Selma: aangrijpende scènes, maar ook veel minder geslaagde delen

Selma kent aangrijpende scènes en David Oyelowo is treffend als Martin Luther King. Maar daartegenover staan ook veel minder geslaagde delen. Pas wanneer schokkend archiefmateriaal uit 1965 in beeld komt, krijgt Selma de impact die de makers nastreven.

Still uit Selma. Beeld Atsushi Nishijima
Still uit Selma.Beeld Atsushi Nishijima

Vreedzaam verzet, zo leerde Martin Luther King, heeft baat bij een allesbehalve vreedzame tegenstander. Niemand kijkt op van een rustig verlopen demonstratie, maar wanneer een geweldloos protest bruut wordt neergeslagen door de autoriteiten, volgen media-aandacht en sympathie vanzelf.

Het was een les die dominee King met verve in praktijk bracht in het plaatsje Selma, Alabama, waar de zwarte bevolking in 1965 nog steeds niet mocht stemmen, ondanks de wet op de burgerrechten die een jaar eerder was ingevoerd. Het probleem beperkte zich niet tot Selma; in grote delen van de zuidelijke staten van Amerika werd het zwarten onmogelijk gemaakt zich als kiezer te registreren. Selma werd gekozen als actiecentrum omdat het racistische lokale bestuur de demonstraties geheid met geweld zou beantwoorden.

Politieke spel

Regisseur Ava DuVernay toont in Selma niet alleen de drie gedenkwaardige protestmarsen die uiteindelijk leidden tot nieuwe wetgeving, maar legt veel nadruk op de moeizame voorbereidingsfase en het politieke spel achter de schermen. King stond bekend om zijn vlammende speeches, maar was ook een bekwaam strateeg.

Er was de laatste weken veel te doen over Selma: de film lag in Amerikaanse media onder vuur vanwege historische onjuistheden (vooral de portrettering van president Lyndon B. Johnson, opgevoerd als tegenstander van King, is discutabel), terwijl aan de andere kant schande werd gesproken van het lage aantal Oscarnominaties (twee). Of het laatste een gevolg is van het eerste weet niemand, maar feit is dat elk historisch drama uit Hollywood een loopje neemt met de geschiedenis. Een speelfilm is nu eenmaal fictie, geen wetenschap.

Still uit Selma. Beeld Atsushi Nishijima
Still uit Selma.Beeld Atsushi Nishijima

Selma is hoe dan ook een belangwekkende film; het verhaal moest hoognodig verteld worden. Dat gebeurt op degelijke, soms wat houterige wijze. DuVernay en scenarioschrijver Paul Webb schetsen een indringend tijdsbeeld en ook King zelf wordt mooi getroffen: de Britse acteur David Oyelowo maakt van hem een held met een menselijk gezicht.

Selma kent aangrijpende scènes, zoals die waarin King de vader van een door politiegeweld omgekomen jongeman opzoekt in het mortuarium. Daartegenover staan ook veel minder geslaagde delen. De spanning die van begin af aan wordt opgebouwd met behulp van surveillance-rapporten van de FBI wordt nooit ingelost en de relatie tussen King en zijn vrouw blijft hinderlijk vaag. Ook de climax moet het meer hebben van suggestie dan van filmisch vernuft. Het werkt, maar pas wanneer schokkend archiefmateriaal uit 1965 in beeld komt, krijgt Selma echt de impact die de makers nastreven.

Selma. Regie Ava DuVernay. Met: David Oyelowo, Carmen Ejogo, Tom Wilkinson, Oprah Winfrey. 127 minuten, in 44 zalen.

Interview David Oyelowo

Lees hier het interview met de Britse acteur David Oyelowo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden