FilmrecensieProxima

Ruimtevaartfilm Proxima is vooral ontroerend portret van moeder-kindrelatie ★★★★☆

Eva Green als astronaut in Proxima.

Films over ruimtevaartmissies zijn er genoeg, maar Proxima is anders. In de derde speelfilm van de Franse regisseur en scenarioschrijver Alice Winocour zijn geen beelden uit de ruimte te zien. Geen wandelingen op de maan of Mars, geen blik op een verre aardbol. Alles draait om de voorbereidingen van astronaut Sarah (Eva Green) op haar vertrek.

Bij de raketlanceerplaats Bajkonoer in Kazachstan werkt Sarah een programma af dat haar fysieke grenzen onderzoekt. Mentaal heeft ze het ook niet makkelijk: sinds ze werd geselecteerd voor de missie, heeft ze haar dochter Stella nog maar een paar keer gezien. De wetenschap dat ze straks een jaar van haar gescheiden zal zijn, maakt het nog zwaarder.

Winocour, die eerder onder meer het scenario van Mustang (2015) schreef, wilde de eerste ruimtevaartfilm maken die zich concentreert op aardse problemen. Daarin is ze fantastisch geslaagd, zonder dat de spanning en het ongewone van het genre ontbreken: voortdurend is duidelijk dat Sarah iets uitzonderlijks gaat doen. Tegelijk is ze ook gewoon een moeder, die zich zorgen maakt over haar dochter. Gaat het wel goed op Stella’s nieuwe school? Kan ze haar moeder zo lang missen?

Als portret van de kwetsbare ouder-kindrelatie is Proxima diepgravend en ontroerend, zonder een ogenblik sentimenteel te worden. Nuchterheid kenmerkt ook de blik die Winocour werpt op sekseverhoudingen: natuurlijk krijgt Sarah te maken met machogedrag en vooroordelen. Ze accepteert het als iets dat deel uitmaakt van haar droom. Zelfs Mike, de Amerikaanse astronaut die haar in eerste instantie als te licht beoordeelt, draait uiteindelijk bij.

Dochter Zélie Boulant (links) en moeder Eva Green in Proxima.Beeld filmstill

Proxima is een indrukwekkende film, met sterk acteerwerk (ook van de jonge Zélie Boulant als Stella) en een prachtige soundtrack van Ryuichi Sakamoto. Op de slotscènes valt wel iets af te dingen: de actie die Sarah daarin onderneemt, lijkt onwaarschijnlijk. Dat valt, in een film die verder zo waarheidsgetrouw oogt, wat uit de toon. Toch is het ook een mooie illustratie van de onmogelijke keuzen die Sarah moet maken.

Om het realisme van haar film te onderstrepen, laat Winocour bij de aftiteling foto’s van vrouwelijke astronauten zien: Ellen Ochoa, Julie Payette, Elena Kondokova en anderen. Ze waren allemaal moeder en gingen de ruimte in. Met Proxima brengt Winocour een eerbetoon aan deze vrouwen, en tegelijk aan iedereen die de spagaat tussen droom en plicht herkent. ‘De perfecte astronaut bestaat niet’, zegt Mike tegen Sarah. ‘De perfecte moeder ook niet.’

Proxima

Drama

★★★★☆

Regie Alice Winocour.

Met Eva Green, Matt Dillon, Lars Eidinger, Zélie Boulant.

107 min., in 43 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden