tv-recensiearno haijtema

Ryanne van Dorst laat in Nachtdieren pareltjes flonkeren in de duisternis

‘Stil zijn, ik moet morgen om 6 uur weer op.’ De vrouw die uit het slaapkamerraam hangt is er niet van gediend dat Ryanne van Dorst met haar lawaaiige Ford Mustang ’s nachts in haar wijk in Den Bosch is gearriveerd voor opnamen van het programma Nachtdieren. De camera zoekt de foeterende bewoner. ‘Niet filmen, ben ik niet van gediend.’ Ryanne druipt af: ‘Nou, werk ze dan maar.’

Het is een van de geestige, schurende scènes van Nachtdieren, in wat Van Dorst eerder nog vilein omschreef als ‘een alleráárdigst gezinswijkje’. In het programma verkent popzanger en reporter annex tv-fenomeen Van Dorst het nachtleven in Nederlandse steden en zoekt ze contact met mensen die niet slapen wanneer bijna iedereen dat wel doet. Ze rijdt per Mustang op een rocksoundtrack door de duisternis tot ze ergens leven ontwaart, en gaat op onderzoek. Met verrassende ontmoetingen tot gevolg. Nachtdieren, dinsdag in Den Bosch, beleeft zijn derde seizoen en groeit in zijn vorm.

Ryanne van Dorst in Nachtdieren, Den Bosch.

Geholpen door de lichtelijk crazy en tegelijk ontwapenende persoonlijkheid van Van Dorst - steevast in leren jack, spijkerbroek en met het rock-’n-rollhart op de tong - legt het programma in flitsend tempo de beweegredenen bloot van nachtbrakers die haar, naarmate haar faam als reporter groeit, met toenemend enthousiasme begroeten.

Soms betrapt Van Dorst de wakenden op tuttigheid, zoals de dames die als hobby chocolade boetseren. Daar is Van Dorst rap vertrokken: ‘Ik moet hier nú weg’, gromt ze tegen de camera. Maar vaker leidt haar vrijmoedige en anti-preutse benadering ertoe dat mensen hun schroom afschudden en hun zieleroerselen onthullen.

‘Wat zijn we aan het doen?’, vraagt ze pseudo-argwanend aan vier donkere jongeren bij een geparkeerde auto. Door de lockdown vervelen ze zich, vertellen ze. Al gauw gaat het over hun drillrap. ‘Dat is toch met messen? Jullie lijken helemaal geen types voor machetes.’ Van Dorst blijkt de zachtmoedigste drillrapper van Brabant te hebben getroffen. Hij droomt wel van doorbreken in de muziek, maar een stabiel leven lijkt hem nog leuker. Dat valt nog niet mee. Op school is hij de enige die na zeventig sollicitaties geen stageplek heeft gevonden. Racisme zal er altijd zijn, constateert hij berustend. Zijn vriend, tevens rapper, beaamt het. FC Den Bosch-supporters schelden je uit voor Zwarte Piet of homo en slaan je in elkaar.

In het alleráárdigste gezinswijkje nodigt Van Dorst zichzelf uit bij een 86-jarige alleenstaande man, wiens moeilijke jeugd hem parten heeft gespeeld. Zijn moeder heeft hem als kind naar een internaat voor zwakzinnigen gestuurd, waaraan hij een minderwaardigheidsgevoel heeft overgehouden. Als vijftiger, moeder was al dood, heeft hij alsnog zijn hbo-diploma behaald. Heb je je moeder vergeven, wil Van Dorst weten. ‘In die zin dat het prettig is dat ik haar niet meer zie.’ Van Dorst giert het uit.

En zo flonkerden er in een half uurtje Nachtdieren nóg wat pareltjes in de duisternis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden