Rotterdams filmfestival heeft plafond bereikt

Traditioneel maakt het International Film Festival Rotterdam (IFFR) op de laatste dag bekend hoeveel bezoekers er zijn geweest. Exacte getallen waren zondag nog niet beschikbaar....

Dit door het festival geclaimde record staat natuurlijk mooi, zo vlak voordat het ministerie van OCW de beslissingen gaat nemen over de toewijzingen van subsidies voor de komende vier jaar. Aan de andere kant dringt de vraag zich op of de jubelstemming terecht is. De afgelopen tien dagen wekte het IFFR een wezenloze indruk. Die sfeer was vooral voelbaarop de plek waar het publiek zich verzamelt om kaarten te halen en even bij te praten over films: de hal van het congrescentrum De Doelen. De locatie, die zou moeten functioneren als het kloppende hart van het festival, deed denken aan een vertrekhal op Schiphol om een uur of twaalf 's avonds.

Opvallend was ook dat lang niet alle voorstellingen vol zaten. Vooral tijdens de dagvertoningen in de tweede helft van de week waren er regelmatig plaatsen onbezet. Dit is – recordcijfers of niet – op zijn minst een signaal dat de groeiwensen van het festival het plafond hebben bereikt. Niemand is gebaat bij een festival dat jaar na jaar met recordcijfers komt, terwijl in de praktijk van alledag geen sprake is van zaken die een festival tot een festival maken,zoals hitsige klopjachten op kaarten, plotseling rondzoemende filmtitels, en collectief naborrelen.

De tamme sfeer had ook te maken met het feit dat de 33e editie een overgangsjaar was. De EngelsmanSimon Field nam afscheid, en Fields opvolger Sandra den Hamer, sinds 2000 co-directeur, liep zich warm voor haar nieuwe rol. Den Hamer zal de komende maanden belangrijke keuzes moeten maken, vooral op het gebied waar kwantiteit en kwaliteit met elkaar in botsing dreigen te komen. Durft Den Hamer met de subsidiegevers de discussie aan te gaan dat meer niet altijd beter is? Is zij dwars genoeg om de Nederlandse distributeurs duidelijk te maken dat het IFFR geen Uitmarkt is, en dat om die reden moet worden afgezien van films die kort na het festival gewoon in de bioscopen draaien?

Op de slotceremonie, afgelopen vrijdag, werden de dubbele gevoelens zichtbaar waarmee de organisatie de toekomst tegemoet treedt. Vele lovende woorden vielen de vertrekkende Field ten deel, terwijl vorig jaar in de wandelgangen vooral geroezemoes hoorbaar was over de noodzaak van een nieuw geluid. In een vileine toespraak veegde voormalig Volkskrant-criticus Peter van Bueren, door de organisatie beschouwd als een van de stamvaders van het festival, de vloer aan met bestuursvoorzitter Hans van Beers. De voorzitter werd belachelijk gemaakt omdat hij, in navolging van oud-voorzitter Felix Rottenberg, zijn ergernis had uitgesproken over Simon Fields minimale kennis van de Nederlandse taal. Van Bueren sprak zijn woorden met aanstekelijke spot, maar dat nam niet weg dat hij Van Beers aanviel op een bestuursbeslissing die werd uitgevoerd met instemming van de gehele organisatie.

Blijkbaar was die organisatie zijn eigen hersenkronkels over de uitstekende directeur Simon Field alweer vergeten. Bovendien: als Van Beers met zijn zoektocht naar een nieuwe leider een faux pas had gemaakt, dan had Sandra den Hamer, in dienst sinds 1986, hem daar toch op kunnen wijzen toen zij werd gevraagd Fields positie over te nemen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden