Komedie

Sex and the City

Alleen de seksscènes zijn nog liberaal

Zoals voetballer David Beckham een paar jaar terug - je kunt het je al nauwelijks meer voorstellen - verantwoordelijk werd geacht voor een mondiale kanteling in het zelfbeeld van de moderne man, zo oefende een televisieserie over vier Amerikaanse vrouwen, vrijwel gelijktijdig, wekelijks invloed uit op de moderne vrouw.


Sex and the City, een serie van de kwaliteits-betaalzender HBO, werd zes seizoenen lang overal op de wereld uitgezonden, en bekroond met zeven Emmy-awards. De serie zat vol prettig uitvergrote karakters en goed geschreven dialogen, waarin het seksuele leven van de vrouw in de hedendaagse metropool – zeker naar Amerikaanse begrippen – opvallend direct en eerlijk-komisch werd doorgenomen.


Aan de oppervlakte leek het bestaan van de vier New Yorkse vrouwen (Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda) slechts beperkt tot één grote zoektocht naar de juiste man en de juiste jurk, maar ondertussen legden de makers het hart van hun serie bij de onderlinge vrouwenvriendschap, waaraan uiteraard niet al te veel getornd mocht worden.


Sex and the City leidde, ook in Nederland, tot een aanpassing van de terminologie op de relatiemarkt: als vrouw zonder vaste relatie was je plots niet meer alleenstaand, maar single. En single zijn was niet zielig, maar eerder een voorrecht. Mits het single-bestaan, net als in de televisieserie, gedeeld en gevierd kon worden met een vaste vriendinnenclub – liefst in een hippe uitgaansgelegenheid, waar men Cosmopolitan-cocktails schenkt.


En nu is er de lang aangekondigde speelfilm, die enkele jaren moest worden uitgesteld daar actrice Kim Cattrall (Samantha) niet tevreden was over de hoogte van haar gage. In de eerste minuten worden de tussenliggende jaren verklaard voor de bioscoopkijker. Carrie (Sarah Jessica Parker), Sex and the City’s modeverslaafde verteller en hoofdpersoon, is inmiddels van tijdschriftcolumniste doorgestoten tot bestsellerauteur. Charlotte (Kristin Davis), de tuttige rijkeluisdochter, heeft haar huwelijk bezegeld met een Chinees adoptiekind. Miranda (Cynthia Nixon), de immer overwerkte advocate, voelt zich bedrogen door haar sullige man. En Samantha (Cattrall), de pr-agente, doet haar best om nu eens niet met alles en iedereen het bed in te duiken, maar zich te schikken naar de Hollywood-carrière van haar veel jongere vriend.

In Amerika deed de filmmaatschappij een speciaal verzoek uitgaan: of recensenten zo min mogelijk plot points wilden verklappen. De voornaamste ontwikkeling in het scenario van Sex and the City valt echter ook al op te maken uit de filmtrailer: Carrie wordt ten huwelijk gevraagd door Mr. Big (Chris Noth), de gladde zakenman met uilenblik, om wie ze al seizoenen lang heen draaide. En dat er gaandeweg de film de nodige jurken gepast dienen te worden, lijkt ook geen geheim.

Verder volstaat het om te melden dat er helemaal niks nieuws gebeurt. En dat is, geheel naar verwachting, zowel de kracht als de zwakte van de film. Als feest der herkenning voor liefhebbers van de serie, treft de bioscoopdosis haar doel.


Maar op een lengte van zo’n vijf serieafleveringen (bijna tweeënhalf uur) behoudt Sex and the City: The Movie niet de scherpte of vaart van het origineel. Waar de serie soms venijnig mocht worden, gaat de bioscoopversie al te makkelijk door de knieën voor geijkt zoete Hollywoodromantiek. De seksscènes doen gelukkig nog wel recht aan de liberale Sex and the City-moraal: hier vrijt men, geheel tegen de Hollywood-norm in, gewoon zonder T-shirt of beha.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden