Samenhang ontbreekt tussen praten en bewegen bij Veronica

Veronica. Idee, tekst en spel van Corinna Chute. Het Veem Theater, Amsterdam. 13 juni. Herhaling: t/m 16 juni. Tournee...

MARIJN VAN DER JAGT

'Nu zou ik natuurlijk weer iets raars moeten gaan doen', zegt de vrouw als ze in haar blote kont op het toneel staat. 'Iets met touwen of zo.' Ze smeert rode verf aan de binnenkant van haar benen, en haar naakte kruis snoert ze in met een kabeldik touw. Nuchter voert actrice Corinna Chute deze handelingen uit. 'Kan me niks schelen hoor,' is het achteloze commentaar waarmee ze zich distantieert van haar eigen lichaam. Dat biedt intussen een gruwelijke aanblik, een optelsom van een bondage-act en een miskraam.

Zulke beelden zie je niet op SBS6. Op het gebied van kinky seks en bevallingen bestaan er tegenwoordig geen taboes meer in de openbare beeldvorming, maar het blijven twee gescheiden terreinen. Alsof babies alleen in een tedere liefdesdaad worden gemaakt. Maar voor het personage dat Corinna Chute speelt in haar solo-voorstelling Veronica is de combinatie van harde porno en (mis)geboorte een realiteit. Of ze zich nou door een man laat doorboren of door een naald, maakt haar niks uit. 'Het lijkt wel alsof ik alles voor een gulden doe,' zegt het heroïnehoertje Veronica.

Vanuit haar slaapkamer praat deze Veronica letterlijk terug tegen de beelden op televisie. 'Ik ken jou man' roept ze tegen de nietsvermoedende nieuwslezer Philip Freriks, en ze duwt haar onderlichaam in zijn tv-gezicht. 'Kijk, dat is pappa,' wijst ze haar doodgeboren kind aan als er soldaten op televisie zijn. Iedere man biedt deze eenzame vrouw hoop op de onmiddellijke bevrediging van een volgend shot of een volgend kind.

Eigenlijk is deze solo een uitvergroting van de scheiding tussen lichaam en geest die bij zoveel vrouwen op de loer ligt. Chute zet deze scheiding letterlijk neer. De onschuldige, dromerige blik waarmee ze het publiek in de ogen kijkt, heeft niets te maken met de wrede werkelijkheid waar de rest van haar lichaam in vertoeft. Krachtige beelden zet ze neer, waar ze haar toeschouwers diep mee zou kunnen raken, als ze niet zo gehaast en slordig was.

De overgangen zijn rommelig, en bovendien ontkracht Chute haar beelden door er te snel met haar tekst doorheen te komen. Daarmee demonstreert Chute een probleem waar veel ex-studenten van de Mime-opleiding mee worstelen. Ze hebben niet genoeg aan beweging om zich uit te kunnen spreken over de wereld om zich heen, en grijpen zich vervolgens als toneelspelers vast aan hun zelfgeschreven woorden. Ze weten het pratende hoofd en het bewegende lichaam niet meer samen te brengen. Net als Veronica.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden