TV-recensieEmma Curvers

Selling Sunset is een kettingbotsing van heerlijke, kleinzielige nonsens

Met het derde seizoen van Netflix-hit Selling Sunset is het summum van scripted reality bereikt.

Er zijn mensen die het afgelopen weekend doorbrachten bij hun barbecue, op sloep of balkon of aan onze costa. En er zijn mensen die, zoals ik, de gordijnen dichttrokken voor het derde seizoen van Netflix-fenomeen Selling Sunset. Aan non-fans uitleggen waardoor je deze realityserie in één zitting opslurpt is lastig, maar daar gaat-ie.

Er is dus een makelaarskantoor in West-Hollywood waar zeven bloedstollend mooie, genaaldhakte makelaressen werken. Of nou ja, werken: ze verkopen kennelijk miljoenenvilla’s vol chroom en glazen trappen, maar hun baan dient eigenlijk alleen als excuus voor verlekkerde shots van onbereikbaar onroerend goed. Op kantoor bespreken ze vrijwel alleen persoonlijk drama – drama van het volstrekt vermijdbare soort.

De ingrediënten van elke aflevering zijn: 1. Een bitchy opmerking die niet gemaakt mocht worden en door een getuige kundig uit zijn verband wordt getrokken, 2. Een feestelijke bijeenkomst waar slachtoffer of dader terugkomt op die opmerking en 3. De dramatische confrontatie die het feest vergalt, en zorgt voor nieuwe kwetsuren, waarover meer in de volgende aflevering.

Selling Sunset

Zo heeft Christine over Mary gezegd dat zij een total fucking idiot is, wat kwam doordat Christine had gehoord dat Mary had gezegd dat er ‘overlap’ zat tussen haar huidige verloofde en de lover daarvoor, wat Christine ervoer als judgement van Mary, en Mary is natuurlijk gewoon jaloers. Dat klinkt belachelijk en dat is het natuurlijk ook, maar toch blijf ik kijken naar deze kettingbotsing van heerlijke, kleinzielige nonsens. En dan vooral voor Christine: de vrouw die zich het vaakst laat verlokken tot valse uitspraken en dus de ster van de show werd.

Het seizoen werkt toe naar haar huwelijk met ene Christian, een techmiljonair die zo normaal doet dat hij nauwelijks in beeld mag. Veel scènes voelen, meer dan vorige seizoenen, geforceerd. Pas laat in het seizoen zien we wat soort-van-oprechte momenten: makelaar Chrishell Hartley vertelt geëmotioneerd over haar scheiding, en haar collega vecht om de voogdij over haar kinderen. Dan pas valt op hoe gek het voelt, als reality-tv wordt bezocht door de realiteit.

Producer Adam DiVello, die eerder realityhits als The Hills en Laguna Beach maakte, heeft met Selling Sunset het summum van scripted reality bereikt. Misschien wel de grens. Christine Quinn zei in interviews dat producers haar gelach probeerden te ontlokken over de voornoemde scheiding, en dat de show haar heeft ‘gefrankensteind’.

De vrouwen in Selling Sunset worden uiteindelijk allemaal frenemies: voor de bühne spelen ze mooi weer, maar eigenlijk worden ze gedreven door afgunst. De serie heeft de aantrekkingskracht van  Mean Girls, maar dan vijftien jaar later. Het is een perverse potpourri van vrouwen die tussen de zwaaiende palmbomen streven naar hun Amerikaanse droom van het ultieme huwelijk en huis.

‘Nog steeds geen ring’, verzucht Heather als Christine in de bruidswinkel haar mierzoete droomjurk past. ‘Jij zult ook een ring krijgen’, zegt Christine, en dan pas kan Heather weer lachen. Soms hoop ik dat de aarde in een barmhartige bui een zinkgat zal openen waardoor hun hele makelaardij wordt verzwolgen. Tegelijk gun ik die meid alles, en kan ik niet wachten om te zien wat voor jurk ze in seizoen 4 zal dragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden