Signalementen Boeken

Signalementen: Herman Brusselmans, Herman Chevrolet en Het verdriet van Vlaanderen

Herman Brusselmans vereeuwigt hetero’s in zijn 78ste boek, Herman Chevrolets 7de wielerboek is gewijd aan Briek en Nafiss Nia kent 26 woorden voor schoonheid.

Aan het begin van Anna Karenina schrijft Tolstoj dat alle gelukkige gezinnen op elkaar lijken, maar dat een ongelukkig gezin altijd ongelukkig is op zijn ­eigen manier. Daar is de Franse auteur Frédéric Beigbeder (1965) het niet mee eens, schrijft hij strijdlustig in Een leven zonder einde, want de dood is een alledaagse vorm van ongeluk. Voortaan is het afgelopen met die gedachte dat we allemaal doodgaan, stelt hij: ‘Nu was het alleen nog zaak die onbesuisde belofte gestand te doen.’ Mooi uitgangspunt voor een semi-autobiografische roman, die vorig jaar verscheen en nu is vertaald door Marianne Kaas.

Van grote betekenis voor het schrijverschap van Eduardo Halfon (1971) was zijn grootvader, een Poolse jood die in 1939 werd opgepakt door de nazi’s en uiteindelijk in Auschwitz terechtkwam. Pas tegen het einde van zijn leven onthulde hij dat hij als enige van het gezin de oorlog had overleefd dankzij een Poolse bokser die in dezelfde cel zat als hij en die hem had verteld wat hij wel en niet tegen de Duitsers moest zeggen. Dat was zijn redding. Halfon verwerkte deze herinnering niet alleen in het titelverhaal van De Poolse bokser, dat werd vertaald door Lisa Thunnissen, maar laat haar ook op een aantal andere plaatsen in deze bundel terugkomen.

De twee Vlaamse vrienden Flip en Joost spelen amateurtoneel bij De Doos Van Tante Flora, en zijn beiden vrijgezel en heteroseksueel. ‘Er zitten al genoeg homoseksuelen in werken van fictie,’ aldus Herman Brusselmans in Zo dom als Albert Einstein; ‘Dorian Gray, Matroos Vosch, de maagd Marino, noem maar op. De hetero’s mogen ook wel eens aan bod komen in de letteren door de ­eeuwen heen.’

De dichter Nafiss Nia (Isfahan, 1968) komt uit een taal met 26 woorden voor schoonheid, ‘waarin het bijvoeglijk naamwoord/ de ongekende koningin van grammatica is./ Je kunt alle namen in de natuur kiezen/ voor je kinderen en er is niemand die/ namen als oever, loot, regen, tros,/ tijd, hert, dauw, moedig en vreugde/ overdreven of vreemd vindt’.

0 Beeld Tom Zaunbrecher

Je relaties worden sterker als je niet alles ‘liket’, niet steeds commentaren achterlaat bij berichten op sociale media en slechter bereikbaar wordt per WhatsApp en sms. Dat schrijft Cal Newport in Digitaal minimalisme. Newport (1982), die in 2016 bekend werd met zijn boek Diep werk, over de onderschatte waarde van echte focus, is een van de weinigen van zijn generatie die geen ­sociale media-accounts heeft en verder ook nauwelijks tijd op internet doorbrengt. Na Diep werk werd hij overspoeld met reacties van stakkers die dat allemaal wel doen en hem om raad vroegen, omdat het moderne digitale leven hen uitputte. Newport verdiepte zich in de materie en bedacht een nieuwe ‘filosofie van technologiegebruik’, die hij digitaal minimalisme noemt en die erop neerkomt dat je heus nog wel wat met internet doet, maar alleen héél ­selectief. ‘We moeten stappen ondernemen om het goede uit deze technologieën te gebruiken ­terwijl we het slechte vermijden.’

Briek! De laatste Flandrien is het zevende wielerboek in het rijke oeuvre van de Vlaams-Nederlandse wielerschrijver Herman Chevrolet (‘wielrennen is geen sport, maar een literair genre’). Het is een ongewone biografie in drie delen. In het eerste kijkt een oude wielrenner naar zichzelf, tot het moment waarop hij sterft (op de zondag van de Ronde van Vlaanderen). In het tweede beschrijft de biograaf de loopbaan van de legendarische Albéric ‘Briek’ Schotte (1919-2004), ­wereldkampioen op de weg in 1948 en 1950 en tweevoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen. De coureur Schotte gold als ‘de laatste Flandrien’, ‘stoempende’ Vlaamse karakter­renners met een onverzettelijke natuur en een voorkeur voor barre weersomstandigheden. Schotte hield er eenvoudige tactische opvattingen op na: ‘Koersen is simpel. Ge moet zere rijden als ge zere moet rijden, en als ge nie zere moet rijden moej’je nie zere rijden.’ In het derde deel neemt de oude Briek zelf weer het woord: ‘Dan is het nu aan mij om iets te zeggen, of mag dat soms niet?’

Duizenden Vlamingen waren betrokken bij de Duitse bezetting en de Holocaust. De tweelingbroers Toon en Hein Van den Brempt, kinderen van collaborateurs, vonden het tijd om de stilte daarover te doorbreken. Dat deden ze eerst in de Canvasserie Kinderen van de collaboratie. Samen met ­Kristien Hemmerechts gingen ze verder op zoek naar de waarheid achter de taboes, wat ­resulteerde in Het verdriet van Vlaanderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden