Review

Silver heeft mooie plaatjes, maar het is geen spannend theater

Droom of nachtmerrie? In de vervormde werkelijkheid van Linning concurreren lichamen van vlees en bloed met machines. Silver heeft sterke scènes. Maar mooie plaatjes alleen maken nog geen spannend theater.

Een wereld waarin het lichaam van vlees en bloed moet concurreren met machines, waarin realiteit en sciencefiction versmelten en inwisselbaar worden. Beeld Silver

De maakbare mens, het is een droom of nachtmerrie die dankzij de technologische ontwikkelingen steeds dichterbij komt. Een wereld waarin het lichaam van vlees en bloed moet concurreren met machines, waarin realiteit en sciencefiction versmelten en inwisselbaar worden. Naar dit soort (veelomvattende) thematieken verwijst Silver, een choreografie uit 2015 van de Nederlandse Nanine Linning, tegenwoordig artistiek leider van Theater Heidelberg.

Het is spannende materie. Juist voor dans, de kunst die bij uitstek draait om het fysieke lichaam. En zeker ook voor Linning, die al langer blijk geeft van een fascinatie voor een werkelijkheid die, om wat voor reden dan ook, vervormd is. In dat gegeven kan ze haar grote talent voor het creëren van waanzinnige beelden kwijt. Beelden die zijn geïnspireerd door design, beeldende kunst en mode, en die vaak ook tot stand komen met collega's uit die wereld; na producties met modeontwerpster Iris van Herpen en het kunstenaarsduo Les Deux Garçons tekende kunstenaar en ontwerper Bart Hess voor het toneelbeeld en de kostuums van Silver.

Het resultaat is een parade van figuren die de ruimte delen met drie zwarte, kastachtige objecten op een nieuwe, hoofdzakelijk vervreemdende en soms verontrustende compositie van Michiel Jansen. Dominant zijn de in zilveren pakken gestoken uniseks 'robots' die wijdbeens en met gebogen knieën plompe stapjes en hoekige draaien maken en nauwelijks contact hebben. Maar er worden ook een 'echte' man en vrouw geboren, die heel organisch bewegen en elkaars lijven speels verkennen. Tegenover dit sterke maar simpele contrast stelt Linning wezens die nauwelijks meer herkenbaar zijn als mens of machine. Met als hoogtepunt een danser die vermomd als een veeldradige schoonmaakmop in stroboscopisch licht over het toneel stuitert.

Silver (Theater)

Dance Company Nanine Linning / Theater Heidelberg.
Choreografie: Nanine Linning.
Toneelbeeld en kostuums: Bart Hess.
Muziek: Michiel Jansen.
11/1, Stadsschouwburg Amsterdam. Vanavond Heerlen, tournee t/m 2/5.

Sommige scènes zijn visueel zo sterk, zo autonoom, dat ze linea recta als installatie het museum in kunnen. Zoals de natte, glimmende huid van ogenschijnlijk vloeibaar plastic die wordt afgepeld van een danser die op een schuingeplaatste kast ligt als een sculptuur op een sokkel. Toch lijdt Silver aan een euvel waaraan Linnings werk wel vaker lijdt, helaas: het zijn mooie plaatjes, maar het is geen spannend theater.

Linning schetst verschillende 'zijnstoestanden' en zet die naast elkaar. Waar is het conflict? Wat vindt ze van die voortgaande technologie, van die 'ontmenselijking' die ook vooruitgang biedt? Zo'n productie als deze zou veel interessanter worden als ze de beelden laat schuren, de pro's en contra's voelbaar maakt en de verschillende figuren misschien ook letterlijk meer confrontatie met elkaar laat aangaan. Het had de dans in elk geval goed gedaan, want het bewegingsmateriaal van de robots is uiterst beperkt en saai.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden