Ruud Geels, altijd raak !

Trefzeker en twijfelend: bakkerszoon Ruud Geels

Wie is die auteur?

Een journalist die veertig jaar lang werkte voor Limburgse kranten. Vaessen schreef biografieën van Arie Haan en Gerrie Mühren en in 2005 een boek over Paul Geerts, de tekenaar van Suske en Wiske.

Waarom wil iemand een boek schrijven over Ruud Geels?

Misschien omdat Geels een bijzondere voetballer was? Maar dat waren Ruud Krol en Wim Suurbier ook, om maar twee namen te noemen. En over hen is nooit een boek verschenen. Dat gebeurt vast nog wel een keer. Vaessen raakte bevriend met Geels en begin 2007 stelde hij voor de zoveelste keer voor zijn biografie te schrijven. Tevens is het een poging tot eerherstel.

Pardon?

Vaessen schrijft dat Geels in zijn gehele carrière werd ondergewaardeerd, 'de financiële sluitpost vormde voor veel clubs en niet de lof kreeg toegezwaaid die hij ontegenzeggelijk verdiende.'

Is dat zo?

Dat is zo. Ruud Geels was een weergaloze doelpuntenmaker, een klassieke midvoor die, jawel, vaker scoorde dan Romario. Dankzij de plakboeken kon hij berekenen dat hij in zijn leven 1026 keer scoorde. In de jaren zeventig werd hij vier maal topscorer van Nederland, als Ajacied, en in 1981 als Spartaan.

Zijn specialiteit?

Koppen. Geels was een geweldige kopper. Zo zie je ze tegenwoordig niet meer.

Waarom speelde hij dan maar 20 interlands en stond hij bijvoorbeeld tijdens het WK in 1974 niet één minuut op het veld?

Hij was, geeft hij zelf toe, geen 'absolute vedette'. Geels was niet meedogenloos genoeg. 'Op de eerste rij zaten de vedetten, de spelers van Oranje uit 1974, zoals Cruijff, Van Hanegem, Neeskens, Suurbier en Krol. Ik miste blijkbaar het karakter om bij die groep te horen.'

Een gevoelsmens?

Het sneed hem door zijn ziel als supporters van de tegenpartij hem voor 'kale' uitscholden. En dat deden ze vaak. Het voetbal schonk hem nauwelijks geluk: 'Het gekke van mijn carrière was: waar ik ook speelde, na elke wedstrijd was ik kapot. Ik trok onophoudelijk aan mijn shirtje van de zenuwen. Mensen die dat doen, zitten niet goed in hun vel. Maar ik kon me niet veranderen.'

Jeetje.

Het is zelfs zo erg dat hij zich wel eens schuldig heeft gevoeld omdat hij zo vaak scoorde. Want daarmee bezorgde hij supporters van de tegenpartij verdriet.

Verklaart dat ook waarom hij als voetballer maar liefst veertien keer is verhuisd en voor negen clubs speelde, waaronder Ajax, Feyenoord, PSV, Anderlecht en Club Brugge?

Ja. Geels begon overal vroeg of laat te twijfelen, en meestal vroeg. 'De biografie van een 'vergeten' topscorer, is de ondertitel. De Haarlemse bakkerszoon is echt niet vergeten. Hij is wel uit het voetbal verdwenen. Na zijn loopbaan is hij, bijna opgelucht, een schildersbedrijf begonnen. 'Hoog op de schildersladder beseft hij zo trots als een pauw dat hij het wereldje heeft overleefd.'

Tikje overdreven.

Misschien wel, ja. Maar zo voelt Geels het nu eenmaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden