Recensie Jazz

Rubberband is rampzalig bewerkt. Doodzonde, want Miles Davis zelf was in bloedvorm ★★☆☆☆

Miles Davis

★★☆☆☆

Jazz

Rubberband

Rhino/Warner

In 1985 wisselde Miles Davis na dertig jaar van platenmaatschappij. Rubberband had zijn eerste album voor Warner Music moeten worden. De trompettist had zijn oren laten hangen naar funk en wilde een wat dansbaarder straatgeluid in zijn muziek.

Met een nieuwe producer en band ging hij de studio in. Het resultaat was volgens de overlevenden geweldig, maar Warner vond het niks, borg de opnamen op en koppelde Davis aan Marcus Miller voor het succesvolle Tutu (1986).

Nu is Rubberband dan toch uit de kluis gehaald, maar de opnamen zijn tamelijk rampzalig bewerkt. Blijkbaar was het album toch niet zo goed als gedacht, maar wat hadden we graag de originele plaat willen horen in plaats van dit deels opnieuw ingespeelde en, nog erger, ingezongen misbaksel.

Wanstaltige plastic funk, onnodige vocalen, vaak over de trompet van Davis heen, en spuuglelijke pogingen de vijfendertig jaar oude muziek ‘actueel’ te doen klinken maken dit Rubberband tot een mislukking.

Doodzonde, want Miles Davis zelf was echt in bloedvorm, en speelde krachtiger en gemener dan op Tutu. Voor zover dat door de nieuwe productie heen te horen is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden