Routeplanner: de keuze van de Volkskrant

Volkskrant-recensenten vertellen waar u wel en niet heen moet

VRIJDAG

Wel doen:

  • Charles Tolliver, een grote trompettist uit de gematigde avant garde van de jaren zestig, is al niet vaak in Nederland, en krijgt nu de zeldzame gelegenheid om zijn big band te presenteren, die waarschijnlijk avontuurlijker klinkt dan die van ‘artist in residence’ Wynton Marsalis dezelfde avond. Behalve Tomasz Stanko treedt er nog een geweldige Europese trompettist op, de Italiaan Enrico Rava. Wie na Stanko nieuwsgierig is naar andere Oost-Europese jazz, is de hele avond in de Missouri-zaal onder de pannen: vier concerten voor de ontdekkingsreizigers op het festival. Op vrijdag ook aardig wat hoogwaardige funkjazz, met Medeski, Scofield, Martin & Wood, E.S.T., het Zawinul Syndicate en Nils Petter Molvaer die Bill Laswell meeneemt. Wereldmuziekfans die van een wervelende show houden, moeten gaan kijken bij Ojos de Brujo, die de flamenco door de moderne dansmolen halen.
  • In een blije stemming komen, kan meteen met de vuige feestjazz van The Ploctones – voorheen Goudsmit/Trujillo/Vierdag/Vink. Tegelijk spelen ook de zonnig en aangenaam volwassen klinkende zangeres Robin McKelle, en voor de liefhebber van wat zwaardere en meer uitdagende kost de bigband van trompettist Charles Tolliver, die weer terug is van weggeweest. De jonge samplemuzikant Kieran Hebden heeft een interessant samenwerkingsverband met freejazzdrumheld Steve Reid. Voor een ijzersterk fris pianotrio moet je bij de Belg Jef Neve zijn. Daarna staan Medeski, Scofield, Martin & Wood (in de toekomst The Fuzztones?) garant voor vet jamwerk en Amon Tobin levert duistere elektronica. Ga ook zeker naar een van de vele Oost-Europese bands die optreden, zoals de Moldavische fusion van Trigon. Voor een uitbundige afsluiting ga je naar de creatieve soul van Jamie Lidell, smaakvol ingetogen is de Italiaanse trompetheld Enrico Rava.

Niet doen:

  • Wende Snijders. Overschatte polderchansons met spruitjeslucht. De schuld van kleinkunstterreur waarbij doen-alsof-je-gevoelig-zingt wordt verward met echt zingen.
  • Katie Melua. Eén aardig pophitje, en dan op het North Sea Festival staan? Even serieus.

ZATERDAG

Wel doen:

  • Op deze dag is het af en toe even zoeken naar onversneden jazz, maar wat er naast gelegen heeft kan ook best aangenaam zijn. Zoals Steely Dan, waar u dan wel voor moet bijbetalen. Maceo Parker, voormalig saxofonist van James Brown, doet al jaren hetzelfde, maar met zo’n onontkoombare, elastieken groove dat plezier gegarandeerd is. Al even onweerstaanbaar is hoe de Campbell Brothers met hun steelgitaren de Heer prijzen. Gino Vannelli met Michiel Borstlap is op papier zo’n krankzinnige combinatie dat alleen nieuwsgierigheid al een reden is om te gaan luisteren. Is het niks, dan rent u naar de soulvolle Holmes Brothers, of naar pianist Randy ‘Monk in Afrika’ Weston. Een andere toetsenman, die u eigenlijk niet mag missen, is Hank Jones, die aantreedt met zangeres Roberta Gambarini; het klinkt cynisch, maar al is hij nog kras, hij heeft niet het eeuwige leven. Nederlanders zijn zaterdag sterk vertegenwoordigd, met Frans Vermeerssens Talking Cows, Eric Vloeimans’ Gatecrash en de uitstekende gitarist Wim Bronnenberg. Weinig interessante wereldmuziek, al komt Dee Dee Bridgewater op zoek naar haar Malinese roots aardig in de buurt.
  • Muzikaal de minst rijk gevulde dag, meer geschikt voor festivalgangers dan voor jazzfijnproevers. Toch valt er nog wel een en ander te beleven. Fans van de steengoede oudemannenpopband Steely Dan hebben een goed begin van de dag. Daarna kun je blijven hangen voor het jeugdige bluesgitaarmonster Joe Bonamassa of naar een van de laatste nog levende jazzhelden: pianist Hank Jones die optreedt met zangeres Roberta Gambarini. The Cinematic Orchestra verzorgt de afdeling hip en toch gevestigd elektronisch, voormalig sekssymbool Gino Vannelli – nu weer in omdat zijn muziek figureert in de ANWB-reclame – zal waarschijnlijk laten horen dat hij nog een fantastische stem heeft, met Michiel Borstlap op piano. Talking Cows is een leuke Nederlandse band met pakkende nummers en zangeres Dee Dee Bridgewater heeft een mooi Malinees project waar je wel voor moet bijbetalen. Afsluiten kun je maar het beste met de onverwoestbare funker Maceo Parker.

Niet doen:

  • Larry Carlton met Robben Ford. Twee fusiongitaristen zijn erger dan één.
  • Trijntje Oosterhuis & Metropole Orchestra. Gehyped project waarin Oosterhuis niet op haar best klinkt, met weinig subtiele arrangementen van de geweldige maar kwetsbare muziek van Burt Bacharach. Kost ook nog extra.

ZONDAG

Wel doen:

  • Dit is de avond van de hartverscheurende keuzes. Ornette Coleman, Lee Konitz met Martial Solal, het Stan Tracey Quartet met Benjamin Herman en Bob Brookmeyers New Art Orchestra, allemaal zo’n beetje tegelijk aan het eind van de middag; allemaal oude mannen – op Herman na – die nog veel te vertellen hebben. Even later strijden twee pianisten om de aandacht: Misha Mengelberg met Greg Cohen en Ben Perowsky als topbegeleiders, en Chano Dominguez die veel flamenco en rock door zijn virtuoze jazz mengt. De rest van de avond is er een overdaad aan sterke Europese formaties: het Tangaria Quartet van accordeonist Richard Galliano, Ernst Reijseger in duetten met rietblazer Louis Sclavis, Henri Texier en zijn Strada Sextet, het is een embarras du choix aan interessante Fransen.
  • Dit is met afstand de meest veelbelovende dag. Meteen is het al moeilijk kiezen tussen freejazzkoning Ornette Coleman, de Britse held Stan Tracey met Benjamin Herman, de Franse held Martial Solal met Lee Konitz, de Amerikaanse held Mike Stern of het nieuwe project van fluitist Ronald Snijders waarmee hij teruggrijpt naar zijn Nederlandse rare groove hoogtijdagen uit de jaren zeventig. Wie de godfather van de Nederlandse impro én swing nog nooit heeft gehoord, moet naar Misha Mengelberg. Waarschuwing: hij komt niet tot zijn recht als je slechts vluchtig aanwipt. Daarna genieten van de onverbiddelijke strot van Amy Winehouse. Als ze komt opdagen. En naar souldiscogod Sly Stone. Als hij komt opdagen. Dompel je verder onder in meeslepende Euro-improvisaties van onder meer Ernst Reijseger & Louis Sclavis en Instant Composers Pool Orchestra.

Niet doen:

  • Kurt Elling, tenzij u van enge, quasi hippe, aanstellerige zangers houdt die te beroerd waren om een instrument te leren bespelen.
  • Vroeg naar huis gaan. De laatste concerten zien er stuk voor stuk veelbelovend uit, van hiphopicoon Snoop Dogg tot de steengoede en meeslepende band van de Franse bassist Henri Texier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden