Self is hoogtepunt in de Nederlandse blackmetal

De plaat Self van de Utrechtse blackmetal- en postrockband Terzij de Horde klinkt gelukkig net zo knisperig en droog als het indrukwekkende concert van de band twee weken geleden op het festival Le Guess Who?

Beeld .

Geen in diepe echo's drijvende schreeuwvocalen, maar onversierde en dus haast prozaïsche gruwelzang van Joost Vervoort, die daardoor juist aan kracht wint en zelfs weet te ontroeren. De gitaren werken al net zo helder samen, in transparante en steeds naar het juiste akkoord zoekende rock, shoegaze en metal. Mooi om eens blackmetal te horen die niet uitsluitend oorverdovend en overdonderend is, maar fijnmazig, helder en direct.

Vooral langzame en toegankelijke liedjes als Averoas en het tragische Sacrifice - A Final Paroxysm zijn aangrijpend. Aan botte, eindeloos herhaalde metalriffs doet Terzij de Horde niet; aan al te makkelijke refreintjes trouwens ook niet. De gitaren gieren en jammeren, maar zoeken steeds een uitweg uit het duister, zelfs in het agressieve en misantropische Contre Le Monde, Contre La Vie.

De literair verantwoorde brulteksten van Joost Vervoort en Johan van Hattum zijn met een beetje inspanning nog net te volgen, maar meelezen bij de goed verzorgde vinylversie van de plaat kan natuurlijk ook. Self is een hoogtepunt in de Nederlandse blackmetal, van een band die nog heel mooie werken gaat verrichten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden