De talenten van 2020Shahine El-Hamus

‘Shahine El-Hamus heeft een geweldig inlevingsvermogen. Hij is slim empathisch en supersensitief’

Beeld Marie Wanders

Niemand betwijfelt sinds zijn hoofdrol in De belofte van Pisa dat Shahine El-Hamus (19) een film kan dragen. De bevriende auteur van het gelijknamige boek voorziet een grote toekomst.

De eerste keer dat ik hem zag, was tien jaar geleden in een oude gymzaal.

Een lief knulletje met een veel te grote felrode New York Yankees-pet zat vanaf de zijlijn naar ons te kijken. Soms een hele les lang. Hij was altijd stil en bedeesd en met zijn grote, donkere ogen bekeek hij ons nieuwsgierig. Tot hij zich verveelde, zijn gezicht in het petje begroef en vervolgens languit ging liggen tot de les klaar was.

Na de les liep ik naar hem toe, gaf hem een boks en vroeg hoe hij heette.

‘Ik heet Shahine.’

Hij had glimmende ogen, krullerige wimpers waar menig vrouw jaloers op zou zijn.

Ik antwoordde: ‘Leuk je te ontmoeten, shinyboy.’

Na de middelbare school deed ik een eenjarige theateropleiding bij ITS DNA in de Grote Bickerstraat in Amsterdam. Ik had met een schrijfwedstrijd 1.000 euro gewonnen en wist nog niet echt wat ik wilde met mijn leven dus investeerde ik het prijzengeld wijselijk in de opleiding. Met twaalf studenten volgde ik een intensief fulltime lesprogramma met lessen in spel, zang, dans en beweging. Shahine’s vader, de grote Nederlands- Egyptische acteur Sabri Saad El-Hamus, was er artistiek leider. De kale, charismatische man met rijk beringde handen was vrijwel altijd zijn monologen aan het repeteren. Met volle overgave, badend in het zweet, speelde hij soms drie uur lang een stuk zonder te pauzeren.

Volledig verzonken in de verbeelding.

Lisa de Rooy, Sabri’s ex-geliefde, gaf iedere woensdag toneellessen in de gymzaal. Vaak nam ze haar zoontje mee.

Tijdens die opleiding kwam ik erachter dat ik absoluut geen acteur wilde worden. De enige les die mij boeide en waarin ik opbloeide, was de schrijfles. Ik stopte halverwege de theaterstudie en stortte mij op het schrijven van mijn eerste roman De belofte van Pisa.

‘Wat hem echt kenmerkt, is zijn geweldige inlevingsvermogen.’Beeld Marie Wanders

Een paar jaar later kwam ik Shahine tegen op de set van A’dam – E.V.A. In die televisieserie speelde hij Mingus, de pleegzoon van hoofdrolspelers Teun Luijkx en Eva van de Wijdeven. De filmrechten van mijn roman waren inmiddels verkocht. Regisseur Norbert ter Hall, die mijn boek ging verfilmen en ook de regisseur was van A'dam – E.V.A., had mij een mini-rolletje als leraar Nederlands gegeven in de serie. Het was zijn plan om mij in één ruimte te krijgen met de jonge acteur. Tussen de opnamen door vroeg Norbert: ‘En? Wat vind je van hem? Zou hij de hoofdrolspeler van onze film kunnen zijn?’

‘Zonder twijfel.’

‘Dacht ik al’, zei Norbert, ‘heb hem alvast je boek gegeven.’

Niet lang daarna spraken we af. De 17-jarige Shahine, Shine voor intimi, kwam langs bij mij thuis. We bespraken de verschillende versies van het filmscript die door Robert Alberdingk Thijm waren geschreven. Shahine wilde alles weten van de personages, stelde mij snedige vragen en stortte zich op de filmscripts. Hij kraste een bijzinnetje door, voegde soms slang toe.

‘s Zomers luisterden we naar Jay-Z terwijl we onze benen uit het raam lieten bungelen – hij rookte een peukje, ik niet. Avondenlang hadden we het over het leven. Over hoe het is om op te groeien in Amsterdam, meisjes en hoe dat nou allemaal moest met seks.

’s Winters kwam Shahine bij mij uitbrakken op de bank voor de open haard. Dan gaf ik hem een dekentje, maakte gemberthee met citroen voor ons en bestelde via UberEats steevast twee Big Tasty menu’s van de McDonald’s – zijn ogen volgden wat ik deed, iedere beweging die ik maakte, brak of niet, hij hield alles in de gaten. Daarna aten we de burgers gulzig op terwijl hij enthousiast vertelde over zijn nachtelijke escapades.

Wat mij vooral opviel, was Shahine’s vermogen om in te tunen bij een ander. Behoorlijk bewonderenswaardig. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik met een tien jaar jongere knul aan het praten was. Dat is wat hem echt kenmerkt als je het mij vraagt, zijn geweldige inlevingsvermogen. Hij is empathisch, slim en supersensitief. Maar ook heel stoer. Grotendeels te danken aan zijn grote broer, filmregisseur Shady, zijn toffe zus, scenariste Ashgan, en de rauwe straten rondom de Nieuwmarkt waar hij opgroeide. Amsterdamse branie. Ik voerde verdomd goede gesprekken met een tiener die struggelde met zijn laatste jaar havo, maar tegelijkertijd op het punt stond de wereld van cinema te ontdekken.

Op de filmset van De belofte van Pisa voelde Shine zich als een vis in het water. Gebbetje met de geluidsman, vrolijk onderonsje met de cameraman, guitige blikken naar zijn tegenspeler Olivia Lonsdale. Maar wanneer de regisseur ‘Actie!’ riep, veranderde zijn mimiek onmiddellijk. Shahine kan verhalen vertellen met zijn blik. Er hoeft geen woord uit hem te komen. En dat is wat hem een ongelofelijk interessante acteur maakt. In zijn eerste hoofdrol speelt hij Sam zó verdomd goed, een levenslustige tiener die door het leven alle kanten op wordt gesmeten en zich moet bevrijden van de verwachtingen van zijn familie maar ook van de verwachtingen die de maatschappij van hem heeft.

Om uiteindelijk zichzelf te worden.

De grote vraag voordat we begonnen met filmen, was natuurlijk of zo’n jonge acteur een speelfilm kon dragen. Vooral ook omdat de film in twee delen werd geschoten. Het eerste deel in oktober, november en december 2018. Het tweede deel een half jaar later, in juni 2019. In de tussenperiode trainde Shahine vijf dagen in de week met een personal trainer, hield zich aan een streng koolhydraatarm dieet en liet zijn haren langer groeien vanwege een grote leeftijdsprong in het verhaal. De vraag of Shahine een speelfilm kan dragen, is inmiddels in alle recensies en door tienduizenden bioscoopbezoekers met een volmondig ja beantwoord.

Na de draaiperiodes viel de cast in een zwart gat. Een week na de laatste draaidag belde ik Shahine op. Ik hoorde iets aan zijn stem.

‘Op dat moment wist ik: Shine gaat een groot acteur worden.’Beeld Marie Wanders

‘Ga je goed, gap?’

‘Ja, man.’

‘Vertel me, what’s up?’

‘Niks, man!’

‘Shahine, kom op...’

Na een stilte vertelde hij dat hij Annelies vreselijk miste. Het personage dat door Olivia Lonsdale werd gespeeld. Maandenlang speelden ze een verliefd stel.

‘Ik mis Olivia niet,’ zei hij, ‘ik mis Annelies. Ik wil gewoon met haar zijn. Chillen, appen en praten.’

Op dat moment wist ik: Shine gaat een groot acteur worden.

Wat ik nooit zal vergeten, is de filmpremière in Tuschinski. In een overvolle bioscoop zaten we met de cast en crew op het balkon. Shahine’s ouders, broer en zus glommen van trots op het zijbalkon. Shahine zat op de eerste rij, ik zat met de filmmakers een rij achter hem.

Ik keek naar hem.

Tien jaar geleden zag ik hem voor het eerst, een knulletje in een gymzaal. Nu zaten we in zaal 1 van de mooiste bioscoop van Nederland.

Vlak voordat de film begon, riep ik uit pure opwinding: ‘Shinyboy!’

Mano Bouzamour (1991) is auteur van De belofte van Pisa, dat dit jaar werd verfilmd, en Bestsellerboy, dat wordt bewerkt tot televisieserie.

Joy Delima (25)

Toneelliefhebbers hadden haar al gezien in Allemaal mensen van Toneelgroep Oostpool, waarin ze een sexy dansje op Beyoncés Formation laat uitmonden in een kritische monoloog over stereotyperingen en hokjesdenken. Maar toen ze een paar maanden later het toneel ophuppelde in de voorstelling Onze Straat van Het Nationale Theater – gympies, rugzakje, het haar vrolijk ingevlochten – was ze prompt onherkenbaar. In dit stuk speelde Delima, volkomen geloofwaardig, een vroegwijze maar fladderige puber. Vervolgens verblufte ze het publiek door subtiel te transformeren tot ambitieuze student, en verder uit te groeien tot volwassen vrouw. In een paar subtiele scènes maakt ze een overtuigende boog van vijftien jaar. Delima werd voor die rol genomineerd voor de belangrijke toneelprijs Colombina, een unicum voor een stage.

Vorige zomer studeerde ze af aan de Toneelschool in Arnhem, en in de tussentijd zagen we haar al in drie sterke toneelrollen (ook in haar eigen solo Stamboommonologen), en in tv-serie Flikken Rotterdam. In maart speelt ze bij de Toneelschuur een van de hoofdrollen in Kasimir en Karoline, en volgend seizoen treedt ze toe tot het ensemble van Internationaal Theater Amsterdam. Nog voor haar 30ste zullen we Delima zien in een mooie (internationale) Netflix-serie, zo voorspelde ze zelf in een interview. En wij geloven haar.

Herien Wensink

Jade Olieberg (26)

Oplettende kijkers kennen Jade Olieberg nog van tien jaar geleden, toen ze te zien was in de film Hoe overleef ik mezelf? naar het boek van Francine Oomen. In 2016 studeerde ze af aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie, en was daarvoor al op toneel te zien in Smekelingen (2015) van Olivier Diepenhorst waarin ze in haar eentje een heel koor van smekende moeders speelde. Sommige panelleden roemen haar optreden in de film Zomer (2016), naast Sigrid ten Napel. ‘Jade valt echt op door haar frisse uitstraling’, schrijft iemand. Maar volgens ons, en natuurlijk de kenners, wordt 2020 voor haar een belangrijk jaar. Om te beginnen speelt ze een hoofdrol in de eerste Nederlandse Netflix-serie Ares, vanaf januari te zien. En vervolgens speelt ze ergens komend seizoen bij Toneelgroep Oostpool mogelijk één van de mooiste vrouwelijke hoofdrollen van het nieuwe toneeljaar, in de theaterversie van het boek Laura H. van Thomas Rueb, over het ‘kalifaatmeisje’ uit Zoetermeer. Regisseur Marcus Azzini prees in een interview haar grillige, onvoorspelbare energie en de combinatie van kracht en kwetsbaarheid in haar uitstraling. ‘Die dubbelheid maakt haar een spannende actrice’, zegt hij. We kunnen niet wachten.  

Herien Wensink

Hoe het verder ging met acteur Minne Koole (26):

‘Ik ben net klaar met repeteren voor een nieuwe voorstelling, Een leven lang seks. Het gaat over drie mannen die binnen een uur tijd alle vormen van seks vanuit het mannelijk perspectief proberen te belichten. Het was echt een feestje om gekozen te worden als acteertalent van 2019. Ik heb het goed gevierd en ben vervolgens met goede moed het nieuwe jaar ingegaan. Ik heb onder andere in een jeugdvoorstelling gespeeld, een Netflixserie en twee kleine films – een combinatie van film en theater dus. Ik moet zeggen dat het beste moment van het jaar wel de nominatie voor het Gouden Kalf was. Ik hoorde het en begon meteen te dansen in mijn kamer, ik was zó ontzettend blij. Het gala zelf was ook heel bijzonder, al moet ik zeggen dat ik stiekem ook opgelucht ben dat ik het Kalf niet gewonnen heb. Ik vind het fijn dat het iets is waar ik nog op kan hopen.’

Pieta Verhoeven

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden