Tv-recensie Emma Curvers

Schilling is goed op zijn plek te midden van alle wetenschappers, misschien wel te goed

Deze week is New York vernietigd door een asteroïde. Tenminste, in theorie: op een conferentie probeerden ruimtevaartorganisaties ESA en NASA in een simulator een naderende asteroïde van koers te laten veranderen zodat die de aarde zou missen. Helaas, de asteroïde knalde met 69 duizend kilometer per uur op de stad. Verontrustend. Hoe dan ook, je hoort niemand ooit over échte slachtoffers van een asteroïdeninslag. Moeten we ons daar eigenlijk zorgen over maken? Daarop wil wetenschapsjournalist Govert Schilling in de eerste aflevering van Govert naar de Grenzen van het Heelal antwoord geven.

De zoektocht naar de grenzen van het heelal brengt Schilling in eerste instantie naar Broek in Waterland. Daar ontmoet hij geoloog Leo Kriegsman, die zich ontfermd heeft over een stuk ruimtepuin dat in 2017 insloeg – enig slachtoffer: een dakpan. ‘Wereldwijd komen er een paar honderd per jaar neer’, zegt Kriegsman. Schilling: ‘Wel verontrustend.’ ‘Bijna wel, ja’, zegt Kriegsman. Waarom dat bijna verontrustend is, maar toch niet echt, horen we niet. Zo doven wel meer gesprekken uit in de atmosfeer. 

De volgende stop is de Limburgse Geulhemmergroeve, waar Jan Smits – weer een geoloog – aan Schilling een 66 miljoen jaar oude kleilaag laat zien. Die is ontstaan door klimaatverandering, als gevolg van de grote meteorietinslag in Mexico waardoor de ­dino’s uitstierven. Dat klinkt superspannend en ik stel me er dan ook spectaculaire beelden van brullende ­triceratopsen te midden van meteorenvuur bij voor. Ik snak inmiddels naar ander beeld dan dat van geologen die praten over steen en klei. Niets daarvan.

Schilling zelf zegt in het bovenstaande filmpje van NTR: ‘Het mooie van televisie is dat je de mensen mee kan nemen naar de plekken waar het allemaal over gaat. Dat je dat op een betere wijze in beeld kunt brengen.’ Maar de plekken waar 66 miljoen jaar geleden iets is gebeurd, wakkeren niet voor iedereen onmiddellijk de verbeelding over de kosmos aan. Daardoor hou je het gevoel dat er iets heel spannends aan de hand is dat je nét niet helemaal vat. Ook komen er veel cijfers langs, waar je niet zo gauw iets mee kunt. Is het bijvoorbeeld erg dat er meer dan 5 miljoen asteroïden groter zijn dan de asteroïde die in 2013 in Rusland explodeerde? Geen idee. 

Schilling is goed op zijn plek te midden van alle wetenschappers, misschien wel te goed: hij zou tussendoor meer mogen reflecteren om concreet te maken of en wanneer we nou allemaal naar de verdoemenis gaan. De meeste mensen hebben toch iets meer nodig dan cijfers, een kleilaag of een brokstuk om zich iets voor te kunnen stellen bij een kosmische ramp. Bijvoorbeeld het idee van New York dat virtueel in puin ligt, zoals in die rampzalige simulatie.

Wat de kans als mens geraakt te worden door een asteroïde betreft, die heb ik zelf maar even gegoogeld: die is 1 micromort, ofwel 1 op 1 miljoen over een levensduur van 77 jaar. ‘Bijna verontrustend’ wil dus zeggen: maar eigenlijk totaal niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden