Sigur Rós onverminderd betoverend

Muziek..

Menno Pot

Is dat hem nou? Ja, verrek, hij is het: DJ Tiësto is naar de 013 inTilburg gekomen, voor het vooralsnog enige optreden in de Benelux van SigurRós. Wat heeft een trance-deejay in vredesnaam met de breed uitwaaierende,sferische gitaarmuziek van vier zwijgzame IJslanders?

Het is niet zo vreemd. Wie de carrière van Sigur Rós ('de roos derzege') een beetje gevolgd heeft, weet dat de band muziek maakt vantintelende schoonheid, die zo op zichzelf staat dat collega's uit alledenkbare genres de naam van de groep vol bewondering uitspreken: van ThomYorke (Radiohead) tot Chris Martin (Coldplay) en van Underworld tot Madlib,of de makers van abstracte elektronica op het Warp-label.

Het tweede album Ágætis Byrjun (2000) was het eerste dat eenalternatieve hit werd buiten IJsland. Alles droeg bij aan hethypnotiserende, vervreemdende effect: de vier introverte bandleden sprakengeen woord Engels en bevroren op het podium in het halfdonker. En dan diefrontman, Jonsi Birgisson, die zijn elektrische gitaar met een strijkstokbespeelde en met hoge, ijle stem IJslandse teksten zong, die klonken alsofde plaat achterstevoren werd afgespeeld.

Het optreden in Tilburg werd gedomineerd door materiaal van het onlangsverschenen en wederom prachtige vierde album Takk... ('Bedankt'), en datleverde een heel ander optreden op dan we de vorige keer voorgeschoteldkregen. Op het toenmalige nieuwe album met de onuitspreekbare titel ()(2002) was niet alleen de hoes in stemmige grijstinten uitgevoerd, maar ookde muziek, bijna geheel ontdaan van melodie en ritme, zodat slechts sfeerresteerde.

Het nieuwste werk heeft meer de structuur van songs en klinkt warmer,toegankelijker en conventioneler. In Tilburg kwamen in sommige stukkenrockriffs voor, in Se Lést zelfs een koddig stukje fanfaremuziek en inHoppipolla diende zich een emotie aan die we voorheen niet met Sigur Rósassocieerden, namelijk euforie.

Dat nummer staat misschien wel model voor Takk... een helderezangmelodie en haast jubelende arrangementen van blazers en strijkers. InTilburg vormden vier meisjes een strijkkwartet. Ze leverden ook bijdragenop klokkenspel en xylofoon.

Sigur Rós bleek in 013 meeslepender en fascinerender dan ooit, vooraltoen ze aan het begin en het eind van de twee uur durende voorstelling,verscholen achter een scherm met alleen hun silhouetten, twee langestukken speelden die tergend langzaam naar een daverende climax klommen.

Betoveren doet Sigur Rós nog onverminderd. Tiësto moet wel onder deindruk zijn geweest van deze wonderschone muziek.

Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden