Silhouetten van kolonialisme

In het Parijse Musee d'Orsay dansen de mollige dames Amerika, Europa, Afrika en Azie eensgezind rond een grote bol. Het zijn De vier continenten (1872) van Jean Baptiste Carpeaux en ze zijn een typisch product van hun tijd....

Lang vergeten symboliek die in de golf van kritische kunst vaneen aantal jaren geleden weer opdook. Kolonialisme enpost-kolonialisme waren onder aanvoering van de Nigeriaansester-curator Okwui Enwezor ineens heel belangrijke onderwerpenin de kunst. De Afrikaan Yinka Shonibare kleedde poppen inVictoriaanse jurken van gebatikte stof en Kara Walker gebruiktehet typische koloniale silhouet-knipwerk voor wrange verhalen vanonderdrukking en verlies van identiteit.

Dylan Graham toont met zijn installatie The Last Outpost inBuro Empty dat het onderwerp, hoewel misschien niet meer hot, nogniet uitgeput is. Een houten hut op palen, ingericht metlesattributen en schoolbanken, is de laatste buitenpost van debeschaving - of de voorbode van alle ellende.

Verder zijn er nog twee in silhouet geknipte 'wereldkaarten'en een zitje bij een gestileerd kampvuur. Een lege voetboei zitaan een bankje geklonken: de wilde die beschaafd moest worden,is hier net vrijgelaten. Of ontsnapt.

Sinds vorig jaar heeft Graham zich op het silhouetwerkgeworpen. Dat is riskant. Er kleeft meer dan een schijn vantruttigheid aan deze arbeidsintensieve taartrandtechniek uit deVictoriaanse tijd. Alles wordt teruggebracht tot een onschuldigschaduwspel - alles is keurig en schoon, ook als het eenuitgeknipte doodsengel is die op haar viool speelt boven eendriemaster.

Voor een zo beladen onderwerp als dit verwacht je stellingnameen grote gebaren. In die val is Graham niet getrapt, net zoalshij in eerder werk het midden hield tussen veroordeling enverheerlijking van de Amerikaanse consumptiecultuur. Hij laat TheLast Outpost zien als een gloednieuw hutje van blank hout, rechtuit de Ikea-bouwdoos. Klaar voor gebruik - daar zit wel ietsonheilspellends in.

In de net geschilderde benedenetage van Buro Empty blijft hetwat steriel. Eerder liet Dylan Graham zien dat zijn obsessiefgedetailleerde werken varen bij een lawaaiierige, echte omgevingals de stad, zoals op Den Haag Sculptuur afgelopen zomer. Daarwerd Graham's silhouet-wereld een levende wereld, een kortgeleden geloofd verhaal, waarvan we de brokstukken nog steedsrapen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden