Cultuur Film

Sam de Jong gooide hoge ogen met Prins. Zondag gaat zijn Amerikaanse film Goldie in première

De Nederlandse regisseur Sam de Jong weet op het filmfestival van Berlijn de ogen op zich gericht. Met zijn films Marc Jacobs en Prins legde hij de basis voor een droomcarrière. Zondag gaat zijn nieuwe, Amerikaanse film in première, Goldie

Sam de Jong.

Bij de Berlinale zijn ze dol op de Nederlandse regisseur Sam de Jong. In 2014 selecteerde het prestigieuze Filmfestival van Berlijn zijn korte film Marc Jacobs. Vervolgens opende zijn speelfilmdebuut Prins in 2015 het altijd sterke Generation-programma. En aanstaande zondag gaat zijn Amerikaanse speelfilm Goldie in Berlijn in wereldpremière.

Kind aan huis? Warm bad? Dat mag je best zeggen van De Jong. ‘Ik ben in 2016 ook nog jurylid geweest. Maar ze hebben ook wel eens een korte film van me afgewezen hoor.’

Nee, natuurlijk is het geen vriendendienstje, zo’n wereldpremière. De 32-jarige Amsterdammer is een van de jonge regisseurs die internationaal nauwlettend in de smiezen wordt gehouden. Hij bouwt rustig aan een droomcarrière: beginnen met een veelgeprezen eindexamenfilm (Magnesium) en na een bejubelde korte film (Marc Jacobs) en een videoclip waar mensen niet over uitgepraat raken (Drank & Drugs), alle hooggespannen verwachtingen inlossen met een tegendraads debuut (Prins). Hij viel op bij filmbedrijf 20th Century Fox, waarna hij een Amerikaanse film mocht gaan maken.

Het resultaat, Goldie, past goed in Berlijn: sterke vrouwelijke hoofdpersoon, tikje politiek, eigenzinnig. Het is een film over een 18-jarig meisje met een missie. ‘Goldie’ – zwart, kaal, spleetje tussen haar tanden – is er van overtuigd dat een optreden in een videoclip in een kanariegele bontjas haar problemen zal oplossen. Het zal haar bijvoorbeeld helpen zusjes uit de handen van jeugdzorg te houden nadat haar moeder is opgepakt bijvoorbeeld. De Jong volgt de doorzetter tijdens een soms bijna surrealistische tocht door de slechtere buurten van New York. Goldie is een rauw, realistisch én sprookjesachtig verhaal, dat De Jong met visuele bravoure opdient: met animaties bijvoorbeeld, en in uitgesproken kleuren.

De Jong vertelt erover aan de telefoon vanuit Mexico.  Hij wilde Los Angeles, waar hij tegenwoordig woont en werkt, even ontvluchten en is ‘per ongeluk iets te ver naar het Zuiden afgezakt’. Het voelt onwerkelijk dat hij straks op een Duitse rode loper staat, zegt hij. Jarenlang hield hij er stiekem rekening mee dat de stekker uit het project zou worden getrokken. ‘Toen ik naar aanleiding van mijn afstudeerfilm in Amerika kwam, merkte ik dat mensen daar wel veel beloven, maar dat ze dat niet per se waarmaken. Daarom heb ik dit project ook nooit van de daken geschreeuwd. Goldie begon op de bonnefooi. Het voelde vrij surrealistisch toen ik plotseling op een set in New York stond met alleen maar Amerikanen om me heen.’

Goldie is inderdaad een volledig Amerikaanse film. De Jong, die bij Prins met veel vrienden en bekenden werkte, was de enige Nederlander op de set. ‘Voor mij gaat de film over zoeken naar je eigen stem in een extreem individualistische samenleving, waarin zelfexpressie bijna een soort religie is. Maar de film speelt zich af in de Amerikaanse arena, die ik niet ken, en snijdt gevoelige onderwerpen aan. Met een Nederlands team werken zou scheef voelen. Door me te omringen met Amerikanen, kon ik steeds blijven toetsen of we wel op de goede weg bleven.’

Model Slick Woods in de hoofdrol van Goldie.

Daarom besteedde De Jong ook veel tijd aan research – hij dook in de Amerikaanse wereld van daklozen en jeugdzorg. Ook was hoofdrolspeelster Slick Woods al in de scriptfase bij de film betrokken. Woods, model, werd beroemd doordat ze hoogzwanger lingerie showde van de modelijn van zangeres Rihanna en zo ongeveer meteen beviel nadat ze de catwalk was afgestapt. Voordat ze ontdekt werd, woonde Woods ook op straat. Ze hielp bij de uitwerking van het verhaal.

Wat je eraan hebt om voor de Berlinale geselecteerd te worden? Zakelijk gezien is het handig, zegt De Jong. Prins werd destijds verkocht aan distributeurs uit Mexico en de Verenigde Staten. En mensen in de filmwereld leerden De Jongs naam kennen. Toen de eerste persberichten de deur uit waren, kreeg hij mails van agenten en distributeurs die hem lieten weten dat ze hem ‘al volgen sinds Prins’.

‘Nu ik in Amerika werk, zie ik pas hoeveel onafhankelijke films hier gemaakt worden en hoe bijzonder het dan is dat je wordt geselecteerd voor een van de vijf grote filmfestivals van de wereld. Het is een fijne startpositie als je een wat kleinere film maakt, zonder grote acteurs.’

Maar goed, eerst die première natuurlijk. ‘En dat is zenuwslopend hoor.’

Model Slick Woods in de hoofdrol van Goldie.

Zeven vrouwen dingen mee naar de prijzen

De Berlinale, een van de vijf belangrijkste filmfestivals ter wereld, opent vandaag met de film The Kindness of Strangers van de Deense regisseur Lone Scherfig, een drama over een groep vreemdelingen die allemaal hun best doen om te overleven tijdens de koude New Yorkse winter.

Scherfig is een van de zeven vrouwen die dit jaar kans maken op een Gouden Beer, de belangrijkste prijs van het Duitse filmfestival. Ter vergelijking: Cannes had afgelopen jaar drie vrouwelijke regisseurs in de competitie, Venetië één. In totaal dingen er zeventien films mee naar de prijzen die een internationale jury, onder leiding van de Française Juliette Binoche, mag verdelen.

Een evenredige man-vrouwverhouding is een persoonlijk punt van Dieter Kosslick, die festivaldirecteur is sinds 2002 en dit jaar afscheid neemt. Dit festival maakt voor hem ‘de cirkel rond’, zei hij tijdens een persconferentie vorige week. Veel filmmakers zijn bekende gezichten in Berlijn: onder anderen François Ozon, Agnieszka Holland, Zhang Yimou en Isabel Coixet vertonen hun nieuwe films in de competitie.’ Het persoonlijke is politiek’ is volgens Kosslick het thema van deze 69ste editie.

Omdat het festival vol in de Oscarcampagnetijd valt, is het traditioneel lastig om grote Hollywood-sterren naar de Berlinale te lokken. Dit jaar komen in ieder geval Casey Affleck, regisseur van Light of My Life, en Jonah Hill, die met Mid90s zijn regiedebuut maakt. 

Nederlandse inbreng in Berlijn

Ook Mijn bijzonder rare week met Tess, het speelfilmdebuut van Steven Wouterlood, beleeft tijdens de Berlinale zijn wereldpremière. De film, naar het gelijknamige jeugdboek van Anna Woltz, is geselecteerd voor het Generations-programma, gericht op een jong publiek. Ook de korte film Yulia en Juliet (Zara Dwinger) en de korte documentaire #pestverhaal (Eef Hilgers) zijn daar te zien. Retrospekt, de film van Esther Rots die afgelopen najaar tijdens het filmfestival in Toronto in première ging, is te zien in het meer experimentele Forum-programma.     

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.