Shaun Gladwell

De Biënnale van Venetie leidt bij het publiek tot een irritante moderne ziekte: niet kijken maar alles fotograferen...

Bij de opening van de Biënnale van Venetië struikelde ik zowat letterlijk over de beroemdheden. Zoals over Miuccia Prada in een paars-met-oranje jurk, wier pad ik op weg naar de broodjes bijna fataal kruiste. Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Constantijn verhapstukte een blikje koude koffie van Illy, en ontwerper Marc Jacobs liep met zijn indrukwekkend knappe vriend rond. De Franse filosoof Bernard-Henri Lévy, oud-president Jacques Chirac met echtgenote Bernadette, en de Russische oligarch Roman Abramovitsj met zijn bizar grote jacht Pelorus, en zo nog duizend beroemdheden die amper meer opvielen tussen hun minstens zo beroemde collega’s.

Het openingsweekend was uit oogpunt van discretie niet echt een evenement om lekker celebrity’s te fotograferen, maar des te meer kunst. Het was welhaast gênant hoeveel mensen foto’s van de kunst stonden te maken, en hoe weinig mensen echt naar de kunst keken. Inclusief ikzelf.

Het is die stompzinnige moderne gewoonte om voor alles wat enigszins indruk maakt de mobiele telefoon of digitale camera te trekken. Bewegende zwart-witportretten van Fiona Tan in het Nederlandse paviljoen, waaronder een mooi gefilmd beeld van grappenmaakster Sanne Wallis de Vries? Foto! Een vrolijke beeldengroep van Madelon Vriesendorp, de echtgenote van Rem Koolhaas? Foto! Een op het eerste gezicht niet zo opzienbarende installatie met gekleurde luxaflex in het Koreaanse paviljoen? Foto! En warempel, het zag er op de foto veel beter uit dan in het echt. Maar dat was een zeldzaamheid, en de opbrengst na drie dagen Biënnale: heel veel artistieke impressies van kunstwerken, foto’s van vrienden voor spectaculaire lichtsculpturen, en een zelfportret met mijn hoofd gestoken door een gat met daaronder de tekst ‘What I look like when I’m lying’, een werk van Miranda July. Ach ja.

Slechts een enkele fotografische herinnering bevalt me echt, zoals de foto’s vanuit het Australische paviljoen waar we wegens acute museumbenen nota bene bijna aan voorbij gelopen waren. De Australiërs toonden films van Shaun Gladwell: eentje waarop de kunstenaar vernuftig van achter het stuur boven op zijn rijdende auto klimt, en een andere film waarin hij een aangereden kangoeroe liefdevol versleept. Grote leegheid, fraaie stilte, veel melancholie. En de kunstenaar als een stijlvolle jongeman in een stylish motorpak, waarna ik voor het eerst sinds tien jaar hoopte op de terugkeer van de leren broek.

Het zijn mijn drie tips voor de komende maanden: een zwart leren motorpak, een bezoek aan de Biënnale van Venetië voordat hij op 22 november sluit, en meer kijken, minder fotograferen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden