Column Floortje Smit

Seksscènes worden steeds gevarieerder, maar (helaas) ook steeds zeldzamer

Niemand in de stad

Was het maar zo dat mensen hun sekslessen uit speelfilms haalden.

Het boek was beter – het was altijd een heerlijke, veilige mening waarop u terug kon vallen bij romanverfilmingen. Maar nu heeft schrijver Mano Bouzamour de chronisch klagende kijker in een lastig parket gebracht. Hij vond de film De Belofte van Pisa oprecht beter dan zijn eigen boek.

Zoveel beter zelfs, dat hij zijn boek heeft aangepast aan het filmscript. Waar Bouzamour een triootje opvoerde, heeft scenarioschrijver Robert Alberdingk Thijm een kwartetje bedacht. In de film zien we vier tieners die tasten en kussen en voelen. Volgens Trouw vond Bouzamour vooral ‘het inclusieve’ mooi – er zit een jongen bij – en herschreef hij daarom de seksscène voor de filmeditie.

Hoogst merkwaardig nieuws. Maar niet veel merkwaardiger dan de brief die een aantal filosofen en seksuologen naar de Volkskrant stuurden om naar aanleiding van het Nederlands Film Festival – waarvan De Belofte van Pisa nota bene de slotfilm is – te klagen over het gebrek aan inventieve seks in films. Het is altijd een beetje penetreren en klaar zijn Kees en Klara, schreven ze. En wat moeten al die kijkende Kezen en Klara’s daardoor toch een verknipt, weinig realistisch beeld overhouden aan seks. Filmmakers moesten maar eens hun verantwoordelijkheid nemen.

Nu hebben filmmakers helemaal geen verantwoordelijkheid op het gebied van sekseducatie. Ze moeten simpelweg een verhaal vertellen en als ze seksscènes opvoeren staan die in dienst daarvan.

Daarbij is de op-en-neer-seks in de bioscoop al aan het uitsterven, omdat filmmakers – net als het grootste deel van de wereld – allang weten dat dat hopeloos ouderwets is. Kijk juist eens naar het filmaanbod op het Nederlands Film Festival. De seks in bijvoorbeeld Niemand in de Stad (meeste Kalveren-nominaties dit jaar) zijn zoals regisseur Michiel van Erp het zelf in een interview omschreef welbewust ‘gretig’. In De Belofte wordt gepijpt en gebeft in een zwembad. 

Ook in Amerikaanse films is de seks steeds leuker en beter. Een seksscène begint tegenwoordig bijna standaard met een beetje beffen. Als ze er al zijn. Want dat is eigenlijk opvallender: seksscènes in publieksfilms sterven sowieso uit. Het levert een regisseur namelijk veel gedoe op: op de set moet je tegenwoordig werken met intimiteitenregisseurs, je moet voorkomen dat het wordt gefilmd met een verlekkerde male gaze, en dan moet het ook nog langs de filmkeuring zien te komen. Zonder uitgesproken visie of goed achterliggend idee is het de moeite eigenlijk niet waard.

Zeker ook omdat seks op zichzelf allang geen lokkertje meer is. Vroeger gingen mensen nog weleens naar de bioscoop omdat ze stomende erotiek werd beloofd. Maar wie nu seks wil zien, hoeft in google alleen nog maar het ooit onschuldige woord ‘poesjes’ in te tikken en er opent zich een wereld van plastische, realistische porno.

Dit is de grootste denkfout van de briefschrijvers: dat mensen hun sekslessen halen uit speelfilms. Deden ze dat nog maar. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden