Media Making a Murderer seizoen 2

Seizoen twee van Making a Murderer geeft een kijkje in een onbekend deel van de rechtspraak: de fase na een veroordeling

Het tweede seizoen van Making a Murderer begint.

Still uit ‘Making a Murderer’.

Het begin van het tweede seizoen van de documentaireserie Making a Murderer, vanaf vrijdag op Netflix te zien, gaat over de impact van het eerste seizoen. Een compilatie van beelden uit journaalbulletins, talkshows en andere media herinneren de kijker hoe het ook alweer zat met de moordzaak tegen de Amerikanen Steven Avery en Brendan Dassey, hoe groot de hype rond de Netflix-serie uit 2015 wel niet was en wat de gevolgen ervan waren in het kleine stadje Manitowoc in de staat Wisconsin.

In het kort: fans die menen dat Avery en Dassey onschuldig zijn protesteerden bij de rechtbank, mensen die denken dat ze wel schuldig zijn eveneens, de plaatselijke politie ontving talloze haatmails en dreigementen uit de hele wereld, hackers probeerden de lokale autoriteiten aan te vallen en het advocatenkantoor van Ken Kratz, de officier van justitie uit seizoen één, werd online zo slecht beoordeeld dat zijn praktijk er bijna aan ten onder ging.

Hoe denken filmmakers Laura Ricciardi en Moira Demos over die impact? ‘Ons doel was een dialoog te beginnen en mensen aan het denken te zetten’, zegt Demos in een telefonisch interview. ‘Bij elke dialoog zijn er minstens twee kampen en waarschijnlijk nog meer. Dit verhaal is decennialang eigenlijk gedomineerd door één kant, één waarheid: dat Avery schuldig is. Wij zijn blij dat wij daar een perspectief tegenover hebben kunnen zetten.’

Voelen ze zich dan niet verantwoordelijk voor de opschudding in het slaperige stadje? ‘Nee, we zien het debat als constructief’, zegt Ricciardi. ‘Zolang mensen blijven communiceren, is er vooruitgang, is onze overtuiging. Het was niet onze intentie dat mensen demonstraties gingen organiseren. Hoe kijkers reageren, is aan hen.’

Filmmakers Laura Ricciardi en Moira Demos. Beeld Getty Images

Seizoen één

Om het geheugen op te frissen, een kleine samenvatting van seizoen één (met spoilers dus). Steven Avery zat 18 jaar in de gevangenis voor een verkrachting toen in 2003 nieuw dna-bewijs hem vrijpleitte. Hij klaagde de staat aan voor de onterechte veroordeling en eiste een schadevergoeding van 36 miljoen dollar. Velen vermoeden dat die eis kwaad bloed heeft gezet bij de politie en dat Avery er daarom vervolgens werd ingeluisd.

In 2005 werd Avery gearresteerd voor de moord op fotograaf Teresa Halbach. Haar auto en resten van haar lichaam werden gevonden op het erf van Avery. Op de auto vond de politie ook bloed van haar en hem. Avery’s 16-jarige neefje Brendan Dassey, die met een IQ van 73 zwakbegaafd genoemd kan worden, zei na een lang verhoor dat Avery de moord heeft gepleegd. Maar vrijwel meteen daarna zei hij dat het een valse bekentenis was. In de rechtszaak die volgde, probeerden zijn advocaten de jury ervan te overtuigen dat Avery het slachtoffer was van een complot van de politie.

Het seizoen eindigde desondanks met beide mannen in de gevangenis. Wat gaf de doorslag om een tweede seizoen te maken? ‘Dat we kijkers konden vertellen over een deel van de rechtspraak dat erg onbekend is, de fase na een veroordeling’, zegt Demos. ‘Het is een zwart gat voor de meeste mensen. Als je veroordeeld wordt voor een misdaad die je beweert niet gepleegd te hebben, wat kun je daaraan dan nog doen? Dat was een mooi uitgangspunt voor ons.’

Daadkrachtige oneliners

De advocaten uit het eerste seizoen, Dean Strang en Jerry Buting, groeiden ondanks hun nogal brave voorkomen uit tot sekssymbolen. Dit keer steelt advocaat Kathleen Zellner, specialist in het terugdraaien van onterechte veroordelingen, de show. Ze praat voortdurend in daadkrachtige oneliners als: ‘Het zal een genot zijn om Ken Kratz te ontmaskeren.’ Haar deelname was een belangrijke reden om seizoen twee te maken’, zegt Ricciardi. ‘Met haar sterke persoonlijkheid en onorthodoxe methodes is ze de motor van het seizoen.’

Voor het eerste deel woonden Demos en Ricciardi, die overigens een getrouwd stel zijn, langere tijd in Wisconsin. Ze volgden de zaak jarenlang, uit eigen beweging en zonder financiering. Nadat de gewone tv-zenders de documentaireserie hadden afgewezen, wendden ze zich tot Netflix. Voor het tweede seizoen hadden ze genoeg middelen, maar konden ze niet meer in alle rust opereren; door het succes van het eerste seizoen volgden alle grote Amerikaanse media de zaak van Avery.

Had dat invloed op de werkwijze? ‘We hadden vooral meer haast’, zegt Demos. ‘Er zat een kortere tijd tussen het moment dat de serie te zien zou zijn en het moment dat we stopten met filmen. In juli hebben we nog gefilmd, een week of drie geleden waren we klaar met de montage. De grootste ontwikkelingen van deze zaak kun je natuurlijk online lezen. Het echte, hele verhaal is wat anders. Daarvoor moet je de serie kijken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden