Roze Filmdagen verbeelden wereld homo's

De Roze Filmdagen worden met het jaar groter. Homo’s en lesbo’s herkennen zich in de films die er worden getoond.

In het Amsterdamse filmhuis de Balie staan op zaterdag twee lange rijen. Een bestaat louter uit mannen, in de andere rij zijn alleen vrouwen te bespeuren. Het komt niet vaak voor dat het filmpubliek zo duidelijk van elkaar gescheiden is. Maar vanavond is het voor een keer logisch te noemen, want in de ene zaal draait de homofilm Bangkok Love Story en in de andere zaal de lesbofilm Electroshock.

Tijdens de Roze Filmdagen, het negen dagen durende gay filmfestival, kunnen bezoekers zich schaamteloos identificeren met ‘hun eigen liefde’. Het filmfestival vindt voor de twaalfde keer plaats en wordt met het jaar groter. Zowel filmhuis de Balie, Cavia, de Uitkijk, alsmede de Centrale Bibliotheek en het ILHIA-Homodok doen deze keer mee. Het festival hoopt dit jaar meer dan vijfduizend mensen te trekken. Afgelopen weekend waren dat er alvast bijna tweeduizend.

Veronique Schomaker (49) is er een van. ‘De films verbeelden onze wereld’, zegt ze. ‘Dat zie je ook aan de reacties in de zaal. We lachen op hetzelfde moment en we raken ontroerd op hetzelfde moment.’ Samen met haar vriendinnen Annelies Frölke (46) en Carine Burger (47) heeft ze zojuist de film Electroshock gezien, een liefdesdrama uit Spanje dat zich afspeelt ten tijde van het Francoregime in de jaren zeventig. Een relatie tussen twee vrouwen wordt bruut verbroken als een van hen in een psychiatrische inrichting wordt gestopt om te ‘genezen’ van haar voorkeur voor vrouwen.

‘Dat het in de jaren zeventig nog zo extreem was’, roept Frölke verontwaardigd uit. ‘Dan ben je toch maar wat blij dat dat nu niet meer zo is. Alhoewel homoseksualiteit in Iran en Turkije natuurlijk nog altijd niet geaccepteerd is.’

Na afloop stroomt de foyer van de Balie vol. De werelden van man en vrouw blijven vanavond twee gescheiden. Festivalcoördinator en programmeur Werner Borkes (in zwart T-shirt met daarop een roze pot): ‘Vrouwen zijn sneller geneigd om een serieuzere film te kiezen. Mannen willen meer seksualiteit. Daarom vertonen we ook veel licht erotische films, die we in het programmaboekje aankondigen met halfnaakte mannen. Het komt zelden voor dat op festivals zowel homo- als lesbofilms worden gedraaid. Lesbofilms zijn er ook veel minder. De groep is kleiner en laat zich minder zien in de uitgaanswereld, al gaan ze wel graag naar een homofilmfestival.’

Het programma van de Roze Filmdagen bestaat voor het merendeel uit films uit het buitenland. Van Taiwan tot Mexico, maar ook grote delen van Europa zijn vertegenwoordigd. Een bijzonder grote rol is toegekend aan Spaanse films.

‘Die zijn heel anders opgebouwd dan Nederlandse films’, vindt Borkes. ‘Alles komt recht uit het hart. Dat werkt erg verhelderend. Films uit dit land zijn bovendien ruimschoots aanwezig.’ Anders is dat in Nederland, waar homofilms een schaars goed zijn, al tonen filmacademies zich vaak wel belangstellend. Homorechten zijn hier al verkregen en films zijn dus zogenaamd niet meer nodig, verklaart Borkes.

Toch is er een bijzondere Nederlandse bijdrage op het programma te vinden: Jan Mesdag zingt Brel, een documentaire van Emma Westermann waarin zanger en entertainer Mesdag worstelt met zijn ziekte aids. Hij vindt troost in de muziek van Jacques Brel. ‘Het is een zwaar onderwerp’, zegt Borkes, ‘maar toch denk je na afloop: ‘ik ga wat maken van mijn leven.’

Maar het is niet zo dat op de Roze Filmdagen alleen sobere films (met thema’s als hiv en ongeaccepteerde homoseksualiteit) worden vertoond. Er zit ook zeker wat vrolijks tussen. De komedie Breakfast with Scot bijvoorbeeld naar de roman van Michael Drowning. Of Chuecatown over een gelikte makelaar die de snel vergrijzende buurt Chueca in Madrid wil omtoveren tot homowalhallah.

Schomaker, Frölke en Burger gaan zeker nog een feel good movie zien. ‘Ken je de film Imagine You & Me?’, vraagt Schomaker. ‘Dat is echt zo’n film waaruit blijkt dat het leuk is om lesbisch te zijn. Homofilms zijn al snel van die psychologische drama’s. Maar dit is als Notting Hill. Alleen dan op z’n lesbisch.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.