Recensie Instant Family

Sean Anders bewijst met Instant Family dat een film over pleegkinderen best vrolijk kan zijn (drie sterren)

De regisseur heeft ervaring als adoptieouder, misschien is het daarom af en toe of we naar een voorlichtingsfilmpje kijken.

Isabela Moner, Gustavo Quiroz, Julianna Gamiz, Mark Wahlberg en Rose Byrne in Instant Family.

Waar anderen een uitgewoond krot zien, zien Pete en Ellie een juweel: huppakee, de boel strippen, wat muurtjes neerhalen en zorgen dat de glas-in-loodramen behouden blijven. Met een beetje liefde en oog voor de positieve kanten kun je zo’n huis weer laten stralen.

De openingsscène, waarin de professionele huizenopknappers worden neergezet, doet het ergste vrezen voor de adoptiekomedie Instant Family: de film wil toch niet suggereren dat emotioneel beschadigde kindertjes te vergelijken zijn met bouwvallen die met wat visie op te lappen zijn? Even lijkt het er wel op. ‘Dit is wat we altijd doen!’, roept Pete enthousiast nadat het stel een voorlichtingsbijeenkomst voor adoptieouders heeft bezocht. ‘Als we potentie zien, dan knappen we het op.’ 

Maar dan fronst Ellie haar wenkbrauwen en zegt dat hij het hele adoptieproces misschien wat onderschat.

In Instant Family wil het stel – tikje naïef, maar vol goede bedoelingen – in eerste instantie een kind van een jaar of 5 adopteren. Maar dan ontmoeten ze de 15-jarige Lizzie (een uitstekende Isabela Moner) en blijkt die ook nog een broertje en zusje te hebben. Voor Ellie en Pete (Mark Wahlberg en Rose Byrne) het zich lijken te realiseren, zijn ze ouders van drie kinderen waarvan er een alleen chips eet.  Hun keurige huis is een puinzooi en de badkamer is permanent bezet.

Een film over pleegkinderen hoeft geen algehele somberheid op te leveren – dat heeft scenarist, regisseur en producent Sean Anders, bekend van moderne gezinskomedies als Daddy’s Home (2015), goed gezien. Hij baseerde zijn script op zijn eigen ervaringen als adoptieouder. Misschien dat Instant Family daardoor voelt als een voorlichtingsvideo, met dialogen als: ‘Wist jij dat er een half miljoen kinderen in de pleegzorg zitten?’

Instant family

Komedie

Regie Sean Anders. Met Mark Wahlberg, Rose Byrne

120 min., in 103 zalen

Tegelijkertijd gaat Anders de moeilijkheden rondom adoptie niet uit de weg. En Instant Family is een film die zijn eigen valkuilen ziet en er vaardig omheen slalomt. Lijken Pete en Ellie niet een beetje op ‘witte redders’, met hun drie Latino-kinderen? Het script benoemt het, maakt er een grapje van en beantwoordt de vraag serieus. Lijkt het allemaal wel heel voorspoedig te verlopen? Dan worden Ellie en Pete uitgelachen bij hun adoptieouderspraatgroep en brengen de kinderen hen kort daarna op het randje van de wanhoop. 

Desalniettemin worden ze natuurlijk nergens afgestraft voor hun beslissing. Het resultaat is een wat onevenwichtige, uiteindelijk best ontroerende film. Minder naïef, maar met even veel goede bedoelingen als Pete en Ellie. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden