filmrecensiesonja: the white swan

Schaatsend secreet Sonja Henie komt nooit dichtbij ★★★☆☆

Beeld filmbeeld

Sonja: The White Swan

★★★☆☆

Drama

Regie Anne Sewitsky

Met Ine Marie Wilmann, Valene Kane, Eldar Skar, Anders Mordal, Anneke von der Lippe

113 min., in 12 zalen.

Een menselijke boor. Zo ziet kunstschaatser Sonja Henie eruit, wanneer ze zich in Sonja: the White Swan aan een van haar verbluffende pirouettes waagt. Staat ze weer stil, dan schakelt de permanent glimlachende Henie meteen over op de volgende dansen-op-ijs-move, al dan niet vergezeld door een wervelend leger schaatsfiguranten. Als toeschouwer kijk je ademloos toe, zeker wanneer je weet dat hoofdrolspeler Ine Marie Wilmann speciaal voor de film leerde schaatsen en – ondersteund door body doubles en digitale effecten – de schaatsscènes grotendeels zelf voor haar rekening nam.

Als ode aan Henies schaatskunst is het Noorse biografische drama Sonja: the White Swan absoluut geslaagd. Henie (1912-1969) ruilde haar sportloopbaan in voor een show- en filmcarrière; na drie Olympische zegetochten werd ze in de jaren dertig een bijzonder goed betaalde Hollywoodster, en ook in haar destijds unieke schaatsrevues was ze lange tijd onnavolgbaar. Regisseur Anne Sewitsky brengt Henies professionele charisma uitstekend over, met een camera die volop boven, rond en tussen de schaatsers cirkelt. Sewitsky keek goed naar de caleidoscopische dansscènes van Hollywood-choreograaf Busby Berkeley, en maakte daar haar eigen innemende schaatsvariaties op.

Mooi wringend is het contrast tussen die ouderwetse shownummers en de vaak hedendaagse soundtrack – alsof Sewitsky haar heldin het liefst op dubstep en electro laat schaatsen. Die kille dancetracks passen perfect bij het onflatteuze portret dat Sewitsky van Henie schildert. De Noorse blijkt een parasitaire opportunist die haar assistent (Valene Kane) en broer (Eldar Skar) volledig ondergeschikt maakt aan haar ego en ambities, en die best Joseph Goebbels wil bellen als dat haar internationale carrière verder helpt. 

Wat de film opbreekt, is dat je nooit ontdekt hoe Henie zo’n secreet kon worden. Sewitsky doet enkele vage suggesties – onder meer met flashbacks naar Henies jeugd – maar houdt je verder teveel op afstand. Dankzij het tempo waarmee Sewitsky en haar scenaristen door Henies biografie denderen, lijkt het soms alsof ze een Wikipedia-pagina wilden verfilmen.

Hoofdrolspeler Wilmann kan die schade niet opvangen. Het siert haar dat ze zich volledig aan Henies ongebreidelde narcisme overgeeft, terwijl soms wel degelijk wat kwetsbaarheid doorschemert. Maar ondanks die consequente, sterke en intense vertolking heb je het op een gegeven moment met deze vrouw gehad, hoe fantastisch haar schaatsvuurwerk ook mag zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden