Interview

'Seksualiteit wordt verbeeld zoals in de werkelijkheid'

Love, de nieuwste film van shockfilmer Gaspar Noé, is een 3D-drama vol expliciete seks zoals we die volgens hem niet eerder in films zagen: behoorlijk alledaags.

Scène uit Love, de expliciete 3D film van de Frans-Argentijnse filmmaker Gaspar Noé.

Het heeft iets van een ritueel: Gaspar Noé die de pers te woord staat in Cannes. Altijd is er de commotie vooraf én direct na de festivaldoop van de speelfilms van de 51-jarige Frans-Argentijnse cineast. Altijd de verontwaardiging, of zelfs intense woede. Enter the Void (2009), zijn psychedelische en voorlaatste film over het post-mortale bestaan van een drugsdealer, werd in Cannes weggehoond en vervloekt, maar diezelfde titel vond vervolgens een klein doch zeer enthousiast publiek én de waardering van enkele prominente vakgenoten.

Of Love - Noé's nieuwe 3D-drama met echte, expliciete seks - diezelfde route zal afleggen, valt nog te bezien. De maker zit in elk geval niet te wachten op adoratie van de mainstreamfilmpers. Noé, net wakker na een korte nacht in de Franse badplaats, heeft inmiddels de eerste twee vernietigende recensies gelezen, in Variety en Le Monde. Monter: 'Ik kan daar echt van genieten, als ik zo'n artikel lees. Zo'n oordeel zegt zoveel meer over de criticus dan over de film.'

Noé zit in de tuin met een viertal journalisten. Seks zoals de meeste mensen het ervaren, 'ergens tussen pornografie, erotiek en kunst in' - zo omschreef Noé zijn filmplan, enkele jaren geleden in de Volkskrant. Het scriptidee lag al jaren klaar: de filmer stelde het ooit voor aan Vincent Cassel en Monica Bellucci, maar het acteurskoppel voelde destijds meer voor een ander idee. Dat was Noé's opzet voor Irréversible, zijn bekendste en meest gehate speelfilm uit 2002, een achteruit vertelde dreun met minutenlange verkrachtingsscène.

Twee sterren

Sinds zijn debuut zorgt Gaspar Noé altijd voor rumoer. Dat Love volop geslachtsverkeer toont, is geen verrassing. Het nadeel is dat er verder zo weinig gebeurt, schrijft Volkskrant-recensent Pauline Kleijer in haar recensie. De acteurs zijn te beperkt, het scenario te lomp voor een sterk liefdesverhaal.

Spreken mensen u nog aan op Irréversible?

'Nog steeds, ja. Op lijstjes staat-ie meestal genoemd als tweede of derde meest gewelddadige film ooit gemaakt. Daar ben ik wel trots op. Pasolini's Salò (o le 120 giornate di Sodoma, 1975) is altijd de eerste. En dan mijn film, of eerst Cannibal Holocaust (1980). Als je me vraagt: is er iets wat je nooit zou filmen, schiet me niks te binnen. Zolang alles nep is en de boodschap juist - waarom niet?'

De seks in Love is redelijk normaal.

'Bueno, ik weet het. Al is er wel die scène in de swingersclub, natuurlijk. En die met de travestiet. Ik ken niet zoveel mensen die in een swingersclub belanden of seks hebben met een travestiet. Je zou mijn personages in Love dapper kunnen noemen, of misschien een beetje gek. Hmm. Een beetje gek, denk ik.'

Gaspar Noé Beeld EPA

Maar het publiek in Cannes had van u een choquerender film verwacht, toch?

'Juist. Maar ik word volwassen. Dat moet het zijn, ik nader de volwassen zone. Mijn theorie: als je een nieuwe misdaad wilt plegen, moet je ervoor zorgen dat die verschilt van je eerdere overtreding. Ik ga Irréversible en Enter the Void niet herhalen. Love was als een droom voor mij. Iets wat niet bestaat: een film waarin seksualiteit wordt verbeeld zoals in de werkelijkheid, en niet zoals in wat ze dan de erotische cinema noemen. Een verdwenen filmgenre, overigens. Het bestond wel ooit, in de jaren zeventig. Erotische fotografie, die bestaat nog. Cinema niet meer.'

Geen porno

'Als je een film over seks maakt, is het nogal lastig om geen genitaliën te filmen. Maar dat maakt Love nog geen pornografie', aldus Gaspar Noé, bij de presentatie van zijn film op het Cannes Filmfestival.

Vindt u pornografie saai?

'Ja. Ik kan een scène zien, maar het verveelt me snel. De Californiaanse seksvideo's, met van die gespierde brandweermannen, vind ik totaal onopwindend. Seksuele interesse verandert ook gedurende je leven. Toen ik 20 was, vond ik twee meisjes die samen seks hadden zeer opwindend. Nu wil ik best daarnaar kijken, maar het windt me niet op. Vermoedelijk heeft dat met mijn testosteronniveau te maken: lager dan toen ik 18 was. Maar de pornografie uit de jaren zeventig, die was opwindend!

'Voor Love wilde ik ook bewust een vintagelook, dus met schaamhaar. Ik raak echt totaal niet opgewonden van meisjes die hun poesje scheren. Eerst had ik een jonge Amerikaanse pornoactrice in gedachten voor een van de rollen, maar die had daar geen haar. Opplakhaar ziet er niet uit, groeien zou te lang duren, zo ging de rol uiteindelijk naar Aomi (Aomi Muyock, red.). Haar is belangrijk. Toen ik La vie d'Adèle zag, schokte het me dat het meisje dat kunstenares is, en verondersteld wordt heel 'natuurlijk' te zijn, dan ineens is geschoren - het paste niet bij haar personage.'

Het kostte uw collega Abdellatif Kechiche bij de seksscènes in La vie d'Adèle veel moeite om zijn acteurs te laten doen wat hij wilde.

'Dat probleem had ik geheel niet. Mijn actrices zagen het als een spel: wil ik dit doen? Ja? Oké. De enige keer dat zoiets speelde, dat iemand even bang werd, was toen Karl (hoofdrolspeler Karl Glusman, red.) naar de set kwam voor zijn scène met de travestiet. Hij vroeg me: wat zijn de grenzen tijdens deze scène? Ik zei: geen grens. Maar ik wist dat er helemaal niks hoefde te gebeuren tussen zijn personage en die travestiet. Verder was er geen enkele choreografie bedacht vooraf. Ik zei gewoon: begin maar. Wel hadden we twee camera's, zodat we de scène niet nog eens over hoefden te doen.'

Het gebruik van 3D in uw film is vrij subtiel, op een enkele scène na.

'Ik wilde niet van die pop-ups de hele tijd. Slechts twee of drie keer komt er echt iets op je af, als je in de zaal zit. Meestal een penis. De reden dat ik voor 3D koos, is dat alles er nét iets echter uitziet. En zeker als je Love op een wat kleiner doek ziet, heeft die extra diepte iets weg van een poppentheatertje. Dat effect ontroert me.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden