Sara Kroos weet met grove, bittere humor leuk cabaret over depressie neer te zetten

Maak maar eens leuk cabaret over een depressie. Sara Kroos komt een heel eind met haar grove, bittere humor. Jammer dat haar liedjes wollig zijn en, ondanks haar mooie stem, het hart niet echt raken.

null Beeld Krooskunst
Beeld Krooskunst

Het begrip galgenhumor krijgt een geheel nieuwe dimensie in de nieuwe voorstelling van Sara Kroos. In Zonder verdoving, alweer de negende soloshow van de pas 36-jarige cabaretier, geeft Kroos onder meer een eindeloze lijst met grof-geestige synoniemen voor zelfmoord ('Hij scheerde zich weg'), heet het handje vol pillen dat Kroos elke ochtend moet slikken een 'breakfast a gogo' en wordt een beginnende psychose cynisch omschreven als een 'surprise party' voor je sociale omgeving.

Zware kost

Nu heeft Kroos alle reden voor deze zwartgalligheid, want het uitgangspunt van haar nieuwe show is ernstig: het gaat over de zomer van 2016, toen Kroos, toch al niet bekend om haar 'vrolijke inborst', werd getroffen door een zware depressie. Een depressie die haar en haar gezin thuishield van een zonnige vakantie en die haar ook op de crisisafdeling van een psychiatrische instelling deed belanden.

Zware kost dus, en zie daar dan nog maar eens een leuke cabaretshow van te maken. Nu komt Kroos daarin een heel eind, want de grove, bittere grap behoort al langer tot haar wapenarsenaal. Ook in haar eerste shows, zoals Lam uit 2003, behandelde de toen nog piepjonge Kroos het thema depressie. Ditmaal begint zij met een verhaal over een bezoek aan de bouwmarkt, waar zij door haar vrouw naartoe is gestuurd om een mierenlokdoosje te kopen. Nadat eerst wat luchtige zijpaden zijn ingeslagen, zoals over de ontmoeting met klusjesman Patrick die een transgender blijkt te zijn, komt Kroos uit bij een verslag van haar rampzalig verlopen zomer.

Zonder verdoving

Cabaret (***)

Door Sara Kroos. Regie: Jessica Borst. Muzikanten: Nathaniël van Veenen en Rutger Hoorn. 25/11, Oude Luxor Theater Rotterdam. Tournee t/m 31/5.

Banaal en wollig

Hoewel dit verslag aangrijpend en dapper is, zijn er toch diverse haperingen bij het omsmeden van dit persoonlijk leed tot theatervoorstelling. Kroos is in haar grappen soms wel erg banaal, zoals in de anekdote over de ex van haar vrouw die altijd de hik kreeg na het klaarkomen. De voorstelling heeft een eentonig, voorspelbaar format van liedje-conference-liedje. Hoewel de liedjes dankzij drummer Rutger Hoorn en gitarist Nathaniël van Veenen lekker funky klinken, zijn de door Kroos zelf geschreven teksten vaak nogal wollig, waardoor zij het hart niet direct weten te raken. Jammer, zeker ook omdat Kroos zo'n mooie zangstem heeft.

Ook komt Kroos na diverse omzwervingen pas laat écht ter zake. Maar als zij dat dan doet, in een rauwe, kalm vertelde monoloog over de bijwerkingen van haar antidepressiva, hakt dat er meteen goed in. Sara Kroos legt zich erbij neer dat zij de pillen nodig heeft. Vol jaloezie kijkt zij naar de 'gelukseenden' die het leven ook zonder verdoving aankunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden