RecensieNu weet ik het zeker, ik hou van George Baker

Rutger Vahl heeft een missie: de opwaardering van George Baker (drie sterren)

Rutger Vahl: Nu weet ik het zeker, ik hou van George Baker

Nijgh & Van Ditmar; 272 pagina’s; € 19,99.

De vader van George Baker (echte naam: Hans Bouwens) was een Italiaanse krijgsgevangene die in Nederland te werk was gesteld. Hij loste op in het niets nog voordat zijn zoon eind 1944 werd geboren. Rond 1960 is de jonge George actief in een Zaanse popscene, maar tijdens de glorietijd van de nederbeat halverwege de jaren zestig leidt hij al het leven van een brave huisvader. Een paar jaar later doet hij toch nog een poging iets in de muziek te bereiken en gaat bij een soulband zingen. Eind jaren zestig maakt hij dan eindelijk zijn eerste plaatje en dat wordt meteen een wereldhit: Little Green Bag. Halverwege de jaren zeventig overtreft hij dat succes met Una Paloma Blanca, een nummer dat de hele wereld aan het deinen krijgt en dat meer is gecoverd dan Radar Love van Golden Earring.

In Nederland had George Baker nog veel meer hits, vooral in de jaren zeventig. Die zijn inmiddels allemaal vergeten. In de jaren negentig was Baker ineens weer terug, niet met een nieuw nummer maar met Little Green Bag, dat regisseur Tarantino had afgestoft voor de soundtrack van Reservoir Dogs.

Baker dankt zijn lange carrière (en zijn inkomen) dus aan nog geen tien minuten muziek. Dat is tragisch en dat maakt nieuwsgierig. Wat voor impact had het op de zanger dat hij altijd maar weer wordt vereenzelvigd met die twee wereldhits? Hoe dealde hij met de frustraties over de geringe status van zijn muziek en met het gebrek aan succes van zijn latere werk?

Rutger Vahl, bekend van zijn boeken over Cornelis Vreeswijk, Wally Tax en Xandra Brood, maakt werk van dit soort vragen. Maar hij heeft ook nog een missie: hij wil laten zien dat Bakers liedjes veel meer kwaliteit en diepgang hebben dan doorgaans wordt gedacht. Een dappere stelling, maar de meeste argumenten die hij aanvoert zijn ofwel vergezocht (de discussie over goed en fout in de Tweede Wereldoorlog; de populariteit van denkers als Marcuse, Adorno en Bourdieu) of ze vallen meteen dood, zoals gebeurt in de passages waarin hij Bakers songteksten probeert op te waarderen. Maar die zijn en blijven toch echt om te huilen: ‘Mama, oh Mama, now it’s the time / that I shall pay you, the moments of pain / Mama, oh Mama if you can feel it / go out of me.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden