervaring met monteren en verhalen componeren. Tegelijkertijd begaf ze zich onbegonnen terrein. ‘Ik had nog nooit zelf interviews gedaan, of gemonteerd met alleen geluid. En voor een podcast moet je veel teksten schrijven, dat deed mijn vader altijd.’

Bij het eindeloos inspreken van de voice-overs op haar slaapkamer sloeg Bromet aanvankelijk steeds de verkeerde toon aan. ‘Dan weer veel te serieus, of juist geforceerd grappig. Ik merkte dat het mij hielp om eerst muziek van Tina Turner te luisteren, en dan de teksten in te spreken.’ Om zichzelf het nieuwe vak eigen te maken, volgde ze een podcastcursus van programmamaker Katinka Baehr en bezocht ze podcastfestivals als Oorzaken. Ondertussen liet ze zich inspireren door de mensen die ze sprak voor De grote ommezwaai.

Sluimerend verlangen

‘Ik had verwacht dat als mensen een carrièreswitch maken, ze dat doen omdat het water hen aan de lippen staat: ze moeten wel ontslag nemen. Maar de mensen die ik interviewde gaven net als ik gehoor aan een sluimerend verlangen. Ze hadden nog jaren door kunnen gaan, maar ze wilden zichzelf serieus nemen.’ Ook opvallend: niemand onder de geïnterviewden had spijt van zijn of haar keuze voor een nieuw werkend bestaan. ‘Zelfs Hannah niet, de actrice die ontslag nam bij haar theatergezelschap en vervolgens in een bakkerij moet werken om voldoende inkomen te hebben. Kennelijk is het een diepe menselijke behoefte om beslissingen te maken en de regie weer in handen te nemen, ongeacht de consequenties.’

De grote ommezwaai is zowel een verslag van het maakproces van een podcast als de zoektocht naar zingeving door werk. De dan weer montere, dan weer melancholisch klinkende accordeon die de verhalen aan elkaar weeft, sluit goed aan bij de nuchtere toon van Silvia Bromet. Toch is De grote ommezwaai niet zonder grote sentimenten. Als ze haar vader Frans in de laatste aflevering vertelt dat ze wil stoppen, volgt een ontroerend gesprek. ‘Ik zag er zo tegenop om het mijn vader te vertellen. Maar hij had alle begrip, hij had immers zelf ook de overstap gemaakt van cameraman naar programmamaker. Hij nam weer de vaderrol aan.’

En nu, als beginner in de wereld van podcasts, knijpt ze hem soms, zeker nu de coronacrisis zwaar drukt op de economische perspectieven. ‘Ik wil geld gaan verdienen met podcasts maken, en dat is ontzettend lastig. Maar: ik heb ook niet veel  nodig. Toen ik nog in het familiebedrijf werkte, troostte ik mijzelf vaak met dure aankopen, zoals die hanglamp daar, uit een fabriek in Oost-Duitsland. Dat hoeft nu niet meer. En als het allemaal tegenzit, dan verkopen we ons huis. Ik wil me in mijn keuze voor werk niet meer laten leiden door angst voor het onzekere.’

De grote ommezwaai wordt uitgegeven door het online magazine Saar en is te beluisteren op Spotify, iTunes en Soundcloud. 

Wisselwerk

Nederlanders wisselen weer vaker van beroep, blijkt uit cijfers van het Bureau voor de Statistiek. In 2018 hadden ruim een miljoen mensen tussen de 15 en 75 jaar een ander soort baan dan het jaar daarvoor. Ook 45-plussers veranderen vaker van loopbaan, maar ze blijven met 5,9 procent flink achter op jongere werknemers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden