Sappig, stuiterend en dansbaar de diepte in

muziek Het was trompettist Rob van de Wouw begin dit jaar al gelukt om een bigband met succes live te laten samenwerken met een danceproducer, iets dat razend moeilijk is en lang niet altijd goed uitpakt....

Bij het eerste in de kleine zaal van Paradiso liet Van de Wouw horen dat de muziek die hij met De Clive Lowe heeft gemaakt live minstens zo lekker klinkt als op de plaat.

Jazzdance, of zogeheten nu-jazz, is er genoeg de laatste jaren. Maar groepen die dansbaar de diepte in gaan, zijn er niet veel. De muziek van Van der Wouw (1975) kent zeker enkele jazzdanceclichés. Het zou zelfs een beetje gelikt en vlak kunnen zijn als er niet zo verschrikkelijk sappig gespeeld werd.

De analoge synthesizersounds hebben een vet randje, de beats stuiteren organisch en de musici drijven met subtiele dynamiek de set slim naar een trance-achtig hoogtepunt. Hier kun je je er lekker in onderdompelen. Van de Wouw speelt gretig en met een dik ongepolijst geluid. Wel grappig: de band bevat dezelfde muzikanten als de vergelijkbare groep Liquid Spirits maar dan met Van de Wouw in plaats van zangeressen. Hoe dan ook een slimme zet van de trompettist, want het groovde als een aap.

Van de Wouw zet een vaak vergeten waarheid over jazz nog eens kracht bij: het gaat er niet om wat je speelt, het gaat erom hoe je het speelt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden