Schapenbol

Sinds een paar weken ben ik de trotse bezitter van een schapenbol. Het is een klein balletje, bijna helemaal rond....

Kwam u bij me thuis, dan was dit het allerlaatste voorwerp waarop uw oog zou vallen. Dat vindt de schapenbol helemaal niet erg. Hij oefent zijn kracht graag uit in stilte.

De schapenbol is ontstaan op een zonovergoten middag tussen de vulkanen van de Auvergne. Het begon met een aankondiging in de straten van het stadje waar we waren: ‘Wilt u kennismaken met de wereld van het schaap, kom dan donderdagmiddag om twee uur naar de feestzaal.’ Een paar dagen later zat ik achter een tafel met plastic kleedje te luisteren naar Martine, die met een pluk schapenwol in de hand vertelde over scheren en spinnen en daarbij herderlijke woorden gebruikte die buiten mijn stadse woordenschat vielen. Daarna begon ze de pluk schapenwol te strelen alsof het een dier was. Ze trok zacht aan de uiteinden, maakte de pluk breder en langer en dunner, ze frummelde tot een minuscuul bolletje ontstond.

Van schapenwol kon je mutsen maken die warm waren in de winter en koud in de zomer, vertelde ze. Je kon er tassen van maken, en sloffen. Maar wij zouden met zo’n bolletje beginnen. Ze deelde de wol uit alsof die per gram moest worden afgerekend.

Na een half uur had ik een bolletje waarvan ik zeker wist dat niemand het kon verbeteren: compact en luchtig tegelijk. Maar toen Martine langskwam, keek ze teleurgesteld. Ik zag nu dat de Fransen om me heen veel geduldiger waren met deze handspinnerij.

Martine ging naast me zitten, en begon m’n bolletje uit elkaar te plukken. Daarna pakte ze een haast onzichtbaar plukje dat ze zonder ophouden begon te koesteren. Zo kwam iets zachts tevoorschijn, een embryo dat alleen door voortdurende aandacht zou groeien.

Aan de tijd die volgde bewaar ik amper een herinnering. Mijn handen gingen hun eigen weg, terwijl de gedachten afdwaalden. Naar een Franse man die wachtend op een veerboot de kofferbak van zijn auto had geopend en een fles wijn tevoorschijn haalde, waarna ook de chauffeur achter hem uitstapte en met twee glazen aankwam. Naar het gezelschap dat op een werkdag op een terras zat te tafelen terwijl je langs draafde op weg naar een afspraak, en er nog steeds zat toen je terugkwam. Attitude Zen, noemen de Fransen dat. De tijd nemen, vooral niet haasten. Ze zijn er goed in, of minstens beter dan hun Europese buren.

Twee uur later lag er een grijsbruin bolletje op het plastic kleed. Martine kwam langs met wat plukjes geel en groen voor de versiering en een teiltje water en afwasmiddel, waarvan ze flink wat op de schapenbol spoot. Het balletje slonk tot het formaat van een cochonnet, de knikker waarop je mikt bij jeu de boules.

Later bleek hij zelfs daar niet voor geschikt te zijn; bij een voltreffer blijft-ie liggen, als een geschrokken konijn. Mijn schapenbol is niet mooi, niet lekker zacht en stuitert niet. Maar geleidelijk ben ik gaan beseffen dat iets van de ziel en zaligheid van het Franse volk erin is gevangen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden