Concertrecensie Sigrid

Sigrid trapt in de Melkweg af met electropopknaller Sucker Punch, waarvan de balkons gaan rammelen (vier sterren)

Sigrid treedt op in een uitverkochte Melkweg. Beeld Ben Houdijk

Het optreden zit erop en de band staat op de rand van het podium voor een laatste buiging. Het ziet er onbedoeld grappig en een beetje schattig uit: de ster van het ensemble, de Noorse popzangeres Sigrid (22), is een kop kleiner dan de rest. Naast haar staat een toetsenist waar ze twee keer in zou passen.

Toch draait het dus allemaal om haar: dat kleine meisje met de hoog op het achterhoofd geplaatste paardenstaart, Sigrid Solbakk Raabe, de indiefähige electropopprinses die hopelijk een grote ster gaat worden in de Noordse traditie van Mø en (wie kent haar nog?) Annie. Sigrid zou het verdienen en het moet gezegd: ze is aardig op weg.

Eén ep (Don’t Kill My Vibe, 2017) voerde haar via de Melkweg en Eurosonic naar Pinkpop. Nu is er een tweede ep (Raw) en is ze terug in dezelfde Amsterdamse club, krap dertien maanden na haar Nederlandse podiumdebuut , ditmaal in de veel grotere Max-zaal, die uitverkocht is: afgeladen vol met overwegend zeer jong en zeer enthousiast publiek.

‘Het is om knetterblij van te worden.’ Beeld Ben Houdijk

Ze trapt kort na negenen af met het courante hitje Sucker Punch, een haast absurd pakkende electropopknaller, lekker stevig neergezet met diepe elektronische bassen die de balkons doen rammelen. Een uitstekende livedrummer pompt het bloed door het liedje.

De zangmelodie klinkt er fier bovenuit. Dat is een van de kwaliteiten van Sigrid zelf: haar heldere, krachtige maar nooit geforceerde zangstem. Een andere is haar ongedwongen presentatie. Het maakt haar tot een meid om van te houden, innemend en wars van poeha als onze eigen Naaz, al is Sigrid vooral als podiumartiest wel een stapje verder.

Halverwege het optreden laat ze een stilte vallen in de vorm van de pianoballads Dynamite en I Don’t Want To Know. Ze zingt ze uitstekend, maar wijst er onbedoeld toch ook op dat ze in stevig doormarcherende, dansbare electropop op haar best is: de categorie van Sucker Punch dus, maar ook van Don’t Kill My Vibe, waarmee ze haar set besluit, en haar grootste hit Strangers, in de toegift.

Dan stuift ze dansend en soepel zingend over de bühne, Sigrid is geen glittergirl en ziet er in haar retrojeans, witte T-shirt en paardenstaart precies zo uit als je je voorstelt bij een meisje uit een klein fjordstadje, Ålesund in dit geval. En daar komen dan zulke liedjes uit, een gepeperd uur lang. Het is om knetterblij van te worden.

Beeld Ben Houdijk

Sigrid. 28/10, Melkweg, Amsterdam. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.