Blad Wat is lezenswaardig deze week?

Runner's World toont: lopen is een serieuze zaak

Het nadeel van een blad als Runner’s World is dat je vroeg of laat een licht schuldgevoel voelt opkomen, als niet-loper. Al die gezonde, fris ogende, ontzettend gezond etende mensen dwingen je tot de gedachte dat je óók aan de bak moet, en snel een beetje. Wie niet loopt, hárdloopt, doet zichzelf tekort.

Lopen is niet zomaar lopen. In zijn voorwoord schrijft hoofdredacteur Olivier Heimel van Runner’s World mooi over de ‘helende kracht’ van duursport. Op de volgende pagina’s is een grote foto afgedrukt van een loopgroep in Hilversum.

‘We kunnen ons geen leven zonder lopen voorstellen’, staat boven het stukje. Gelukkig is er na afloop van de inspanningen altijd het ‘welverdiende kopje koffie’. Dat komt goed uit, blijkt uit een boekrecensie iets verderop. De antioxidanten in koffie versterken het immuunsysteem en bestrijden ontstekingen. Drink meer koffie is dan ook de opwekkende titel van het boek.

Lopers zijn gelovigen, iedereen kent er wel eentje in zijn of haar omgeving. Van cabaretier Dolf Jansen, columnist in Runner’s World, is de voorkeur bekend. Ook muzikant Paul de Munnik is voor de bijl gegaan. Hardlopen vindt hij heerlijk, maar: ‘Het verbaast me iedere keer hoeveel moeite het kost om te gaan (…). Volgens mij verlies ik meer energie vóór het lopen dan tijdens het lopen zelf.’

De Munnik is een sterke interviewkandidaat. Hij legt goed uit wat hem drijft. Hoe langer hij loopt, hoe kleiner de wereld om hem heen wordt. ‘De monotone beweging van het lopen is rustgevend en meditatief, een prettig gevoel. Lopen is een ontsnapping aan het alledaagse, zonder verplichtingen.’

Runner’s World bestrijkt een breed terrein, met aandacht voor kleding (deze maand: de grote schoenentest), voeding, professionele lopers en buitenissigheden, zoals een halve marathon op Spitsbergen. Loper-verslaggever Daan Rieken blijkt zich voor niks zorgen te hebben gemaakt voor een aanval van de lokale diersoort. ‘Echte ijsberen hebben we door de prima bewaking rond de wedstrijd niet gezien.’

Lopen is een ernstige zaak. Dijenkletsers zijn in deze aparte wereld iets anders dan in de echte, zo blijkt uit een dubbelinterview met de zussen Lisanne en Laura de Witte. Ter voorbereiding op wedstrijden slaan ze zichzelf op hun dijen. Hard.

Misschien doen ze het verkeerd, opperen ze. ‘Bij ons kun je het altijd zien. Bij anderen zie ik nooit rode handafdrukken op de benen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.