recensie Shéhérazade

Shéhérazade is een fijnzinnig liefdesdrama in de achterbuurten van Marseille ★★★★☆

 V bespreekt elke week een film die alleen via een streamingdienst te zien is. In Shéhérazade maakt de non-professionele cast grote indruk.

Kenza Fortas in Shéhérazade.

★★★★☆

Shéhérazade (2018)

Drama

Regie Jean-Bernard Marlin

Met Dylan Robert, Kenza Fortas, Idir Azougli, Lisa Amedjout, Kader Benchoudar, Nabila Ait Amer, Sabine Gavaudan.

109 min., te zien op Netflix

‘Tot snel,’ zegt de gevangenisbewaker die in het Franse drama Shéhérazade de 17-jarige Zach uitgeleide doet uit een justitiële jeugdinrichting. Misschien maakt de man een grapje, misschien ook niet. Hetzelfde kun je denken bij Zachs antwoord. ‘Tot snel, ben je gek? Tot nooit.’

Een normaal, misdaadloos leven lijkt geen optie voor Zach (Dylan Robert), een slungel met lang geverfd haar en pretoogjes uit de onderbuik van Marseille. Zijn moeder wil hem niet meer in huis hebben en als hij bij zijn criminele vrienden om ‘een echte baan’ komt vragen, bedoelt hij dat hij zo snel mogelijk de straat op wil om drugs te dealen. Dat zit er voorlopig niet in, voor een ex-gedetineerde als Zach. Boezemvriend Ryad (Idir Azougli) wil hem wel op een prostituee trakteren, als hij daar zin in heeft.

En zo vindt Zach niet alleen de liefde van zijn leven, maar ook de begeerde ‘echte’ baan. Zachs oog valt op het meisje (Kenza Fortas) naar wie de film is vernoemd. Zo vanzelfsprekend als de twee verliefd worden – hun eerste ontmoeting is troosteloos, maar ook flirterig – zo bedrieglijk achteloos transformeert Zach tot Shéhérazades pooier.

Let op hoe fijnzinnig schrijver en regisseur Jean-Bernard Marlin en co-scenarist Catherine Paillé  dat cruciale moment in Zachs leven verbeelden, als een broeierige samenloop van noodlot en foute keuzen. Wanneer Shéhérazade op een avond drie klanten tegelijk ontvangt, kan Zach moeilijk weigeren op haar te letten. Het geld van de jongens neemt hij vervolgens aan alsof hij al jaren niets anders doet. Terwijl hij op straat op de uitkijk staat, wordt Zach van een afstand en van bovenaf getoond, de camera zoomt langzaam in op zijn gezicht; alsof je als toeschouwer een toevallige getuige bent die niet kan wegkijken. Wat gaat er in hem om? Wat zijn de consequenties van het geld dat nu in zijn broekzak steekt?

De non-professionele cast van Shéhérazade komt onder Marlins regie tot fantastische prestaties. Dankzij debutanten Fortas en Robert is de klik tussen hun personages meteen voelbaar. Nog indrukwekkender is hoe migrantenzoon Robert, die de César voor veelbelovende nieuwkomer won, de jongen vertolkt als een explosief mengsel van gebutste trots, haantjesgedrag, agressie en kinderlijke onzekerheid.

Alleen al vanwege die roekeloze held lijkt geweld onvermijdelijk in het ultra-realistische Shéhérazade. Tegelijkertijd is de film verzot op kleur en licht: van de rode neongloed die over de straten hangt tot het gele lampenschijnsel waarbij Shéhérazade en Zach voor het eerst zoenen, als wazige silhouetten in de nacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden