Scherp, correct en afgemeten

Het heeft heel lang moeten duren en nóg is het moment niet daar, maar Azealia Banks belooft op het podium van Paradiso dat haar debuutalbum Broke with Expensive Taste dit jaar dan echt, echt gaat uitkomen.

Azealia Banks in Glasgow, Verenigd Koninkrijk. Beeld getty

De New Yorkse Banks geldt al sinds 2011 als een van de grootste beloften van de Amerikaanse hiphop, helemaal toen haar monsterhit 212 meisje met paardenstaart en Mickey Mouse-truitje rapt op een electrobeat dingetjes als 'I guess that cunt getting eaten' een instant danceklassieker werd. Daarna volgde veel gerommel en animositeit met collega starlets op de sociale media, maar het lang aangekondigde debuutalbum? Ho maar!

Gelukkig waren er nog genoeg losse nummers om de aandacht vast te houden, maar na alle gedane beloften rond de release, die weer werden ingetrokken, is het ook een oefening in loyaliteit om Banks te blijven volgen. Het is de vraag in hoeverre de naam Azealia Banks nog leeft bij een groot publiek.

Redelijk. Paradiso was weliswaar niet uitverkocht, wel lekker vol. En Banks wil zich er blijkbaar niet te makkelijk van af maken: ze neemt meteen twee dansers, twee achtergrondzangers en een dj mee. Iedereen in het zwart. Er volgt revanche voor een teleurstellend optreden op het Pitchfestival een jaar geleden, toen alleen Banks' stem nog overeind bleef in de opgewarmde basssoep.

Azealia Banks 22 september in Parijs. Beeld getty

Scherp en correct

Het is juist het elektronische weefsel van microritmes, accentuerende samples en diepe bassen voortdurend aangedreven door Banks' pulserende raps, die het sonische spectrum afmaken. Van Vogue, met de bubbeltjesplastic synthesizers van Hot Chips Ready For the Floor, bewijst dat. En Banks klinkt net zoals haar dansers die hun ledematen er af lijken te willen voguen: scherp, correct en afgemeten.

Het is de combinatie van Banks' snelle, afstandelijke raps en een waaier van muziekstijlen die krakers oplevert die tegelijk opwindend en cool zijn. In 1991 en Liquorice waar het vintage soulgeluid van de jaren negentig-house de warme onderstroom vormt, tot Fuck Up The Fun, waarin de rapper elke zestiende noot van een lettergreep voorziet, terwijl ze voortdurend behendig wegduikt voor een agressieve Braziliaanse drumband. Een speelse showcase voor haar virtuositeit.

Minder is het als Banks zich iets te veel aan de mainstream committeert en hitparade dancenummers zingt als Chasing Time en Luxury. Maar dan nog bewijst ze dat ze ook als zangeres meer in haar mars heeft dan wat over het algemeen in de hitlijsten bivakkeert.

Kom nu maar op met dat album.

Azealia Banks in Paradiso in Amsterdam. Gezien: 25 september 2014.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.