Sacraal afscheid van Jackson

De gospel waarmee werd geopend, deed het ergste vrezen, maar soberheid overheerste.

Van Ken Ehrig (onder meer producer van de jaarlijkse Grammy Awards-uitreiking) en Kenny Ortega, de man achter de vijftig geplande shows van Michael Jackson in het Londense O2, kon wel enige kwaliteit worden verwacht. Dat de Michael Jackson Memorial, gisteren in het Staples Center in Los Angeles, zo’n beschaafde stemmige sfeer had, is toch opmerkelijk.

En vooral niet in de geest van de man die in die gouden kist voor het podium lag. Zijn shows werden met de jaren steeds megalomaner en kitscheriger, waar in Los Angeles vaak een sacrale sfeer heerste.

De gospel waarmee de meer dan twee uur durende ‘viering’ opende, Soon And Very Soon deed met nep glas-in-lood op de achtergrond nog het ergste vrezen, maar soberheid overheerste. De toespraken waren gedragen, al kon dominee Al Sharpton het niet nalaten zijn retorische trucjes (drie keer met verheffende stem een zin herhalen) in te zetten.

Beter werkte het gelegenheidsgedicht We Had Him van Maya Angelou, voorgedragen door Queen Latifah. Hierin werd geïllustreerd wat Latifah al zei: de wereldwijde bekendheid van Michael Jackson en vooral zijn betekenis als rolmodel voor de kansarme jeugd is nauwelijks te overschatten.

Aan aspirant rappers bewees hij dat je als Afro-Amerikaan ook buiten eigen land bekend kon worden en aan aankomende zwarte topsporters gaf hij de moed te willen excelleren in hun discipline.

Basketbalsterren Kobe Bryant en Magic Johnson eerden hun held daarom op eigen wijze. Bryant wees er fijntjes op dat, onder heel veel meer, Jackson ook recordhouder was in het doen van giften aan goede doelen. Johnson (‘Michael heeft alle deuren voor ons geopend’) bewaarde nog steeds mooie herinneringen aan een etentje bij Jackson thuis. Hij bestelde vers gegrilde kip, Jackson zelf had liever die van de Kentucky Fried Chicken. Als kleine kinderen zaten ze vervolgens op de grond te smullen. ‘Hij heeft alle deuren voor ons geopend.’

Zo waren alle sprekers raak gekozen, en kregen de miljoenen kijkers een knap stukje geschiedenisles van Berry Gordy. Hij wist zich nog goed te herinneren hoe hij in 1968 een 10-jarige Michael zag op een auditie van de Jackson 5. Vooral was hij verbijsterd door de manier waarop Michael Who’s Loving You zong, een liedje geschreven door Smokey Robinson. Gordy begreep niet hoe een jongen van 10 zich de emoties van een volwassene voor kon stellen. Gordy vond de nieuwe versie zelfs beter dan die van de componist, iets wat Robinson toen beaamde. En gisteravond weer.

Het bleek een opmaat tot het optreden van de jongste artiest van de avond, de Britse tiener Shaheen Jafargholi, door Jackson recentelijk uitgenodigd om mee te werken aan zijn vijftig shows. Nooit meer te realiseren shows die, naarmate het einde van de herdenking naderde, de nodige aandacht kregen. Zo werden de gezamenlijk gezongen slotnummers We Are The World en Heal The World mede uitgevoerd door mensen die voor die productie waren ingehuurd. Niet alle repetities in het ‘Huis van Michael’ zijn daarmee voor niks geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden