Schone composities ondanks slordige techniek

Zo onverwoestbaar als hij zelf is, zo slordig zijn de door hem meegebrachte technici.

null Beeld ANP
Beeld ANP

Twee keer had hij al afgezegd om gezondheidsredenen, maar de 86-jarige Ennio Morricone loopt zondag fit en met snelle pas het podium op van de uitverkochte Ziggo Dome. Na een hernia is Amsterdam de eerste stad die de Italiaan nu aandoet.

Iedereen in de zaal denkt het, hij zelf misschien ook: het zal tevens de laatste keer zijn dat de legendarische filmcomponist in ons land optreedt. Morricone lijkt echter niet van plan toe te geven aan die melancholische gedachte. Met ferme, wakkere slag dirigeert hij een groot orkest, waar ook gitaren en een sopraansaxofoon zijn aangeschoven, evenals een 75-koppig koor.

Zonder te wachten op applaus leidt hij de musici langs talloze bekende en minder bekende werken uit zijn oeuvre, dat ruim vierhonderd soundtracks ('colonna sonora' noemt hij het liever) beslaat, popliedjes en vrije composities. Pas als hij dat wil, geeft hij ruimte voor ovatie: na een tophit als The Ecstacy of Gold uit Sergio Leone's The Good, the Bad and the Ugly, of Gabriels Oboe uit The Mission. Het publiek grijpt de gelegenheid dankbaar aan om te laten blijken hoezeer het geniet.

Tussendoor jakkert Morricone onverstoorbaar door in haast onspeelbare tempo's. Susanna Rigacci, zijn vaste sopraan, moet halsbrekende coloraturen geven om het bij te houden, maar het lukt haar wel. Ook de andere solisten krijgen weinig ruimte voor rubato. Dat is jammer, maar je kunt hem niet verwijten dat hij schmiert.

Zo onverwoestbaar als hij zelf is, zo slordig zijn de door hem meegebrachte technici. Het strijkorkest wordt soms vergezeld door ruis, of je hoort een rondzingende toon na een grandioze finale. De livebeelden op de grote schermen worden bovendien teleurstellend geregisseerd. Wie daar doorheen kijkt, ziet hoe schoon zijn composities zijn. Bombastisch, zoals de muziek van zijn collega John Williams, wordt het zelden. Morricone zet deze grootse momenten altijd efficiënt in.

In zijn beste werken weet hij een ongrijpbare, spannende sfeer neer te zetten, zoals in het thema van de Franse gangsterfilm Le clan des Siciliens (1969). Het lijkt simpel georkestreerd, maar het effect is nog altijd ontregelend. Daarmee toont Morricone de unieke eigenschap van (film)muziek: een kleur geven die allesbepalend, maar niet te omschrijven is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden