Interview Tim Hofman

Schrijver en presentator Tim Hofman: ‘Ik kan nu niks meer bedenken wat ik niet durf’

Beeld Robin De Puy

Hij vocht met ministers en de zoon van een huisjesmelker, maar echte spanning voelt presentator Tim Hofman (31) pas bij het verschijnen van zijn dichtbundel. ‘Het is alsof ik mijn dagboek heb ingeleverd.’

Waar andere mannelijke tv-gezichten geheel volgens de dresscode in smoking op de rode loper van het Televizier-gala verschenen, maakte Tim Hofman zijn opwachting in een zwarte jumpsuit. De presentator, die met zijn YouTube-hitserie #Boos genomineerd was voor de Televizier-Ster Online-videoserie, maakte zijn outfit af met laarsjes met naaldhakken, een bijpassend handtasje en make-up. Zijn vriendin, onlinevideomaker Lize Korpershoek, had dan weer wel een mannenpak aan, met daaronder een paar badslippers.

‘Overal stond dat we wilden breken met normatieve genderrollen, dat ik een statement wilde maken over masculiniteit’, zegt Hofman. ‘Maar ik ging gewoon gekleed zoals ik dat mooi vind.’

Met dat hele man-vrouw-onderscheid kan hij sowieso weinig. ‘Ik geloof ook niet dat gevoelig zijn iets is voor vrouwen, en dat mannen geslotener zijn. Doordat ik durf en kan huilen, ben ik een veel betere partner voor Lize dan wanneer ik dat niet zou doen. Soms lukt het me niet te huilen, maar dat heeft niks te maken met dat het niet mannelijk zou zijn. Dan zit ik te vol, dan werk ik bijvoorbeeld te hard, neem ik te weinig rust en raak ik in de knoop. Dan weet ik dat ik op de bank moet gaan zitten om met mezelf te kijken naar wat ik ook alweer voel. Ik heb het dan nodig om te resumeren en te contempleren. En na een dag of drie op de bank zitten kan ik dan huilen. Dat is fascinerend, het is dan net alsof alle kleur weer in de omgeving trekt.’

Speelt er op dit moment iets waarover je je hoofd breekt?

‘Ik merk dat mijn werk veel van me vraagt. Ook omdat alles wat ik op dat vlak doe uitersten zijn. Over mijn lijk gaat over leeftijdsgenoten die op het punt staan te sterven. Met #Boos ben ik iedere week op oorlogspad om jongeren te helpen die een probleem met een instantie hebben. Tijdens het maken van dat programma heb ik een keer mijn kaak gebroken (toen hij op bezoek ging bij huisjesmelker Ton Hendriks, die met diens zoon op hem in sloeg, red.). En als ik een reisprogramma maak voor BNNVara is dat vaak een kwestie van een kogelvrij vest aantrekken en kijken waar we terechtkomen. Laatst was ik bij de Ku Klux Klan, dat was ook een heel dreigende situatie. Daarnaast heb ik wat politieke dingetjes lopen, zoals Coalitie-Y (een platform dat hij samen met ChristenUnie-fractievoorzitter Gert-Jan Segers begon om de problemen van jongeren op de politieke agenda te krijgen, red.). En dan heb ik net mijn tweede dichtbundel, Grappig jammer, uitgebracht. Dat vind ik het spannendst van alles. Het gaat allemaal vloeiend en hartstikke goed samen, maar ik merk soms dat ik weinig ruimte heb voor zelfreflectie. Dus ik ben nu veel bezig met de vraag hoe ik dat alles in balans kan houden.’

Waarom kies je voor zware tv-programma’s?

‘Ik hou er niet van om enkel dingen te maken die alleen om mij draaien. Ik was 22 jaar toen ik dit werk als gesjeesde student ben gaan doen, en dan komt er nogal wat op je af. Je kunt dan de route nemen waarin alles de hele tijd over jou gaat, maar voor mij is televisie meer dan alleen een schouderklop op mijn glitterjasje krijgen, van een showtrap afdalen en een paar ton bij de commerciële omroepen innen. Dat is geen sneer naar collega’s, voor mij werkt dat niet. Ik vind het leuk om dingen voor elkaar te krijgen. Zoals de invoering van het Kinderpardon, na de documentaire Terug naar je eige land.

Ben je echt zo geëngageerd of gaat het je ook om de roem en het maken van goede sier?

‘Ik weet nog dat ik uit India terugkwam waar ik een verhaal had gemaakt over kinderprostitutie. Ik was undercover in bordelen geweest en had met de politie meisjes bevrijd. Echt, wat daar gebeurde was zo’n shitshow. Kinderen van 11, 12 jaar oud werden verhandeld en vervolgens stelselmatig verkracht. In de week erna won ik Wie is de mol? en stond ik op een bordes terwijl ik werd toegejuicht door een uitzinnige menigte. Dat wrong zo ontzettend. Ik heb daar toen over nagedacht. En kwam tot de conclusie dat ik er niet zo zwaar aan moet tillen dat applaus, clicks, views en likes óók bij mijn werk horen, maar dat ik het daar niet voor doe.

‘Natuurlijk, als ik #Boos maak, denk ik ook: ik wil een doorgeefluik voor onze generatie zijn, problemen oplossen, het kinderpardon regelen; supernobel allemaal, maar uiteindelijk sta ik dat wel met een camera op mijn bek te doen. Ik ben niet iemand van Artsen zonder Grenzen die voor een appel en een ei aan de andere kant van de wereld levens staat te redden. Daar zat ik vroeger wel mee. Waarom maak ik televisie en ga ik niet in de zorg werken? Zoals mijn moeder, dat is de real deal.

‘Toen heb ik met mezelf afgesproken: oké, ik vind dit vak leuk, ik ben hier goed in, maar als ik het dan toch doe, voel ik me wel geroepen om onderweg dingen te bewerkstelligen. Alles wat een mens doet, leidt uiteindelijk terug naar zichzelf. Als ik jou een compliment geef, doe ik dat ook omdat ik daar zelf een fijn gevoel van krijg. De vraag is alleen: als je die boemerang gooit, hoeveel moois kan je er onderweg, weer terug naar jezelf, mee raken?’

Mede dankzij de documentaire en de kwart miljoen handtekeningen die je inzamelde kwam het kinderpardon er. Toch was er ook kritiek, mensen vonden het onkies dat je een klein jongetje mee naar de Tweede Kamer nam. 

‘Dat was journalistiek op het randje. Over de politici maak ik me niet zo’n zorgen, maar zo’n kind krijgt dan wel van zo’n politicus te horen dat hij niks voor hem gaat doen. Alleen, het was dát of teruggestuurd worden naar Irak. Ik wist ook wel dat er gedoe van zou komen, maar ik heb er toch voor gekozen het zo te doen. Ik heb tegen het team, waarmee ik het maakte, gezegd: we gaan dit doen, maar dan moeten we ook accepteren als dit onze laatste klus zal zijn. Want we hebben niet alles voorgelegd aan de directie van BNNVara of aan de NPO. Helemaal aan niemand eigenlijk. Dat soort lef moet je als maker hebben en dan moet je je dus niet laten leiden door allerlei angstscenario’s. En ach, de kritiek. Ik heb al zo vaak pijlen op me gericht gekregen. Je mengt je één keer in een migratiedebat met een kinderpardon en je weet gelijk hoe het is om tweehonderd doodsbedreigingen te krijgen.’

Hoe kan het dat je zo onverschrokken in je werk staat en het uitbrengen van je dichtbundel zo spannend vindt?

‘Het voelt alsof ik mijn dagboek heb ingeleverd bij de uitgeverij. Ik weet ook niet waarom ik dat zo spannend vind, want ik schaam me nergens voor. Misschien komt het doordat ik het gewoon niet zo leuk vind om over mezelf te praten. Ik interview jou liever dan dat ik geïnterviewd word. En met die dichtbundel ligt alles van mij ineens zo op tafel. Ik ben bijvoorbeeld vrij eerlijk over waarom het in relaties soms misging. Sommige gedichten gaan ook over Lize.

Twee weken lang iedere dag gehuild
mijn vriendin
ging vreemd
met een vrouw
ik wist
ervan
en was heel
erg gekwetst
door wat ze
zei vooral
maar dat geeft
niet want
er groeit haar
uit mijn gezicht

‘Nu voelt het alsof mijn lijf weer van mij is.’ Beeld Robin De Puy

Gaat dit gedicht over Lize?

‘Ja. Ik vond dat ze moest uitzoeken wat zij bij een vrouw voelde als zij daaraan behoefte had, dus zij ging echt op dates en heeft ook met een vrouw geslapen. Maar ik vond het moeilijk toen ze zei: ‘Ik weet niet zo goed waar dit eindigt. Ik weet niet of ik met een vrouw wil zijn, met een ander wil zijn of dat ik bij jou wil zijn.’ Als iemand dan een stap van je af zet, en dat gaat uitzoeken, doet dat zeer. Alleen, als ik het erover had met anderen, leek het wel alsof het niet telde, omdat het met een vrouw was.’

Want het is juist een geil idee als je vrouw het met een andere vrouw doet?

‘Ja. Je bent toch een vent, boeie, weet je wel. Maar ik was gewoon nog verliefd. En nog steeds. Niet iedere dag even veel, maar zoals dat gaat.’

Onseks
soms föhn ik mijn lichaam
met mijn pik in de stofzuiger
zodat ik weer weet hoe het was
toen we het nog deden

Gaat dit gedicht ook over jullie relatie?

‘Ik wil daar niet te veel over uitweiden, want Lize komt in december met haar documentaire Mijn seks is stuk. Dat gaat over waarom haar libido in lange relaties steeds wegebt. Het is een fragiel onderwerp, ook voor mij, want ik maak daar natuurlijk deel van uit. Maar we vonden het allebei belangrijk dat ze zo’n documentaire zou maken omdat heel veel vrouwen het herkennen.’

Ik las over de documentaire: ‘Zeker voor een vrouw is dit een taboe om over te praten.’ Is het niet ook juist voor een man ingewikkeld om toe te geven dat hij er een niet al te levendig seksleven op na houdt?

‘Ik denk dat als een man zoiets kwetsbaars over seksualiteit op tafel legt er inderdaad wel om gelachen zal worden. Maar weet je, dan ga je toch thuis zitten lachen om mijn seksleven. Mag. Ik schaam me nergens voor. Helemaal niet. Misschien ben ik ook wel door mijn werk zo geconditioneerd geraakt dat het geen issue meer voor me is.’

Ben je schaamteloos?

‘Ik kan me wel schamen, maar alleen tegenover mensen voor wie ik echt wat voel. Verder kan ik schaamte best wel goed uitkristalliseren. En verwaarloosbaar maken.’

Sinds je acht jaar geleden bij BNN binnenkwam, heb je fysiek gezien een transformatie ondergaan. Van kraker tot hipster, zeg maar. Schaam je je niet voor alle aandacht die je aan je uiterlijk besteedt?

‘Hoezo ben ik een hipster? Ik heb plaatjes op mijn armen die iets betekenen voor mij en die baard vind ik gewoon mooi staan. En ik heb mijn tanden laten doen. Daar zaten wat spleetjes tussen en toen zei de tandarts: ‘Zal ik die dichtmaken?’ ‘Ja,’ zei ik, ‘is goed.’ En ik heb hier op mijn hoofd, in die inhammen, haar laten zetten. Ik had op tv een grapje gemaakt over die inhammen en toen belde er een arts die zei: ‘dat regel ik wel even voor je.’ Ik mocht langskomen op een zaterdag, het was zo gedaan. Whatever, ja. Waarom niet?’

Je vindt het niet eng om een haartransplantatie toe te geven?

‘Nee hoor, daar mag je van vinden wat je wil. Ik heb ook een oorbelletje genomen omdat ik dacht: o een oorbel, dat is lachen.’

‘Ik laat angst gewoon nooit meer een leidraad zijn.’ Beeld Robin De Puy

Je hebt ook een heel ander lijf dan een paar jaar geleden.

‘Ik ben veel meer gaan trainen. Maar dat is niet zo esthetisch gedreven als je denkt. Ik merkte op een gegeven moment dat ik last kreeg van mijn lichaam. Ik ben op mijn 14de aangereden door een man die ruzie had met zijn vrouw, daardoor niet uitkeek en gewoon dwars door me heen reed. Helemaal naar de klote was ik. Sindsdien heb ik allemaal schroeven in mijn arm en is mijn schouderblad naar de ballen. En ik heb twee jaar geleden die klappen gehad, waarna mijn kaak was gebroken, er een scheur in mijn jukbeen zat, mijn hersenen waren gekneusd en mijn nek uit zijn voegen was geslagen. Toen ik daar enigszins van hersteld was, ben ik gaan trainen, vooral omdat ik me fysiek sterker wilde voelen. Nu voelt het alsof mijn lijf weer van mij is. Voor het eerst, sinds mijn 14de, heb ik het idee dat ik weer controle heb over mijn lichaam. Ik heb alleen nog last van mijn kaak, dat is heel vervelend. Die is in tweeën geslagen en het ene deel is achter het andere deel geschoven. Ze konden dat niet rechtzetten, want dan moet je met een operatie langs je aangezichtszenuw en als ze die raken is je halve gezicht verlamd, en dat is vrij onhandig. Dus nu is mijn rechterkaak korter dan mijn linker.’

Niet te zien.

‘Nee, die baard helpt goed.’

Kreeg je nachtmerries na die klappen?

‘Ja, raar vond ik dat. Het gekke is dat ratio en fysiek bij mij vaak een beetje scheeflopen. Rationeel kan ik het dan heel goed plaatsen en verwerken, maar fysiek merk ik dan ineens dat ik er gestrest door ben.’

Hoe merkte je dat?

‘Ik moest vorig jaar voor BNNVara naar een oorlogsgebied en twee dagen ervoor werd ik wakker en ging ik over mijn nek. Ik stond helemaal stijf van de stress terwijl ik rationeel dacht: als ik daar een kogel in mijn lijf krijg, dan krijg ik een kogel. Ik heb zo vaak in zulke situaties gestaan, in Mexico, El Salvador en weet ik veel waar allemaal. Maar mijn lichaam zei op dat moment ineens: nee, ik heb geen zin in nog een fysiek trauma. Daar schrok ik van omdat ik juist iemand ben die dingen goed kan accepteren en implementeren.’

Zo praat je er wel over, heel bedachtzaam. Alsof je over alles controle wil hebben.

‘Ja, ik denk dan: mijn arm is niet van de man die hem stuk heeft gemaakt tijdens dat ongeluk, en die kaak is niet van die man die hem stuk heeft gemaakt tijdens het draaien voor #Boos. Hij is van mij, dus ik moet daarmee aan het werk en niet gaan wijzen naar die mannen.’

Je was altijd een enorme hypochonder, in je vorige dichtbundel ging het ook over angsten. In deze schrijf je: ik ben nergens meer bang voor.

‘Klopt. Ik laat angst gewoon nooit meer een leidraad zijn. Ik heb bedacht dat hypochondrie een vorm van zelfhaat is. Ik ga een vriend met hoofdpijn ook niet aanpraten dat hij een hersentumor heeft, waarom zou ik dat bij mezelf dan wel doen? Hetzelfde geldt voor angstscenario’s bedenken over je werk of je relatie. Dus dat doe ik niet meer.’

Wel fijn dat je dat allemaal zo kan bedenken en dat het dan ook nog werkt.

‘Ja, ik merkte dat ik hoogtevrees had en ben vervolgens uit een vliegtuig gesprongen. Ik kan nu niks meer bedenken wat ik niet durf.’

Vind je het een aanrader om zoals jij te zijn?

‘Weet ik niet, er zijn ook wel momenten dat het geen aanrader is. Ik kan slecht in mijn vel zitten, hoor. Ik heb met depressies te kampen gehad en daar heb ik nog steeds wel eens last van.’

Wat voel je dan?

‘Het is dan net alsof ik in een kuil met stalen wanden wegglijd, zonder houvast. Dan moet ik zien hoe ik er weer uitklim. Dat kan wel pittig zijn. Ik heb het al vanaf mijn 11de. Maar daardoor weet ik ook hoe ik ermee om moet gaan en zijn de episoden korter geworden. En ze komen minder vaak terug, soms jaren niet. Het zwaarst had ik het tussen 2008 en 2010. Toen had ik tweeënhalf jaar lang dag in dag uit, echt geen idee meer wat ik moest doen. Als ik dit de rest van mijn leven moet voelen, dan hoeft het voor mij niet meer, dacht ik. Maar ik sprak er nooit over. Terwijl alles steeds grijzer werd. O man, ik was zo bang voor alles.’

Waarom sprak je er niet over?

‘Ik wist niet eens dat dat kon. Ik regel het zelf wel, dacht ik. Mijn toenmalige partner had anorexia, dus daarmee hadden wij te kampen, niet met mij. Nu, met Lize, gooi ik juist alles open. We bespreken álles.’

Daar ben je dus goed in geworden.

‘Ja, dat moest.’

Van wie moest dat?

‘Van mijzelf. Nu klinkt het allemaal zwaar, terwijl ik het leven juist leuk vind, alleen zit er soms een kink in de kabel en dan vind ik het leven minder leuk. Maar inmiddels weet ik dat ik niet in paniek hoef te raken van dat gevoel. Het is een omslag die mijn hoofd maakt in bepaalde omstandigheden, dan is er ineens een shutdown. Dat is een raar gevoel, dan voel ik ineens niks meer. Dat vind ik het allerergste. Ik had het ook toen ik na die klappen vier maanden thuiszat met een zware hersenschudding. Toen ben ik maar net zo lang op de bank gaan zitten totdat het weg was. 120 dagen waren het, ik heb iedere dag geturfd. Maar goed, je vroeg of het een aanrader is om zoals ik te zijn. Laat ik het zo zeggen: mij bevalt het goed om mij te zijn, omdat ik het goed heb gemáákt.’

‘Waarom draag ik niet af en toe een jurk naar mijn werk? Er zullen best wel jurken zijn die me mooi staan.’ Beeld Robin De Puy

Je hebt het goed gemáákt? 

‘Ja, ik heb er echt werk van gemaakt. Toen ik zo diep zat heb ik mezelf voorgenomen: het wordt gewoon mijn fucking dagtaak om weer zin in het leven te krijgen. En het heeft acht jaar geduurd voordat ik er doorheen was. Pas toen begreep ik hoe ik met vervelende gevoelens kan dealen. En ik weet ook dat ik me niets moet aantrekken van de verwachtingen van anderen. Mag ik niet op hakken naar het Televizierringgala? Hou op man!’

Over verwachtingen gesproken: voelde je vroeger sterker dan nu dat je als man aan bepaalde verwachtingen moet voldoen?

‘Ja, als ik vroeger naar een feestje ging, deden mijn beste vriend en ik weleens mascara en eyeliner op, dat vonden we mooi. In die tijd werd dat in verband gebracht met homoseksualiteit. Maar we deden het gewoon, soms ook om macho’s uit de tent te lokken. Ik weet nog dat ik met mijn bandje een keer in een nachtjapon op het podium stond en dat dat heel lekker voelde. Misschien doordat al die normen even niet golden. Dat gevoel is wel gebleven. Soms vraag ik me af: waarom draag ik niet af en toe een jurk naar mijn werk? Er zullen best wel jurken zijn die me mooi staan. Ik denk dat ik het niet doe omdat het nog afleidt, maar ik zou het best graag willen.’

Denk je niet dat het voor je seksleven belangrijk is om ook een beetje mannelijk te blijven?

‘Ik heb geen idee, ja misschien, nee, dat weet ik niet.’

Stel dat je jurken zou gaan dragen?

‘Ik wil dat soort dingen gewoon graag onderzoeken. Het zou Lize overigens niks uitmaken. Ik was 13 toen ik tegen mijn beste vriend zei dat ik hetero was. ‘Hoe weet je dat?’, vroeg hij. Tja. Toen ben ik naar porno met mannen gaan kijken, maar dat was het niet voor mij. In 2015, toen ik vrijgezel werd, ging ik, met dezelfde vraag in mijn achterhoofd, een paar keer met mannen zoenen. Daar raakte ik niet heel opgewonden van. Toch blijft dat vraagstuk bij me hangen. Waarom voel ik me zo vaak verwant aan homoseksuelen? Waarom verleen ik bijvoorbeeld graag mijn medewerking aan het blad L’Homo? Misschien voel ik me klemgezet door heteronormativiteit of zo? Ik heb het daar ook weleens met Lize over. Misschien moet ik proberen met een man naar bed te gaan. Er is wel een man met wie ik laatst heb gezoend, en dat vond ik echt leuk. Ik werd er niet opgewonden van, ik wist alleen niet waarom ik het zo leuk vond, ik denk omdat hij zo vriendelijk was. Ach, ik snap gewoon vaak niet waarom er zo veel doctrines zijn. Ik vind het bijvoorbeeld ook gek dat er geen meisjes zijn die Tim heten. Mannen en vrouwen zijn fysiek heus niet exact hetzelfde, maar verder verschillen we helemaal niet zo veel. Ook niet als je daar de wetenschap op naslaat. Als we over 25 jaar over die vrijheid beperkende genderverschillen lullen, denken we volgens mij: man, waren we toen daar pas?’

Het lijkt alsof je blijft snakken naar meer vrijheid, terwijl je al uit een heel vrij nest komt, toch?

‘Ja. Als ik morgen met vier partners en Lize thuiskom, zegt mijn moeder: ‘Ik ga even boodschappen doen, dan koop ik wat extra aardappels.’ En mijn vader zet ondertussen extra borden op tafel.’

‘Als je nu aan mij vraagt of ik een kind wil of een programma wil maken, dan zeg ik: een programma maken.’ Beeld Robin De Puy

Je broer Rijk, die presenteert op YouTube en bij MTV, vertelde in een interview dat hij al jaren geen contact meer heeft met zijn ouders. Zit er een keerzijde aan een vrije opvoeding?

‘Rijk en mijn ouders zijn inmiddels weer hecht. We zijn ook echt een hecht gezin met z’n zevenen, ik heb drie broers en een zus. We zijn goed bevriend. Rijk had alleen even ruimte nodig, dat nam hij en dat was het.’

Hij kampte net als jij met depressies. Is het iets genetisch?

‘Dat zou ik niet weten. Mijn ouders hebben het niet en hun ouders voor zover ik weet ook niet. Wat mijn broer en ik wel delen is dat we allebei heel veel voelen en tegelijkertijd heel rationeel zijn. Ik weet alleen niet of je daardoor eerder met jezelf in de knoop komt, ik vind het vooral iets moois, die beide kanten.’

Rijk deed mee aan Expeditie Robinson. Dat baarde opzien doordat hij erg verzwakt naar huis ging; hij was 10 kilo afgevallen en viel meerdere keren per dag flauw. De intensiteit waarmee hij eraan meedeed doet denken aan de manier waarop jij je ook op je projecten stort. Komt dat ergens vandaan?

‘Geen idee eigenlijk. Bij hem dan. Zelf doe ik nooit iets half. Als ik naar Expeditie Robinson keek zag ik gewoon Rijk zoals ik hem ken, kalm en eerlijk. En verder is het voor hem allemaal een leuk avontuur, geloof ik. Ik ben blij voor hem.’

Je andere broer, Sam, deed mee aan Holland’s Next Top Model. Is het louter toeval dat drie van de vijf kinderen uit jullie gezin in de spotlights belanden? Of is het een effect van opgroeien in een groot gezin, waardoor je misschien minder gezien wordt en daardoor graag op een podium staat?

‘Ik ben ooit begonnen met dit werk, Rijk in navolging van mij ook. En Sam werd voor Holland’s Next Top Model gescout, maar is halverwege gestopt omdat hij het niks vond. Mijn zus zit in de jeugdzorg en mijn andere broer werkt in de haven. Dus netto blijven alleen Rijk en ik over. Ik heb niet het idee dat mijn ouders mij minder zagen omdat ik maar een van de vijf was. Ik heb altijd dicht bij ze gestaan, nu nog steeds. Het zijn mijn ouders, maar ze zijn ook goeie vrienden.’

Heb je zelf eigenlijk voortplantingsdriften?

‘Lize is drie jaar ouder dan ik, dus daar loopt een klok. Als je een kind wil, dan zou het wel oké zijn als het er over twee jaar zo’n beetje is, hebben Lize en ik weleens besproken. Maar we zien wel. Op dit moment voel ik niet: ik moet morgen een kind. Als je nu aan mij vraagt of ik een kind wil of een programma wil maken, dan zeg ik: een programma maken.’

CV

9 juli 1988Geboren in Vlaardingen

2007-2008 Taal- en cultuurstudies, Utrecht (niet afgemaakt)

2008-2009 Studie Nederlandse taal en letterkunde, Leiden (niet afgemaakt)

2010-2011 Studie Communicatiewetenschappen, Amsterdam (niet afgemaakt)

2011 Toegelaten op BNN University

2012 Presentator BNN voor FC Gay en Spuiten en slikken

2013Spuiten en slikken op reis, Mijn 5000 vrienden

2014Je zal het maar hebben (BNNVara)

2016Zet YouTube-programma #Boos op

2017Dichtdebuut Gedichten van de broer van Roos (30.000 exemplaren verkocht). Trippers (BNNVara)

2018Schuldig of niet (BNNVara), documentaire Terug naar je eige land

2019Over mijn lijk (vanaf januari te zien) en een programma over jonge mensen die euthanasie willen (beide BNNVara)

Tim Hofmans dichtbundel Grappig jammer verschijnt begin november bij Meulenhoff.

‘Waarom voel ik me zo vaak verwant aan homoseksuelen?’ Beeld Robin De Puy

Te oud om (online) te daten? In deze videoserie bewijzen daters op latere leeftijd het tegendeel. ‘Kijk toch eens, wat een mooie mannen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden