Column Film volgens Beekman

Scenaristen van Nederland: de Pathé-miljoenenroof is ideaal filmmateriaal, desnoods voor een komedie

Bor Beekman.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Rutger Pontzen, Herien Wensink, of Nell Westerlaken stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Stelling: De Pathé-miljoenenroof is wél een goeie film

‘Het klinkt als een slechte film’, met die zin begon het onthullende Quote-artikel over de oenige Pathé-miljoenenroof, eerder deze maand. Hoe de Nederlandse bioscoopmarktleider 19.244.304 euro was ontvreemd door middel van wat slinkse mailtjes, verstuurd vanaf ­gefingeerde e-mailadressen.

Maar waarom zou het per se een slechte film ­moeten zijn?

Deze week diende de tweede arbeidsrechtelijke zitting over de zaak-Pathé, die enkel naar buiten kwam omdat de door het Franse moederconcern op staande voet ontslagen Nederlandse directieleden het plotse congé aanvochten. Een samenvatting van de misdadige mailwisseling: iemand die zich voorstelde als een Franse Pathé-topman vroeg de Nederlandse tak een financiële transactie te voldoen, vanwege de aankoop van een bedrijf te Dubai. Dit moest zeer geheim blijven. Er mocht zeker niet worden gebeld met de Fransen, zelfs niet met de mailende topman. Want zo waren de regels, zo stond in het mailtje. ‘Strange, nietwaar?’, mailde algemeen directeur Dertje Meijer (rol voor Susan Visser? Lies Visschedijk?) naar haar financiële rechterhand – tot nog toe het kleurrijkste opgediepte feitje. Potentiële titel wel: Strange, nietwaar? Je hoort het Paul Verhoeven zo zeggen.

Financieel directeur Edwin Slutter (Barry Atsma, geen twijfel) vond het ook strange. Maar zakendoen ís soms strange – vast ook met die Fransen van Pathé. Toch maar overmaken. Eerst 826.521 euro. Toen een tweede ‘tranche’ van 2,5 miljoen. En zo verder. ‘Ik dacht dat we klaar waren...’, mailde Meijer haar financieel directeur, toen de ­afzender bleef bedelen: 5,8 miljoen (aan ­communication and ­development), nog eens 5,1 miljoen (difference of funds). Geld dat door de Nederlanders werd opgevraagd uit de algemene geldpot van het Franse ­Pathé, waar aanvankelijk niemand van opkeek.

Zaten er bij de strafzaak van Willem Holleeder prompt allerlei scenaristen op de publieke tribune voor toekomstige dramatische bewerkingen, bij de eerste Pathé-zitting viel er geen scenarist te bekennen. De tweede zitting werd afgelopen donderdagmiddag kort voor aanvang ‘ingetrokken’ – vermoedelijk schikte Pathé met de ontslagen Nederlanders om meer publiciteit te voorkomen.

Zonde. Er móét meer bekend worden. Veel is nog onduidelijk over de roof. Maar dit biedt de betere scenarist ook vrijheid. Waren het de Russen? De ­Nigerianen? Volgens het ingeschakelde bedrijfs­recherchebureau moet het een ‘professionele bende’ zijn geweest. Dat zegt niks. Het daderprofiel biedt even makkelijk ruimte aan twee 16-jarige computernerds uit Zoetermeer, die nu champagnedrinkend door het nachtclubcircuit rollen.

Drie jaar geleden vroeg ik Woody Allen naar de overeenkomst tussen het beramen van een misdaad en het schrijven van een scenario, naar aanleiding van zijn misdaadkomedie Irrational Man. Als hij de slaap niet kon vatten, sprak Allen, mijmerde hij in bed graag over de perfecte misdaad. ‘Dan stel ik me een moord voor. Of hoe ik een juwelier beroof, of een bank. Er komt een element van esthetiek bij kijken, bij zo’n misdaad. Dat maakt het zo leuk om over te denken.’

De grootste – en vooralsnog perfecte – filmroof in de Nederlandse geschiedenis is een oproep aan ­scenaristen. Op z’n minst is het een potentiële ­komedie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.